ขอเลิกปุ๊บ โอนเงินปั๊บ เห็นฉันเป็นยัยจนหรือไง

ตอนที่ 3 คนขี้ขลาด

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แพขนตายาวของจี้ชิงเหยาสั่นไหวเบา ๆ ความกระวนกระวายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เธอเขียนโน้ตทิ้งไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าให้ถือว่าเรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น? ทำไมผู้ชายคนนั้นยังตามมาถึงที่นี่อีก?

แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าเธอพักอยู่ที่นี่?

จี้ชิงเหยาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเข้าไปในห้องนอน หยิบหน้ากากอนามัยมาสวม

ขณะที่อิ่นอี้กำลังจะยกมือเคาะประตูอีกครั้ง ประตูเหล็กขึ้นสนิมก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก

จี้ชิงเหยาโผล่หน้าออกมาจากในห้องอย่างหวาด ๆ แล้วถามด้วยความระแวดระวังว่า “คุณ... คุณมาทำอะไรคะ?”

อิ่นอี้เห็นเธอสวมหน้ากาก จึงยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผากของเธอ

“ทำไมตัวเย็นจัง?”

น้ำเสียงเย็นชาปนแววกังวลทำให้จี้ชิงเหยาหลบสัมผัสของเขาโดยไม่รู้ตัว

จี้ชิงเหยาตอบตะกุกตะกัก “ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ”

ดวงตาเรียวยาวของอิ่นอี้จับจ้องเธออยู่นาน ก่อนเขาจะชูถุงอาหารที่ถืออยู่ขึ้นถาม “คุณจะทำแบบนี้ไปตลอดเลยหรือไง? ไม่ให้ผมเข้าไปข้างใน?”

จี้ชิงเหยาลังเล ไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร

เธอไม่เคยให้ใครเข้ามาในห้องเช่าของตัวเองมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้ยังไม่สนิทสนมถึงขั้นจะอยู่กันสองต่อสองในห้องเดียวได้

อิ่นอี้ไม่ค่อยมีความอดทนนัก เขาผลักประตูเดินเข้าไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“คุณ...” จี้ชิงเหยาอ้าปากจะพูด แต่พอเห็นอิ่นอี้เข้าไปถึงห้องรับแขกแล้ว ก็รู้สึกว่าพูดอะไรไปคงไม่มีประโยชน์

อิ่นอี้นำอาหารเช้าที่ซื้อใส่ถุงมาวางเรียงบนโต๊ะไม้เก่าคร่ำครึ

มีโจ๊กหมูไม่ติดมัน เกี๊ยวน้ำ เสี่ยวหลงเปา ปาท่องโก๋ นมสด และนมถั่วเหลือง

กล่องยาคุมกำเนิดที่เปิดทิ้งไว้บนโต๊ะดึงดูดความสนใจของเขา

อิ่นอี้ยกคิ้วขึ้นนิด ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

เมื่อคืนเกิดเรื่องกะทันหัน จึงไม่มีโอกาสได้ป้องกันอะไรเลย

เขาเหลือบมองจี้ชิงเหยาที่ก้มหน้าอยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ผมไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร ก็เลยซื้อมาอย่างละนิด”

พอพูดจบ จี้ชิงเหยาก็ยังไม่ขยับ กลับก้มหน้าต่ำลงไปอีก

อิ่นอี้หัวเราะหึ ๆ ก่อนแกล้งหยอกอย่างไม่ใส่ใจ “ทำไมล่ะ ต้องให้ผมป้อนด้วยหรือไง?”

เขายินดีป้อนให้เธออยู่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจี้ชิงเหยาเต็มใจหรือเปล่า

จี้ชิงเหยาแกะเล็บตัวเองโดยไม่รู้ตัว เสียงที่เปล่งออกมาอู้อี้ “คุณวางเสร็จแล้ว... ก็กลับไปเถอะค่ะ ขะ... ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านะคะ”

สีหน้าอิ่นอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ที่แท้เธออยากไล่เขากลับนี่เอง

เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล จึงถามเสียงแข็งว่า “ของตั้งเยอะ คุณกินหมดหรือไง?”

