แปลงโฉมเป็นสาวงามสุดปัง ตั้งใจไม่เป็นสาวสายฮา

ตอนที่ 8 หยุดเวลา!

7 นาที· 1.6K คำ

กลับถึงบ้านตอนเย็น ไป๋รั่วเวยก็ส่งข้อความมารัว ๆ ไม่หยุด

“พรุ่งนี้แต่งตัวให้สวยหน่อยนะ!”

“หน้าสดเธอก็สวยเว่อร์อยู่แล้ว แต่ถ้าแต่งหน้าอีกนิดนะ ฉันบอกเลย เจ้านายโรคจิตของเธอได้คุกเข่าเรียกเธอว่าพ่อเดี๋ยวนั้นแน่”

“แต่งหน้าไม่เป็น ฉันสอนได้! วิดีโอคอล! รออยู่เลย!”

“ลู่อี้หนิง ได้ยินไหม!”

ลู่อี้หนิงขดตัวอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดบนโต๊ะกลาง เคี้ยวแอปเปิลไปพลางส่งข้อความเสียงตอบกลับไป “ได้ยินแล้ว ๆ แต่งหน้ามันวุ่นวายเกินไป ฉันขอนอนเพิ่มอีกยี่สิบนาทีดีกว่า”

ไป๋รั่วเวยตอบกลับทันที น้ำเสียงเจ็บปวดรวดร้าว “เธอนี่ทำของดีเสียของ! ทำของดีเสียของชัด ๆ!”

ลู่อี้หนิงโยนโทรศัพท์ทิ้ง ไม่ได้ใส่ใจอะไร

เธอหยิบเสื้อผ้าที่ซื้อวันนี้ขึ้นมาดู เสื้อไหมพรมสีขาวนวลจับคู่กับกระโปรงสั้นสีกากีอ่อน ชุดนี้เธอถูกใจ

ใส่สบาย แถมดูเข้าท่าอยู่

แต่แต่งหน้าน่ะเหรอ? เธอแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าโลชันกับน้ำนมบำรุงผิวต่างกันยังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรองพื้นกับคอนซีลเลอร์เลย

เอาเวลาไปนอนเพิ่มยังจะดีกว่า

แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อเสื้อผ้าชุดใหม่ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็ยังสระผม

แค่นี้ก็ถือว่าเธอยอมให้กับ “ชีวิตผู้หญิงแสนเนี้ยบ” มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้แล้ว

วันศุกร์

นี่คือวันที่ห้าของงานแรกในชีวิตลู่อี้หนิง และยังเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ทำงานแรกด้วย

เธอยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวตรงทางเข้า สวมชุดใหม่แล้วหมุนซ้ายหมุนขวา

เสื้อไหมพรมเนื้อนุ่มแนบไปกับร่าง คอวีเผยให้เห็นไหปลาร้าเล็กน้อย ชายกระโปรงพลิ้วไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว

เธอก้มมองแล้วดึงชายกระโปรงไปมา พึมพำกับตัวเองว่า “ขาโคตรหนาว”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป