กลับถึงบ้านตอนเย็น ไป๋รั่วเวยก็ส่งข้อความมารัว ๆ ไม่หยุด
“พรุ่งนี้แต่งตัวให้สวยหน่อยนะ!”
“หน้าสดเธอก็สวยเว่อร์อยู่แล้ว แต่ถ้าแต่งหน้าอีกนิดนะ ฉันบอกเลย เจ้านายโรคจิตของเธอได้คุกเข่าเรียกเธอว่าพ่อเดี๋ยวนั้นแน่”
“แต่งหน้าไม่เป็น ฉันสอนได้! วิดีโอคอล! รออยู่เลย!”
“ลู่อี้หนิง ได้ยินไหม!”
ลู่อี้หนิงขดตัวอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดบนโต๊ะกลาง เคี้ยวแอปเปิลไปพลางส่งข้อความเสียงตอบกลับไป “ได้ยินแล้ว ๆ แต่งหน้ามันวุ่นวายเกินไป ฉันขอนอนเพิ่มอีกยี่สิบนาทีดีกว่า”
ไป๋รั่วเวยตอบกลับทันที น้ำเสียงเจ็บปวดรวดร้าว “เธอนี่ทำของดีเสียของ! ทำของดีเสียของชัด ๆ!”
ลู่อี้หนิงโยนโทรศัพท์ทิ้ง ไม่ได้ใส่ใจอะไร
เธอหยิบเสื้อผ้าที่ซื้อวันนี้ขึ้นมาดู เสื้อไหมพรมสีขาวนวลจับคู่กับกระโปรงสั้นสีกากีอ่อน ชุดนี้เธอถูกใจ
ใส่สบาย แถมดูเข้าท่าอยู่
แต่แต่งหน้าน่ะเหรอ? เธอแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าโลชันกับน้ำนมบำรุงผิวต่างกันยังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรองพื้นกับคอนซีลเลอร์เลย
เอาเวลาไปนอนเพิ่มยังจะดีกว่า
แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อเสื้อผ้าชุดใหม่ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็ยังสระผม
แค่นี้ก็ถือว่าเธอยอมให้กับ “ชีวิตผู้หญิงแสนเนี้ยบ” มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้แล้ว
วันศุกร์
นี่คือวันที่ห้าของงานแรกในชีวิตลู่อี้หนิง และยังเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ทำงานแรกด้วย
เธอยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวตรงทางเข้า สวมชุดใหม่แล้วหมุนซ้ายหมุนขวา
เสื้อไหมพรมเนื้อนุ่มแนบไปกับร่าง คอวีเผยให้เห็นไหปลาร้าเล็กน้อย ชายกระโปรงพลิ้วไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว
เธอก้มมองแล้วดึงชายกระโปรงไปมา พึมพำกับตัวเองว่า “ขาโคตรหนาว”