ฟ้ายังไม่สว่าง จูเฉิงอวิ้นก็ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ สวมรองเท้าเตรียมออกไปข้างนอก
“จะไปไหนอีกล่ะ? วัน ๆ ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย” เสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหันจากห้องมืดสนิท จูเฉิงอวิ้นสะดุ้งโหยง ขนลุกซู่จนแทบกระโดดขึ้นไปบนหลังคา
เขารีบอธิบายไว้ก่อน เผื่อแม่ลุกขึ้นมาฟาดฝ่ามือใส่ “แม่ตื่นแล้วเหรอครับ ผมนัดต้าฉางกับเสี่ยวฉางไปตกปลาที่สามแยก จะได้หาเนื้อกลับบ้านมาบ้าง”
“ถ้าจับตะพาบได้ ก็เอาไปแลกเนื้อมันกลับมาได้อีก เราจะได้เอามันหมูมาเจียว เก็บไว้กินช่วงปีใหม่”
จูต้าเหนี่ยไม่ได้ลุกขึ้นมา เธอรู้ว่าเจ้าลูกชายคนนี้มีหัวคิด แถมยังเจ้าเล่ห์อยู่ไม่น้อย เป็นคนพลิกแพลงเก่ง
เธอไม่ได้ซักไซ้ เพียงกำชับว่า “ระวังตัวให้ดี อย่าไปเจอพวกหมาสองขาเข้า”
“แม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมยังพูดภาษาญี่ปุ่นได้อยู่สองสามคำ ดูสิว่าผมจะทำให้พวกมันกลัวตายได้ไหม ฟังดูเหมือนเจ้าของภาษาหรือเปล่า ‘ปากัวหย่าลู่…’”
“ไสหัวไป…”
จูเฉิงอวิ้นปลอบแม่เรียบร้อยก็เปิดประตูย่องออกไป หยิบคันเบ็ดที่ยืมไว้ล่วงหน้าและทวนพู่แดง แล้วหิ้วถังน้ำวิ่งออกไปนอกหมู่บ้าน
เงาสีเหลืองตัวหนึ่งวิ่งตามเขาออกมาไม่ไกล จูเฉิงอวิ้นตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์ “หวงจื้อเหว่ย นายตามฉันมาทำไมอีก”
หวงจื้อเหว่ยมีขนสีเหลือง หน้าขาว
“โฮ่ง…”
“เอาเถอะ รู้ว่าตามฉันมาแล้วมีข้าวกินใช่ไหม ไปกัน”
มันเป็นหมาบ้านตัวหนึ่งที่เลี้ยงไว้ในคลังของโรงงานเครื่องนุ่งห่ม เดิมทีขนเหลืองหน้าขาวแบบนี้ควรจะชื่อต้าหวง แต่จูเฉิงอวิ้นดันตั้งชื่อให้มันว่าหวงจื้อเหว่ย
เขาบอกว่าหมาก็มีความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่ หากใช้ชีวิตได้ดี ชาติหน้าอาจได้เกิดเป็นคน
ทุกคนฟังแล้วก็หัวเราะขำ ๆ ไม่ได้ใส่ใจว่าการตั้งชื่อหมาจะมีความหมายพิเศษอะไร
มันยังระแวดระวังตัวดีมาก แค่มีเสียงผิดปกตินิดเดียวก็รีบส่งสัญญาณเตือนคนแถวนั้น ใช้การได้ดีกว่าคนเฝ้ายามเสียอีก
นอกหมู่บ้าน ใต้ต้นไหวใหญ่ใกล้เนินเขา สองพี่น้องจูต้าฉางกับเสี่ยวฉางมาถึงได้พักหนึ่งแล้ว พวกเขาถือกระสอบใบหนึ่ง นั่งยอง ๆ ใต้ต้นไหวสัปหงกอยู่
จูเฉิงอวิ้นยังเดินไปไม่ถึง ต้าหวงก็พุ่งเข้าไปทำเครื่องหมายไว้ก่อน แถมยังปลุกสองคนใต้ต้นไม้ให้ตื่นไปด้วย
“เอ๊ะ ต้าหวงมาแล้ว เสี่ยวฉาง ตื่นเร็ว อาเล็กใกล้ถึงแล้ว” จูต้าฉางได้ยินเสียงก็ลุกขึ้น หยิบกระสอบขึ้นมา
