“สถานการณ์ไม่ดีแล้ว เผ่นกันเถอะ”
เขาเร่งจูต้าฉางให้รีบแบกปืนเล็กยาวทหารม้าวิ่งเข้าไปในภูเขา แถวนี้อยู่ต่อไม่ได้ เพราะเป็นเขตปะทะ ไม่แน่ว่าทหารม้าข้างหน้าอาจย้อนกลับมาเมื่อไรก็ได้
จูต้าฉางจูงม้าตามไป จะเดินทางใหญ่ย่อมไม่ได้ ทำได้แค่ใช้ทางเล็ก
ทั้งสองอ้อมภูเขา แล้ววิ่งห้อไปตามทางเขาอีกหนึ่งชั่วโมง กว่าจะหอบแฮก ๆ มานั่งพักริมทางเล็ก นับว่ามาถึงเขตชายแดนแล้ว
เมื่ออ้อมสันเขาไป ทั้งคู่ก็เห็นเสี่ยวฉางกำลังวิ่งนำหน้าทหารจากหน่วยรักษาความปลอดภัยหลายคน คราวนี้จึงไม่ต้องกังวลแล้ว
จูเฉิงอวิ้นตะโกนถามรหัสตามระเบียบว่า “ฟ้าราชันคลุมพยัคฆ์ดิน?”
“ไก่น้อยตุ๋นเห็ด! เป็นอาเล็ก พวกเขากลับมาแล้ว” จูเสี่ยวฉางได้ยินเสียงก็คลายสีหน้าตึงเครียดลงทันที ก่อนนั่งแหมะกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
“ไม่เป็นไรแล้ว ทุกคนดูของที่ฉันยึดมาได้สิ เป็นยังไงบ้าง?” จูเฉิงอวิ้นข้ามสันเขามา พลางชูปืนเล็กยาวทหารม้าในมือให้ทุกคนดู
รู้ว่าเด็ก ๆ อยากได้ของชิ้นนี้กันจะแย่ เขาจึงยื่นปืนเล็กยาวทหารม้าให้หลานชายคนเล็กอย่างไม่ลังเล มันหนักเอาเรื่อง พอดีให้เจ้าหนูนั่นแบกไปเลย
“อาเล็ก ไปเล่นงานพวกหุ่นเชิดมาหรือครับ นี่มันปืนแบบฮั่นหยางใช่ไหมครับ รู้สึกว่ามันสั้นไปหน่อย” จูเสี่ยวฉางกอดปืนไว้ น้ำลายแทบหก
แค่ชั่งน้ำหนักดูก็รู้ว่าเป็นของจริง เขารีบยกปืนขึ้น ตั้งท่าเตรียมลองยิงทันที
“ระวังปืนลั่น นี่เป็นปืนเล็กยาวทหารม้า ทหารม้าใช้กัน” หัวหน้าหลิวเห็นว่าทั้งสองคนไม่เป็นอะไรก็ให้คนช่วยจูงม้า แล้วเอ่ยถาม
“เฉิงอวิ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ระหว่างทางเจอสถานการณ์แบบไหน ยังต้องขึ้นไปช่วยไหม?”
“คุณอาหลิว ผมเดาว่าน่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาหรือเจ้าหน้าที่จากหน่วยพี่น้องที่ผ่านมาทางนั้น สะพายกระเป๋าเอกสารมาจากทางเมืองว่านเจีย พวกทหารหุ่นเชิดที่ตามมาจะจับเป็นพวกเขา ทั้งหมดเป็นทหารม้า ตอนนี้น่าจะมาถึงแถวเขตป้องกันของเราแล้ว น่าจะปลอดภัยครับ”
“ไม่ต้องไปช่วยครับ ผมเจอทหารหุ่นเชิดบาดเจ็บคนหนึ่งระหว่างทาง นี่คือของที่ยึดมาได้” จูเฉิงอวิ้นชี้ปืนที่เสี่ยวฉางแบกอยู่ แล้วอธิบาย
“ปืนเล็กยาวทหารม้าหนึ่งกระบอก กระสุนสิบลูก ม้าชั้นดีหนึ่งตัว ดาบยาวหนึ่งเล่ม แล้วก็เงินหยวนสามเหรียญกับธนบัตรฝ่าปี้อีกสิบกว่าหยวน อ้อ จริงสิ ผมเอาบุหรี่ให้คุณด้วย เป็นของที่เก็บมาเหมือนกัน”
เขาควักบุหรี่ครึ่งซองที่เก็บได้เมื่อครู่ออกมาอย่างเต็มใจ ตัวเองก็สูบไม่ได้อยู่แล้ว เอาให้คุณอาที่ออกมาช่วยเหลือกันพอดี
