หนึ่งทุ่มของคืนนั้น ณ ห้างว่านเซี่ยง เมืองอวิ๋น
ลู่อี้หนิงยืนพิงราวกระจกอยู่หน้าทางเข้าห้าง มือข้างหนึ่งไถโทรศัพท์ อีกข้างหิ้วน้ำแร่ขวดหนึ่ง
สายลมยามเย็นพัดผมสั้นของเธอจนยุ่งเหยิง เธอไม่ใส่ใจนัก แค่ปัดมันลวก ๆ แล้วก้มดูตำแหน่งที่ไป๋รั่วเวยส่งมาให้ต่อ
“ฉันเหลืออีกสองแยก รถติดอยู่!” น้ำเสียงของไป๋รั่วเวยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ลู่อี้หนิงตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องรีบ” ก่อนเก็บโทรศัพท์แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
ไป๋รั่วเวยไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่ลู่อี้หนิงยืนอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้อยู่ว่าง ๆ แค่เจ็ดแปดนาทีที่ผ่านมา ก็มีคนเข้ามาทักตั้งสี่กลุ่มแล้ว
กลุ่มแรกเป็นผู้ชายสองคนที่เดินมาด้วยกัน คนหนึ่งหน้าแดงก่ำแล้วถามว่า “พี่สาวคนสวย ขอเพิ่มวีแชตได้ไหมครับ” ลู่อี้หนิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบกลับไปว่า “ไม่ได้”
……
กลุ่มที่สองเป็นผู้ชายแต่งตัวอินเทรนด์คนหนึ่ง เขามายืนข้าง ๆ แล้วจัดมุมถ่ายเซลฟี ทำทีเหมือนถ่ายห้าง แต่กล้องหันมาทางเธอชัด ๆ
ลู่อี้หนิงขยับหนีไปสองก้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
……
คนที่สามนี่ชวนอึ้งที่สุด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาถามว่า “คุณผู้หญิงรู้ไหมว่าห้องน้ำไปทางไหน” แต่สายตากลับจ้องหน้าเธอไม่วาง
เธอยกมือชี้ไปทางซ้าย ชายคนนั้นก็ถามต่อว่า “ตรงไหนเหรอ ผมมองไม่เห็นเลย พาไปหน่อยได้ไหม”
เธอตอบกลับทันทีว่า “ฉันหมายถึง…ไสหัวไป!”
……
จากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาถามว่าเสื้อผ้าของเธอยี่ห้ออะไร
ในที่สุดลู่อี้หนิงก็ยอมตอบดี ๆ ขึ้นมาหน่อย “ยูนิโคล่ รุ่นลดราคา”
ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าไม่เชื่อ แล้วถามต่อว่าเป็นตัวไหน
ลู่อี้หนิงเปิดภาพคำสั่งซื้อในโทรศัพท์ให้ดู พอผู้หญิงคนนั้นดูเสร็จก็เดินจากไปด้วยสีหน้าซับซ้อน
……
แค่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่นาน อย่างน้อยก็มีคนเดินผ่านสองสามร้อยคนที่ชะลอฝีเท้าลง บ้างก็แกล้งผูกเชือกรองเท้า บ้างก็อ้อมกลับมาเดินผ่านหน้าเธอถึงสองรอบ
เธอเห็นหมดทุกอย่าง แต่ในใจกลับไม่รู้สึกอะไร แถมยังแอบอยากกินเมล็ดแตงโมด้วยซ้ำ
“หนิงหนิง!”
มือเย็นเฉียบคู่หนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง ปิดตาเธอไว้
“ทายสิว่าฉันเป็นใคร?”
ลู่อี้หนิงหัวเราะ ยกมือขึ้นตบมือคู่นั้นเบา ๆ “เวยเวย เลิกเล่นได้แล้ว”
ไป๋รั่วเวยปล่อยมือแล้วกระโดดมายืนตรงหน้าเธอ