คนสามคนกับหมาหนึ่งตัวเริ่มเดินลัดเลาะไปตามเขา เดินข้ามเขาลุยน้ำอยู่สองชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงบริเวณสามแยก แล้วลงมือตกปลาในแม่น้ำ
ส่วนต้าหวงก็ไปเดินตรวจตราบริเวณใกล้ ๆ เที่ยวเตร็ดเตร่ไปทั่ว
จูเฉิงอวิ้นนั่งได้นาน จึงเลือกทำเลตรงแอ่งน้ำวนแล้วนั่งตกปลา ส่วนสองพี่น้องไปหาปูกับหอยขมตรงน้ำตื้น
ต้องยอมรับว่าปลาหมอเป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ ไม่นานก็ตกปลาหลีตัวใหญ่ได้สองตัว พอเตรียมจะกลับยังเกี่ยวตะพาบขึ้นมาได้อีกตัว
กลัวคันเบ็ดไม้ไผ่หัก จึงดึงยื้อกันอยู่นานกว่าจะลากตะพาบขึ้นมาได้
จูเฉิงอวิ้นไม่พูดให้มากความ เร่งหลานชายทั้งสองว่า “ก่อไฟก่อน ย่างปลาสักตัว อีกตัวต้าฉางเอาไปให้หน่วยเสบียง”
พูดพลางล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กสามใบออกจากกระเป๋า ข้างในมีเกลือ พริกป่น และผงฮวาเจียว
จูต้าฉางหยิบมีดเล่มเล็กออกมาจากกระสอบ ถือปลาไปที่ริมแม่น้ำเพื่อจัดการทำความสะอาด
เสี่ยวฉางหยิบแผ่นเหล็กแผ่นใหญ่ขึ้นมา แผ่นเหล็กนี้ตัดมาจากฝาถังน้ำมัน ใช้แทนกระทะเหล็กได้
ส่วนต้าหวงที่คอยเฝ้าระวังได้เครื่องในปลากลิ่นคาวคลุ้งกับหัวปลาไปกิน มันดีใจจนหางแกว่งไม่หยุด
จูเฉิงอวิ้นลูบหัวหมา “หวงจื้อเหว่ย ไอ้หนู ตอนนี้นายก็ได้กินกับข้าวที่เป็นเนื้อแล้วนะ ชีวิตดีจริง ๆ”
“โฮ่ง…”
เปลวไฟลุกโชนขึ้นลง แผ่นเหล็กหยาบ ๆ ร้อนจนแดง ทั้งที่ไม่มีแม้แต่น้ำมัน แต่แววตาของทุกคนยังเต็มไปด้วยความปรารถนา
จูต้าฉางทำตามที่จูเฉิงอวิ้นบอก พยายามหั่นปลาให้เป็นชิ้นหนา ๆ แล้วนำไปย่างบนแผ่นเหล็ก
เสียงฉ่าดังขึ้น พอเติมเครื่องปรุงลงไป กลิ่นหอมก็โชยขึ้นมาทันที
ทั้งสามคนแทะปลาจนเกลี้ยง แม้แต่เศษที่ไหม้ติดแผ่นเหล็กก็ไม่เหลือไว้ จากนั้นยังเอามันฝรั่งไปเผาไฟอีกหลายหัว กินจนพอใจแล้วจึงเดินกลับ
แรงคนสามคนมีจำกัด จึงผลัดกันใช้มีดพร้าฟัน ไม่นานก็ได้กิ่งไม้หนามัดหนึ่ง ใช้เชือกมัดรวมกันไว้
ต้าหวงที่กำลังคุ้ยดินหาไส้เดือนอยู่ข้าง ๆ พลันระวังตัวขึ้นมา มันคำรามเบา ๆ จ้องไปยังทางเล็ก ๆ เชิงเขา
“หมอบลง ข้างล่างมีอะไรผิดปกติ” จูเฉิงอวิ้นรีบเตือนสองพี่น้อง แล้วปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ทันที
ประสาทสัมผัสทั้งห้าและปฏิกิริยาตอบสนองของเขาไวมาก เพียงครู่เดียวก็มองเห็นคนสองคนในเครื่องแบบทหารผ้าสีเทาควบม้ามาจากที่ไกล ๆ
ดูจากเสื้อผ้าก็รู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน จูเฉิงอวิ้นกำลังจะลงจากต้นไม้ แต่แล้วต้าหวงก็ส่งสัญญาณเตือนอีกครั้ง เขามองให้ดีจึงเห็นว่าด้านหลังยังมีทหารม้าไล่ตามมาอีกราวหนึ่งหมวด
ไม่ชอบมาพากล ทหารหุ่นเชิดจำนวนมากกำลังไล่ตามสหายสองคนที่สะพายกระเป๋าเอกสารและถือปืนพกแบบกล่องกระจก ดูไม่เหมือนเจ้าหน้าที่หรือหัวหน้าเลย
จูเฉิงอวิ้นวิเคราะห์สถานการณ์แล้วรีบสั่งการจากบนต้นไม้ “เสี่ยวฉาง ทิ้งของแล้วรีบกลับไปรายงาน ต้าฉางเก็บของ เตรียมถอนตัวได้ทุกเมื่อ”
ที่น่าแปลกคือทหารม้าที่ไล่ตามมาไม่ได้ยิงปืน พวกมันเอาแต่ไล่กวดอยู่ด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง คล้ายต้องการจับเป็น
คนสองคนที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่ใช่พวกอ่อนหัด พวกเขายกมือยิงปืนเป็นชุด เพียงแต่ขี่ม้าอยู่จึงเล็งไม่ค่อยแม่น
ทหารหุ่นเชิดคนหนึ่งที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังพลัดตกจากม้า ม้าหยุดลงเอง ส่งเสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาด แล้วยืนรออยู่ข้าง ๆ
หัวหน้าหน่วยทหารหุ่นเชิดคงกำลังเลือดขึ้นหน้า เขาไม่สนใจคนบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ตะโกนว่า “ตามต่อไป ม้าของพวกมันหมดแรงแล้ว จับได้เมื่อไหร่ก็เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่!”
ทหารหุ่นเชิดทั้งหน่วยทิ้งคนบาดเจ็บไว้แล้ววิ่งไล่ตามคนอื่นไปเสียอย่างนั้น เกินกว่าที่จูเฉิงอวิ้นคาดไว้จริง ๆ
“ต้าฉาง ดูสิ ทหารหุ่นเชิดพวกนี้ไม่รักษาคุณธรรม ทิ้งพี่น้องตัวเองแล้วหนีไปเลย”
“มันแปลกตรงไหนเหรอครับ?” จูต้าฉางไม่เข้าใจ
จูเฉิงอวิ้นไม่ได้พูดต่อ เพียงกลอกตาแล้วเริ่มคิดแผนอื่น ในเมื่อมีขนมแป้งอบชิ้นใหญ่ตกลงมาจากฟ้า จะไม่กินได้อย่างไร
“ไม่เป็นไร นายดูสิ ทหารหุ่นเชิดคนนั้นถูกยิงเข้าที่อก ใกล้ไม่ไหวแล้ว จะลงมือสักหน่อยไหม? มีทั้งม้าหนึ่งตัวกับปืนอีกกระบอก เผื่อค้นเจอเงินฟ่าปี้ ฉันจะเลี้ยงถังหูลู่”
“เผลอ ๆ เลขาธิการเจิ้งอาจมอบเหรียญกล้าหาญให้เราด้วย แถมเครื่องแบบทหารให้อีกชุด พวกเราจะได้เดินวางท่าในโรงงานเครื่องนุ่งห่มได้เต็มที่”
จูต้าฉางตื่นเต้นจนถูมือเหมือนแมลงวัน ไม่มีความกลัวอยู่เลย มีแต่ความยินดีที่ได้ของฟรี
เขาตัดสินใจเด็ดขาด ล้วงมีดเล่มเล็กส่งให้จูเฉิงอวิ้น แล้วหยิบมีดพร้าออกมา สูดอารมณ์ครู่หนึ่ง ก่อนถ่มน้ำลายอย่างดุดัน
“ตายแล้วก็จบกัน อาเล็ก ลุยเลย!”
ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่มาก จึงแอบย่องไปตามแนวพุ่มไม้
ทหารหุ่นเชิดที่นอนอยู่บนพื้นยังไม่ขาดใจ เพียงนอนรวยริน พูดไม่ออก มีฟองเลือดไหลออกจากปาก พอเห็นคนก็ยังพยายามขอความช่วยเหลือ ยกมือกวักให้ทั้งคู่เข้าไปหา
จูเฉิงอวิ้นส่งสัญญาณให้จูต้าฉาง แล้วแสร้งทำเป็นกังวลก่อนถามว่า “คุณทหารครับ คุณอาเจียนเป็นเลือดแล้ว ผมว่าคุณใกล้ตายแล้ว มีอะไรอยากสั่งเสียไหมครับ?”
“ให้ผมช่วยทำให้คุณตายเร็วขึ้นดีไหม ยังไงหมาสองขาอย่างคุณก็ไม่มีทางตายดี ชาติหน้าเกิดเป็นลาแล้วตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ”
ระหว่างพูด เขาก็ค้นตัวทหารหุ่นเชิดไปด้วย ในกระเป๋ากางเกงมีธนบัตรฟ่าปี้อยู่หลายใบกับเหรียญเงินสามเหรียญ ไม่รู้ว่าแย่งคนอื่นมาหรือเป็นของตัวเอง
ในกระเป๋าเสื้อยังมีกระสุนห้านัด บุหรี่ครึ่งซอง และไม้ขีดไฟหนึ่งกล่อง
เขายังสะพายดาบทหารม้าขนาดยาวไว้ด้วย ของชิ้นนี้ไม่เลวเลย จูเฉิงอวิ้นชักออกมาตรวจดู แล้วครุ่นคิดว่าควรแทงซ้ำให้เป็นผลงานของตัวเองหรือเปล่า
ส่วนจูต้าฉางค่อย ๆ เข้าไปปลอบม้า นี่เป็นม้าศึก ของล้ำค่ายิ่งกว่าล้ำค่า จะทำให้มันตกใจจนหนีไปไม่ได้เด็ดขาด
ทหารหุ่นเชิดที่บาดเจ็บคงไม่คิดว่าเจ้าหนูสองคนนี้จะใจดำขนาดนี้ เขายังไม่ตายด้วยซ้ำ พวกนั้นก็เริ่มค้นตัวเสียแล้ว เขาโกรธจนเอียงคอขาดใจ ศีรษะฟุบลงกับพื้นและไม่มีเสียงอีกต่อไป
จูเฉิงอวิ้นไม่รังเกียจแม้แต่น้อย เขาถอดเสื้อผ้า กางเกง และรองเท้าของอีกฝ่ายออกมาจนหมด เหลือไว้แค่กางเกงชั้นใน ทุกอย่างถูกถอดเกลี้ยง
เขาหยิบปืนยาวของทหารราบบนพื้นขึ้นมาตรวจดู กระสุนถูกบรรจุไว้แล้ว ข้างในยังเหลืออีกห้านัด ถือว่าไม่น้อย
ได้ของครบแล้ว เขาเร่งจูต้าฉาง “สถานการณ์ไม่ดีแล้ว ถอนตัวเร็ว!”