ขอเลิกปุ๊บ โอนเงินปั๊บ เห็นฉันเป็นยัยจนหรือไง

ตอนที่ 2 พอพูดเลิกก็โอนเงินมา คิดว่าฉันจนจนไม่กล้าปฏิเสธสินะ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันถัดมา นาฬิกาชีวิตปลุกจี้ชิงเหยาให้ตื่นจากความฝัน

เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย แล้วก็เห็นแผงอกกำยำแข็งแรงอยู่ใกล้แค่เอื้อม

จี้ชิงเหยาชะงักค้างไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนก่อนถึงค่อยผุดขึ้นมาในหัว

เธอขึ้นเตียงกับใครคนหนึ่งแล้ว

แถมยังเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันครั้งแรก

ชายหนุ่มยังคงหลับอยู่ ใบหน้าคมคายเย็นชาเปี่ยมด้วยความสง่างาม

จี้ชิงเหยาค่อย ๆ ยกมือใหญ่ที่วางอยู่บนเอวของเธอออก ทว่าเพิ่งขยับตัวนิดเดียว ก็ถูกอีกฝ่ายรวบเข้าไปกอดแน่น

อิ่นอี้เอ่ยเสียงแหบพร่า โน้มตัวลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางแนบชิดติ่งหูของเธอ «นอนต่ออีกหน่อย»

ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้จี้ชิงเหยารู้สึกจั๊กจี้ ความปวดเมื่อยตามร่างกายยิ่งทวีขึ้นเมื่อเธอตื่นเต็มตา

จี้ชิงเหยาดันเขาเบา ๆ «ฉันต้อง...ไปทำงาน»

อิ่นอี้ปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาของหญิงสาวบวมแดง ริมฝีปากก็แตกเป็นแผล บนผิวขาวราวหิมะยังมีรอยแดงจางเข้มทิ้งไว้ประปราย

เขาเบือนสายตาไปอย่างแนบเนียน ลูกกระเดือกเซ็กซี่ขยับขึ้นลง «ลางานสักวันไม่ได้เหรอ»

จี้ชิงเหยาไม่ตอบ ตอนเข้ามาในห้องเธอลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย ทั้งยังหายจากหน้าที่โดยพลการและติดต่อใครไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยังได้ทำงานที่โรงแรมต่อหรือเปล่า

เมื่อเห็นเธอเหมือนกำลังน้อยใจ น้ำเสียงของอิ่นอี้ก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว «อาบน้ำก่อนแล้วค่อยไปทำงานนะ เรื่องผู้จัดการของคุณ ฉันจะไปอธิบายให้เอง»

เขาลุกจากเตียงก่อน ร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์แม้สักชิ้น แต่กลับไม่มีท่าทีเขินอายเลย

จี้ชิงเหยากลับก้มหน้าลงเงียบ ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะมอง

อิ่นอี้สวมเสื้อคลุมอาบน้ำลวก ๆ จากนั้นก็ทำท่าจะอุ้มจี้ชิงเหยาออกจากผ้าห่ม

จี้ชิงเหยากระชับผ้าห่มแน่น «ฉัน...ฉันไปเองได้»

อิ่นอี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย «ไหวเหรอ»

ภาพตอนหญิงสาวร้องไห้อ้อนวอนให้เขาปล่อยยังติดตา ทำให้เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้

จี้ชิงเหยาพยักหน้าเบา ๆ «อืม...ไหว»

อิ่นอี้ไม่ฝืนอีก เดินไปทางห้องน้ำเพื่อเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างอาบน้ำ

ระหว่างนั้นจี้ชิงเหยาก็รีบเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นมาสวม

อิ่นอี้ในห้องน้ำคิดว่าเธออาจอึดอัดหากเขาอยู่ข้างนอก จึงอาบน้ำแปรงฟันเสร็จแล้วรอให้เธอแต่งตัวเรียบร้อยค่อยออกไป

ใครจะคิดว่าในห้องจะไร้คน เหลือไว้เพียงกระดาษแผ่นหนึ่ง

【คุณผู้ชาย ฉันไปก่อนนะคะ ถือเสียว่าเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น】

ลายมือเรียบร้อยสวยงามทำให้อิ่นอี้หัวเราะหยันออกมา ดูท่าจะเป็นคนขี้ขลาดสินะ

แต่อิ่นอี้ก็ไม่ได้รีบร้อนออกไปตามหา อย่างไรเสียเธอก็อยู่ในโรงแรม หนีไปไหนไม่ได้หรอก

ชายหนุ่มค่อย ๆ อาบน้ำอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าภาพใบหน้าที่ทั้งไร้เดียงสาและน่าทะนุถนอมคู่นั้นกลับติดอยู่ในใจ ไม่ยอมเลือนหายไปไหน

ใบหน้าของจี้ชิงเหยานั้นเล็กและงดงาม แต่ก็ไม่ได้ถึงกับเป็นใบหน้าที่ใครเห็นแล้วจะลืมไม่ลง

แต่เขากลับหลงใหลเธอราวกับต้องมนตร์ คิดถึงจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ฤทธิ์ยาสลายไปหมดแล้ว แต่ร่างกายยังคงวาบหวามกระสับกระส่าย

อิ่นอี้ยกมือข้างหนึ่งปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าว น้ำเสียงแหบพร่าลง «แย่แล้ว...»

เขาเคยดูแคลนความรักแรกพบ คิดมาตลอดว่านั่นก็แค่หลงใหลรูปลักษณ์ภายนอก

แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนแบบนั้นเสียเอง

……

หลังออกจากห้อง จี้ชิงเหยาก็ไปห้องน้ำ โชคดีที่คอเสื้อเครื่องแบบทำงานสูงพอจะปกปิดรอยจูบถี่แน่นตรงลำคอได้

คนในกระจกมีใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด

จี้ชิงเหยาถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้มซ้ายโดยไม่รู้ตัว

ยังดีที่เครื่องสำอางไม่เลอะ...

เธอมัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย อดทนกับความไม่สบายระหว่างขา แล้วแสร้งทำเป็นสบายดี เดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ

โจวหลิงเพิ่งสลับเวรกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นพอดี พอเห็นจี้ชิงเหยาเดินมา ก็อดถามไม่ได้ «ชิงเหยา เมื่อกี้เธอไม่สบายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาทำงานล่ะ»

«เอ่อ...ฉัน...» จี้ชิงเหยายังตั้งตัวไม่ทัน ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไร

โจวหลิงถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วตบไหล่เธอเบา ๆ ก่อนพูดต่อ «เธอนี่นะ เพิ่งมาใหม่ไม่ต้องทุ่มเทขนาดนั้นก็ได้ เมื่อกี้ผู้จัดการบอกฉันแล้ว ให้เธอพักผ่อนดี ๆ สักสองวัน รีบกลับไปเถอะ»

จี้ชิงเหยานึกถึงอิ่นอี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มเหมือนจะพูดไว้ว่าจะช่วยอธิบายกับผู้จัดการให้ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจนัก

ไม่นึกเลยว่าหลังจากเธอออกไปโดยพลการ อิ่นอี้จะไปพูดให้จริง ๆ

จี้ชิงเหยาเอ่ยเสียงเบา «ขอบคุณนะคะพี่โจวหลิง...งั้นฉันกลับก่อนนะคะ...»

โจวหลิงยิ้มให้ «ถึงบ้านแล้วบอกพี่ด้วยนะว่าเธอถึงอย่างปลอดภัย»

จี้ชิงเหยาพยักหน้าแทนคำตอบ หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากตู้หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ แล้วก็ออกจากโรงแรมไป

เธอเรียกรถกลับห้องเช่า ระหว่างทางเมื่อรถผ่านร้านขายยาแห่งหนึ่ง จี้ชิงเหยาก็นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน

«คนขับคะ...รบกวนจอดข้างทางหน่อยได้ไหมคะ...»

คนขับเบรกจอดตามคำขอ ก่อนเตือนตอนเธอลงจากรถ «จอดริมถนนนานไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวโดนปรับ»

«ค่ะ...»

จี้ชิงเหยารีบวิ่งเข้าไปในร้านขายยา กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูกนัก

พนักงานถามอย่างมีน้ำใจ «สวัสดีค่ะ ต้องการซื้อยาอะไรคะ»

จี้ชิงเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย พูดอย่างกระอักกระอ่วน «ยา...ยาคุมฉุกเฉินค่ะ»

พนักงานถาม «ที่ร้านมีทั้งยาคุมแบบกินระยะสั้นกับยาคุมฉุกเฉิน คุณลูกค้าต้องการแบบไหนคะ»

ใบหูของจี้ชิงเหยาร้อนผ่าว «แบบฉุกเฉินค่ะ...»