หัวหน้าหลิวไม่คิดว่าเจ้าหนูสองคนนี้จะใจกล้าขนาดนี้ แต่พอเห็นเลือดบนเสื้อผ้า ก็เดาว่าคงเป็นทหารหุ่นเชิดที่ถูกยิงตาย
เขารับบุหรี่ไว้ แล้วกำชับว่า “แกนี่ใจกล้าไม่เบา สมกับเป็นลูกผู้ชาย แต่คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี”
“อ๋อ ไม่มีปัญหาครับ ผมเรียนเก่งที่สุดแล้ว ครูยังบอกเลยว่าผมฉลาดมาก สอนครั้งเดียวก็เข้าใจ” จูเฉิงอวิ้นเดินกลับไปพร้อมกับกองกำลังใหญ่
เมื่อกลับถึงโรงงานตัดเย็บเครื่องแบบ หลังจากจูเสี่ยวฉางเตือนไปก่อนหน้านี้ ทุกคนก็รู้กันแล้วว่าพวกเขาออกไปเจอทหารหุ่นเชิดมา
จูต้าเหนี่ยละมือจากงานเย็บปัก เดินมายืนรอที่หน้าประตูด้วยความเป็นห่วง รอลูกชายกลับมา
หัวหน้าหลิวเห็นคนมุงอยู่หน้าประตูไม่น้อย จึงเตือนให้ทุกคนแยกย้าย “ไม่เป็นไร จูเฉิงอวิ้นกับพวกพบทหารหุ่นเชิดได้ทันเวลา แถมยังแจ้งข่าวให้เรารู้ วันนี้พวกเขาทำความดีไว้ น่าชื่นชมมาก”
เพราะต้องบันทึกเหตุการณ์ จูเฉิงอวิ้นจึงตามพวกเขาไปที่สำนักงานหน่วยรักษาความปลอดภัย และเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด
แต่พอพูดถึงของที่เขายึดมาได้ในวันนี้ คนจากหน่วยรักษาความปลอดภัยหลายคนก็คิดหนัก
พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ เป็นสมาชิกขององค์กร แต่เด็กพวกนี้ไม่ใช่ จึงไม่มีระเบียบว่าต้องมอบของเข้ากองกลาง
ยิ่งไปกว่านั้น ม้าศึกตัวหนึ่งเป็นของหายากและมีราคาไม่น้อย จูเฉิงอวิ้นดูออกว่าคนจากหน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังคิดอะไร จึงไม่ได้แปลกใจ
ความจริง ต่อให้ได้ม้าสักตัว เขาก็เลี้ยงไม่ไหว มันต้องกินหญ้าแห้งชั้นดี แถมยังกินไข่ไก่อีกด้วย กินดีกว่าคนเสียอีก
ส่วนปืนยาวก็ไม่มีประโยชน์กับเขา อายุแค่นี้ไม่มีทางได้ไปสนามรบเพื่อสู้กับทหารญี่ปุ่นอยู่แล้ว
“ผมยกม้ากับปืนให้หน่วยก็แล้วกัน ยังไงผมก็เลี้ยงไม่ไหว ให้หัวหน้าหวงเป็นคนดูแล ส่วนดาบเป็นของที่ผมยึดมาได้ ผมขอเก็บไว้”
เขาพูดความตั้งใจออกมาตรง ๆ ทำให้ทุกคนโล่งอกไปตาม ๆ กัน ส่วนจะให้รางวัลอย่างไร ก็เขียนรายงานขึ้นไปได้ จะเอาของเด็กไปเปล่า ๆ ไม่ได้เหมือนกัน
พอเดินออกจากประตูหน่วยรักษาความปลอดภัย จูต้าเหนี่ยก็โผเข้ากอดลูกชาย ตรวจดูเขาอย่างละเอียด พอเห็นว่าไม่มีอะไรหายไปถึงได้โล่งใจ ก่อนยกฝ่ามือตีตูดเขาไปสองสามที
“อายุแค่นี้ กล้าดีจริงนะ แกนี่เก่งนัก แล้วทำไมไม่บินขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ”
จูเฉิงอวิ้นกุมก้นพลางหลบไปข้าง ๆ “แม่ ไม่เป็นไรจริง ๆ ถ้ามีเรื่อง ผมเผ่นไปนานแล้ว”
จากนั้นเขาก็ควักเงินหยวนในกระเป๋าออกมายื่นให้ “ดูสิ คราวหน้าช่วยซื้อเนื้อมัน ๆ กลับมาหน่อยนะครับ จะได้บำรุงร่างกายแม่ เผื่อจะได้มีน้องชายให้ผมอีกคน”
คำพูดนี้จี้ใจจูต้าเหนี่ยพอดี หลายปีมานี้บ้านเมืองวุ่นวาย ความคิดที่จะมีลูกเพิ่มอีกหลายคนก็เลือนหายไปแล้ว
อีกอย่าง ตระกูลจูก็มีลูกหลานเหลืออยู่ไม่มาก ถูกพวกญี่ปุ่นฆ่าตายไปไม่น้อย คนที่ยังอยู่ก็มีแค่ไม่กี่คน
แต่พอคิดดูอีกที ลูกชายคนโตของบ้านก็ฉลาดไม่น้อย ถ้าจะมีลูกเพิ่มอีกสักสองสามคนก็นับเป็นความคิดที่ไม่เลว
“แม่ ผมยังมีธนบัตรฝ่าปี้อีกสิบกว่าหยวน พรุ่งนี้จะไปโรงน้ำชาในเมือง เอาไปแลกของกลับมาสักหน่อย จะได้ซื้อของกินให้ต้าฉางกับคนอื่น ๆ ด้วย แล้วจะซื้อแม่ไก่ตัวเล็กกลับมาเลี้ยงไว้ รอไว้ใช้ตอนแม่อยู่ไฟ”
“แกนี่ฉลาดจริง ๆ รอพ่อเฮงซวยของแกกลับมาก่อนค่อยว่ากัน” จูต้าเหนี่ยพอใจกับความกตัญญูของลูกชาย อารมณ์จึงดีขึ้นมาก
ตอนนี้เงินฝ่าปี้ยังไม่เสื่อมค่า สามสี่หยวนแลกเงินหยวนได้หนึ่งเหรียญ จูเฉิงอวิ้นไม่คิดจะเก็บไว้เลย แลกเป็นของใช้เสียยังจะดีกว่า
เงินฝ่าปี้สิบสามหยวนมีอำนาจซื้อเท่ากับเงินหยวนสามเหรียญ ซื้อข้าวฟ่างได้หลายสิบชั่ง ยังไม่ถึงช่วงที่อัตราแลกเปลี่ยนย่ำแย่จนแทบไม่ต่างจากเงินกระดาษไหว้คนตาย
“ได้ เงินทั้งหมดเป็นของแก แกอยากใช้ยังไงก็ตามใจ” จูต้าเหนี่ยไม่ขัด เธอทำงานด้านสตรีในโรงงานตัดเย็บเครื่องแบบ ที่กินที่อยู่และเครื่องนุ่งห่มโรงงานเป็นคนจัดการให้ เงินในมือแทบไม่มีโอกาสได้ใช้
ให้ลูกชายไปซื้อแม่ไก่ตัวเล็กกลับมาเลี้ยงเสียยังดีกว่า อย่างไรเจ้าหนูนี่ก็ฉลาดและเจ้าเล่ห์ ไม่เสียเปรียบใครง่าย ๆ หรอก
เถ้าแก่ร้านน้ำชาในเมืองก็เป็นเพื่อนร่วมงานของผู้ชายในบ้าน ไปที่นั่นก็ปลอดภัย
ไม่นาน จูต้าฉางกับน้องชายก็ยกชามใหญ่ที่ใส่เนื้อหมักผัดจนมันวาวกับตะกร้าไม้ไผ่มาถึงห้องของจูเฉิงอวิ้นอย่างตื่นเต้น
ยังไม่ทันเข้ามาก็เริ่มตะโกนว่า “อาเล็ก หัวหน้าหวงให้รางวัลพวกเราครับ บอกว่าพวกเราทำความดีไว้”
ทั้งคู่หิวจนแทบอดใจไม่ไหว แต่ไม่กล้าแตะสักคำ รีบยกของพุ่งเข้ามาในห้อง รอให้จูเฉิงอวิ้นกินก่อน
“โอ้ เนื้อหมักผัดจริง ๆ ด้วย แถมยังมีหมั่นโถวแป้งผสมเต็มตะกร้า หัวหน้าหวงทุ่มสุดตัวเลยเหรอ?” จูเฉิงอวิ้นเห็นสองพี่น้องถือของเข้ามาก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
“แน่นอนสิ วันนี้หัวหน้าครัวบอกว่าเป็นม้าศึกชั้นดี เอาไปแลกของดี ๆ จากฝ่ายส่งกำลังบำรุงได้ตั้งเยอะ” วันนี้จูต้าฉางเชิดหน้าขึ้นได้เสียที
แค่ผลงานวันนี้ อย่างน้อยก็ต้องได้ใบประกาศสักใบกับของรางวัลดี ๆ บ้างสิ
ทั้งที่ยังไม่มีข่าวอะไรเพิ่มเติม เขาก็เริ่มยืดอกจนมองเพื่อน ๆ ด้วยหางตาไปแล้ว