จี้ชิงเหยาไม่ตอบ เพราะของมากมายขนาดนี้เธอก็กินไม่หมดจริง ๆ

อิ่นอี้ก้าวเข้ามาดึงเธอไปที่โต๊ะ แล้วเลื่อนเก้าอี้ไว้ด้านหลังเธอ ก่อนสั่งเสียงเบา “นั่งลง ผมจะดูคุณกิน ส่วนที่เหลือผมกินเอง แบบนี้ถึงจะไม่เสียของที่ชาวนาตั้งใจปลูก”

จี้ชิงเหยาเงยหน้ามองอาหารเช้าละลานตาตรงหน้า เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโจ๊กอุ่น ๆ ขึ้นมา

“ฉันกินอันนี้... ก็พอค่ะ ที่เหลือ... คุณ คุณเอากลับไปเถอะ”

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาอ่อนหวาน แต่คำพูดกลับไม่มีสักประโยคที่ใครฟังแล้วชื่นใจ

อิ่นอี้ส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ ก่อนจะก้มตัวลงมาให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับจี้ชิงเหยา

“คนขี้ขลาด ฝีมือบนเตียงของผมห่วยมากหรือไง?”

สิ้นเสียง ร่างของจี้ชิงเหยาก็แข็งทื่อ แววตาเผยความทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงถามขึ้นมากะทันหัน แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าเขาคงไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายอย่างที่คิด

“ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้คุณอาบที่โรงแรม พอออกมา คุณก็หายตัวไปแล้ว”

“กว่าจะสืบจนรู้ที่อยู่ของคุณ ผมก็อุตส่าห์ซื้ออาหารเช้ากลับมาให้ แล้วคุณตอบแทนผมแบบนี้หรือ?”

“คนขี้ขลาด ดูไม่ออกเลยนะว่าคุณใจร้ายเหมือนกัน”

คำตำหนิที่ถาโถมเข้ามาทีละประโยคทำให้จี้ชิงเหยาไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

ถ้าเธอถอดหน้ากากออก... ผู้ชายคนนี้อาจหนีไปไกลลิบก็ได้

ทั้งที่ในใจคิดแบบนั้น แต่จี้ชิงเหยากลับทำใจถอดหน้ากากไม่ลง

บางที... เธอเองก็คงกำลังหลงใหลในความห่วงใยที่ได้รับอยู่ตอนนี้

จี้ชิงเหยาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเงียบงัน ก่อนถามเสียงนุ่มแผ่ว “ถ้าอย่างนั้น... คุณ คุณอยากให้ฉัน... ทำอะไรคะ?”

อิ่นอี้ยกมุมปากขึ้น ราวกับกำลังรอคำถามนี้อยู่แล้ว เขาตอบโดยไม่ลังเล “ให้ผมรับผิดชอบคุณ”

“ระ... รับผิดชอบเหรอคะ?”

จี้ชิงเหยาแทบคิดว่าตัวเองฟังผิด

อิ่นอี้ไม่เคยเจอใครอืดอาดเชื่องช้าขนาดนี้มาก่อน เขาดีดหน้าผากจี้ชิงเหยาอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? คุณคิดว่าผมเป็นผู้ชายเลว ๆ ที่พอเสร็จธุระแล้วก็รูดซิปกางเกงหนี ไม่ยอมรับผิดชอบหรือไง?”

“อีกอย่าง ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผม”

“เคยได้ยินเรื่องตอบแทนด้วยการยกตัวให้ไหม? ตอนนี้สิ่งที่ผมจะทำก็คือแบบนั้นแหละ”

จี้ชิงเหยาฟังจนมึนงงไปหมด พอได้สติก็รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม

เธอเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่กล้าสบตาผู้ชายตรงหน้า แล้วตอบโต้ตะกุกตะกัก “ฉัน... ฉันไม่ใช่คนที่จะ... ใช้บุญคุณมาบังคับให้ใครตอบแทนหรอกค่ะ”

ใบหน้าอิ่นอี้เขียวคล้ำ บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาเสนอตัวให้ถึงที่ แต่กลับถูกปฏิเสธงั้นเหรอ?

จริงด้วย ยิ่งเป็นฝ่ายเข้าหามากเท่าไร ก็ยิ่งดูไร้ค่าเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้

อิ่นอี้ถามเสียงเรียบ “ผมมีตรงไหนไม่ดี?”