พนักงานตอบ «ได้ค่ะ เดี๋ยวหยิบให้นะคะ»

หลังจ่ายเงิน จี้ชิงเหยาก็เก็บยาใส่กระเป๋าเสื้อ

เธอกลับขึ้นรถอีกครั้ง แล้วบังเอิญมองเห็นคู่รักคู่หนึ่งเดินผ่านนอกหน้าต่าง

ทั้งสองจับมือกัน พูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุข เป็นภาพที่งดงามและน่าอิจฉา

จี้ชิงเหยาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอ้างว้างพลันผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เธอเองก็เคยวาดฝันว่าจะมีใครสักคนจับมือเธอ รับฟังเรื่องจุกจิกไร้สาระที่เธอเล่า

แต่สุดท้ายสิ่งเหล่านั้นก็ไม่มีวันเกิดขึ้น ตอนนี้เธอไม่กล้าหวังอีกแล้ว

ทว่าในเวลานี้ จี้ชิงเหยากลับนึกถึงอิ่นอี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ดวงตาลึกล้ำมืดมนและเปี่ยมแรงปรารถนาของชายหนุ่มในยามค่ำคืนจ้องมองเธออย่างเปิดเผยและเร่าร้อน ทำให้จี้ชิงเหยาเผลอรู้สึกไปเองว่าเธอก็เป็นที่ต้องการของใครสักคน

ไม่นานรถก็จอดลงใต้ตึกในชุมชนเก่าโทรมแห่งหนึ่ง

จี้ชิงเหยาขึ้นไปยังห้องเช่าแคบ ๆ ซอมซ่อของตัวเองตามเคย ใช้กุญแจไขประตูเข้าไป

เมื่อความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาทีหลัง เธอจึงรินน้ำเย็นหนึ่งแก้วแล้วกินยาคุมฉุกเฉินที่เพิ่งซื้อมา

จากนั้นก็เดินไปห้องน้ำ สายตาหยุดอยู่ที่ครีมล้างเครื่องสำอางบนอ่างล้างหน้า

เธอสวมที่คาดผมซึ่งแขวนอยู่บนผนัง แล้วบีบครีมล้างเครื่องสำอางลงบนใบหน้า ก่อนนวดคลึงอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อสายน้ำสีขาวขุ่นไหลลงอ่างล้างหน้า แผลเป็นเก่าจากรอยน้ำร้อนลวกบนแก้มซ้ายก็ปรากฏชัด เรียบแนบไปกับผิว เป็นสีน้ำตาลคล้ำ กินพื้นที่เกือบหนึ่งในสี่ของใบหน้า

ถ้าเมื่อวานชายคนนั้นเห็นแผลเป็นน่ากลัวนี้ของเธอ บางทีเขาอาจไม่ชวนเธอขึ้นเตียงด้วยก็ได้

จี้ชิงเหยายิ้มเยาะตัวเอง ก่อนใช้ผ้าเช็ดหน้าเนื้อหยาบราคาถูกซับน้ำบนใบหน้าให้แห้ง

หลังล้างเครื่องสำอางเสร็จ จี้ชิงเหยาก็อาบน้ำต่อ เพราะไม่ได้เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นเตรียมไว้ก่อน จึงต้องอาบน้ำเย็น

พอออกมา ความเย็นบนร่างกายก็ทำให้เธอรีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม

จี้ชิงเหยาปลดล็อกโทรศัพท์ดูเวลา เพิ่งเก้าโมงเช้าเอง

เธอดับหน้าจอโทรศัพท์ มีเพียงบนหน้าจอสีดำเท่านั้นที่ทำให้แผลเป็นบนใบหน้าดูไม่สะดุดตานัก

จี้ชิงเหยาวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน หลับตาและบังคับตัวเองให้หลับ

ห้องเช่าเก็บเสียงได้แย่มาก เสียงทะเลาะกันของสามีภรรยาวัยกลางคนชั้นล่างดังสนั่นจนแทบทะลุแก้วหู

ต่อให้ง่วงแค่ไหน จี้ชิงเหยาก็กลับนอนไม่หลับ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

เสียงเคาะประตูดังมาจากห้องรับแขก

ตอนแรกจี้ชิงเหยาคิดว่าตัวเองหูฝาด จึงไม่ได้ขยับตัว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

เสียงเคาะประตูดังซ้ำอย่างไม่ลดละ

จี้ชิงเหยาขมวดคิ้วเรียวงาม เวลานี้ใครกันนะ

คนที่เธอติดต่อได้ในเมืองนี้มีแค่พี่โจวหลิง หรือจะเป็นเพื่อนบ้าน

จี้ชิงเหยาลุกจากเตียง หยิบเสื้อคลุมมาสวม แล้วเดินไปส่องตาแมวที่ประตู

ชายหนุ่มที่คุ้นตายืนอยู่ด้านนอก สวมเสื้อยืดลำลองกับกางเกงวอร์ม บุคลิกของเขาดูไม่เข้ากับสภาพทรุดโทรมของโถงทางเดินแม้แต่น้อย

อิ่นอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม «เปิดประตู ฉันเอง»

……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป