ทันทีที่ลู่อี้หนิงก้าวออกจากลิฟต์ชั้นยี่สิบแปด ทั้งบริษัทกวงเหอเวนเจอร์สก็เงียบกริบ
เธอก้าวเดินเข้าไปด้านใน รองเท้าผ้าใบกระทบพื้นกระเบื้องเกิดเสียงแผ่วเบา
คอเสื้อวีของเสื้อไหมพรมขับเน้นลำคอระหง ช่วงคอขาวผ่องราวกับคอหงส์จนแทบแสบตา เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงยามเช้าก็คล้ายหยกมันแพะชั้นดี
เรียวขาใต้กระโปรงครึ่งท่อนทั้งตรงและยาว ทุกย่างก้าวพัดพาสายลมบางเบาจนแทบไม่รู้สึก
ผมเพิ่งสระมาเมื่อเช้า ปล่อยสยายอย่างนุ่มสลวยบนบ่า มีปอยผมสองสามเส้นแนบอยู่ข้างแก้ม ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นดูไม่จริงราวกับภาพฝัน
ลู่อี้หนิงในเสื้อแจ็กเกตยีนส์กับกางเกงคาร์โก้เมื่อก่อน อย่างน้อยก็ยังมีความรู้สึกเป็นมิตรแบบ “สาวสวยข้างบ้าน” อยู่บ้าง
แต่ชุดวันนี้ดึงข้อดีทุกอย่างของเธอให้โดดเด่นถึงขีดสุด
ส่วนสูงโปร่ง สัดส่วนระหว่างศีรษะกับไหล่สมบูรณ์แบบ แถมยังมีดวงตาจิ้งจอกที่เพียงมองใคร คนนั้นก็แทบขาอ่อน—
สวยจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เพื่อนร่วมงานชายสองคนที่ยืนคุยหัวเราะกันอยู่ข้างเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอ คำพูดก็ขาดหายไปกลางคัน
คนหนึ่งยังอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ราวกับถูกสกัดจุด
ลู่อี้หนิงไม่สนใจพวกเขา เดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน นั่งลง วางกระเป๋า แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ ทุกท่วงท่าคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ
ที่จริงในใจเธอก็แอบกระอักกระอ่วนอยู่หน่อย ๆ
ชุดนี้ใส่แล้วสวยก็จริง แต่เธอรู้สึกเหมือนคนทั้งบริษัทกำลังมองอยู่ สายตาราวกับไฟสปอตไลต์ที่กวาดตั้งแต่หัวจรดเท้า
ไม่เหมือนตอนใส่เสื้อแจ็กเกตยีนส์ก่อนหน้านี้เลย
ตอนนั้นเพื่อนร่วมงานชายยังกล้าเข้ามาพูดเล่นหยอกล้อกันสองสามคำ
แต่วันนี้เธอนั่งอยู่เกือบสิบนาทีแล้ว ในรัศมีห้าเมตรไม่มีสิ่งมีชีวิตสักตัวกล้าเข้าใกล้
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” เธอพึมพำเสียงเบา “วันนี้ฉันดู...น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้กลุ่มแชตของแต่ละแผนกในบริษัทกวงเหอเวนเจอร์สกำลังระเบิด
“เห็นชุดพนักงานต้อนรับวันนี้กันหรือยัง? สวยโคตร ๆ เลย!”
“เห็นแล้ว ฉันยังไม่กล้าเดินเลี้ยวไปทางนั้นเลย”
“ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าพอมีหวัง วันนี้เห็นแวบเดียวก็หมดความมั่นใจแล้ว จะจีบยังไงไหว?”