สีหน้าจี้ชิงเหยาหม่นหมอง ผู้ชายคนนี้ดีไปหมด คนที่ไม่ดีคือเธอต่างหาก

เธอไม่คิดว่าตัวเองคู่ควรกับอิ่นอี้

“ตอบไม่ได้หรือ? งั้นผมจะถือว่าเมื่อกี้คุณแค่เขิน”

“สรุปแล้ว ผมจะรับผิดชอบคุณ และไม่ได้พูดไปอย่างนั้นเฉย ๆ”

จี้ชิงเหยาเถียงเขาไม่ออก จึงถามเสียงแห้ง ๆ “คุณอยาก... รับผิดชอบยังไงคะ?”

อิ่นอี้ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับมือจี้ชิงเหยาขึ้นมากุม นิ้วทั้งสิบประสานกันแน่น

“คบกับคุณ เราสองคนอยู่ด้วยกัน เป็นแฟนกัน”

เขาพูดถึงสามแบบที่ต่างกัน แต่ความหมายเดียวกัน ราวกับกลัวว่าจี้ชิงเหยาจะเข้าใจไม่ชัด

“ฉัน...”

“ชู่”

อิ่นอี้ตัดบทเธอ ยืดตัวขึ้นแล้วหยิบยาคุมกำเนิดบนโต๊ะ

“ในเมื่อเราเป็นแฟนกันแล้ว ผมจะไม่ปล่อยให้คุณกินของที่ทำร้ายร่างกายแบบนี้อีก”

พูดจบ อิ่นอี้ก็ยัดยาคุมกำเนิดใส่กระเป๋าตัวเอง ยึดไปเสียเลย

“อย่าลืมกินโจ๊กตอนยังร้อน ๆ ด้วย นมก็ต้องดื่มให้หมด ร่างกายคุณอ่อนแอ ต้องบำรุงหน่อย”

ผู้ชายคนนั้นพูดเองเออเอง พลางเก็บอาหารที่จี้ชิงเหยาไม่ได้เลือกใส่ถุงกลับไป

“จริงสิ คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย”

“ผมชื่ออิ่นอี้ อิ่นที่หมายถึงสุภาพบุรุษ ยี้ที่หมายถึงตั้งตระหง่านไม่ล้ม คุณล่ะ แฟนสาวตัวน้อย”

ตอนพูดคำสี่คำสุดท้าย อิ่นอี้จงใจเว้นจังหวะ น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า

จี้ชิงเหยากะพริบตา แล้วตอบเสียงนุ่ม “จี้... ชิงเหยาค่ะ จี้ที่หมายถึงระลึกถึง ชิงที่หมายถึงสายลม... เหยาที่หมายถึงงดงามอ่อนช้อยค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น แฟนสาวจี้ชิงเหยา ไม่ควรให้ช่องทางติดต่อกับแฟนหนุ่มสักหน่อยหรือ?”

พูดแล้วอิ่นอี้ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอแล้วส่งให้เธอ

จี้ชิงเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมาอย่างช้า ๆ แล้วกดหมายเลขโทรศัพท์ของตัวเองลงไป

เธอส่งโทรศัพท์คืนให้เขาอย่างเขินอาย หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

อิ่นอี้ได้เบอร์โทรศัพท์มาแล้ว แต่ไม่ได้บันทึกทันที กลับกดโทรออกเสียก่อน

ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ด...

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมาจากห้องนอน และแน่ใจว่าจี้ชิงเหยาไม่ได้หลอกเขา รอยยิ้มของชายหนุ่มก็ยิ่งกว้างขึ้น

“กินข้าวดี ๆ นะ ถ้ามีเวลาผมจะมาเยี่ยมอีก”

อิ่นอี้ลูบกระหม่อมจี้ชิงเหยา ก่อนถือถุงอาหารบนโต๊ะเดินจากไป

ภายในห้องเหลือเพียงจี้ชิงเหยาอีกครั้ง คู่สามีภรรยาชั้นล่างหยุดทะเลาะกันไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ รอบข้างจึงกลับมาเงียบสงัด

จี้ชิงเหยาถอดหน้ากากออก ใช้ช้อนตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งคำ เป่าให้หายร้อนแล้วส่งเข้าปาก

โจ๊กหอมกลิ่นเนื้อ ไม่มีคาวเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งกิน ใบหูของจี้ชิงเหยาก็ยิ่งแดงก่ำ

เธอนึกถึงชื่อที่อิ่นอี้บันทึกไว้ให้หมายเลขโทรศัพท์ของเธอตอนกำลังจะกลับ

เป็นคำว่า ‘คนขี้ขลาด’ สามคำ

……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป