ปรารถนาในตัวฉันไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ
——2026.09.21
“สวัสดี... สวัสดีค่ะ ที่นี่แผนกต้อนรับโรงแรมชิงอวิ๋นค่ะ มี... มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”
จี้ชิงเหยาพูดตะกุกตะกักจนจบ ฝ่ามือก็ชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า
พี่โจวหลิงที่คอยสอนงานเธอมีธุระกะทันหัน ต้องออกไปสองชั่วโมง นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ชิงเหยาต้องรับหน้าที่แผนกต้อนรับตามลำพัง
เพื่อไม่ให้พี่โจวหลิงที่รับเธอเข้าทำงานผิดหวัง ตลอดสองชั่วโมงนี้เธอจะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
จี้ชิงเหยาเม้มริมฝีปาก รอฟังคำตอบจากปลายสาย หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“ร้อน...” เสียงทุ้มแหบพร่าทรงเสน่ห์ดังขึ้น ชายหนุ่มหายใจหอบหนัก
จี้ชิงเหยาเป็นห่วงขึ้นมาทันที “คุณผู้ชายคะ ไม่ทราบว่า... คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูคล้ายจะหงุดหงิด “ร้อนมาก...”
จี้ชิงเหยาทำอะไรไม่ถูก จึงถามต่อ “แ...แอร์ในห้องเสียหรือเปล่าคะ?”
เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น ชายหนุ่มก็ไม่พูดอะไรอีก คล้ายกับว่าวางโทรศัพท์ตกลงพื้น
จี้ชิงเหยาได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจแผ่ว ๆ จากปลายสาย จึงถามอย่างร้อนใจ “คุณผู้ชายคะ? ได้ยินฉันไหมคะ?”
สายยังไม่ถูกตัด แต่ชายหนุ่มกลับเงียบไปนาน
จนปัญญา จี้ชิงเหยาจึงต้องดูหมายเลขห้องที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ หยิบคีย์การ์ดแล้วไปตรวจดูด้วยตัวเอง
ก่อนเข้าห้อง จี้ชิงเหยายืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หน้าประตู แล้วเคาะอย่างสุภาพ
ก๊อก ๆ ๆ!
“คุณผู้ชายคะ ฉันเข้าไปแล้วนะคะ”
พูดจบ จี้ชิงเหยาก็รออยู่หนึ่งนาที เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครตอบ เธอจึงใช้คีย์การ์ดเปิดประตู
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงสลัวจนมองอะไรไม่ชัด ทันทีที่ก้าวเข้าไป จี้ชิงเหยาก็ได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
“แม่งเอ๊ย...”
เสียงสบถต่ำ ๆ ที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้จี้ชิงเหยาสะดุ้ง เป็นเสียงจากชายหนุ่มบนเตียง
จี้ชิงเหยาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้โดยพลการ จึงถามอย่างตะกุกตะกัก “คุณผู้ชาย... คุณโทรมาเพราะต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่าคะ?”
เสียงทั้งเล็กทั้งนุ่ม แถมยังเจือความขลาดกลัวอยู่ด้วย นั่นคือความประทับใจแรกที่อิ่นอี้มีต่อเสียงของจี้ชิงเหยา
ความร้อนรุ่มในกายเพิ่มขึ้นไม่หยุด อิ่นอี้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วหันไปมองทางจี้ชิงเหยา
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างประตูมีรูปร่างผอมบาง ใบหน้าขาวซีดจนเกินจริง ราวกับต้องโบกแป้งหลายชั้นถึงจะได้ผลลัพธ์เช่นนั้น
จี้ชิงเหยาเผลอกำชายเสื้อแน่น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่แผ่แรงกดดันออกมา ทำให้เธอพูดไม่ออก
อิ่นอี้ก้าวเข้ามาใกล้ สายตาจับจ้องใบหน้าของจี้ชิงเหยาไม่วาง
ดวงตาดำสนิทใสกระจ่าง สันจมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากสีจาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
อิ่นอี้เหลือบมองป้ายชื่อบนอกเสื้อของจี้ชิงเหยา ก่อนถามเสียงแหบ “บรรลุนิติภาวะแล้วหรือยัง?”
จี้ชิงเหยาได้สติแล้วพยักหน้าเบา ๆ
กลัวว่าชายหนุ่มจะไม่เชื่อ เธอจึงรีบอธิบายเสริม “คุณผู้ชายคะ อีก... อีกไม่นานฉันก็จะอายุ 19 แล้วค่ะ ฉัน... ฉันเอาบัตรประชาชนให้ดูได้นะคะ...”
เธอกลัวว่าอิ่นอี้จะคิดว่าเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะแล้วไปแจ้งความ ต่อให้ไม่ถูกไล่ออกจากงานก็คงสร้างปัญหาให้เธอไม่น้อย
เสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูโรงแรมถูกปิดกระแทกอย่างแรงกะทันหัน
อิ่นอี้ยกมือข้างหนึ่งยันกำแพง โน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของจี้ชิงเหยา แล้วถามว่า “อยากลองกับฉันไหม?”
กลิ่นเหล้าเข้มข้นอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก จู่ ๆ จี้ชิงเหยาก็รู้สึกไม่สบายใจ “ล...ลองอะไรคะ?”
ชายหนุ่มตอบอย่างตรงไปตรงมา “ขึ้นเตียงด้วยกัน”
คำพูดสั้น ๆ เพียงสองคำทำให้สมองของจี้ชิงเหยาขาวโพลนไปชั่วขณะ
เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?
ขึ้นเตียงด้วยกัน?
นั่นไม่ใช่สิ่งที่สามีภรรยาเท่านั้นถึงจะทำได้หรือ?
จี้ชิงเหยาเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าคมเข้มได้รูป โหนกคิ้วสูง สันกรามชัดเจน
ดวงตาดำสนิทลึกล้ำราวกับแอ่งน้ำเย็น ริมฝีปากบางเม้มแน่น ทั่วกายแผ่บรรยากาศเย็นชา
จะว่าไป อิ่นอี้หน้าตาดีกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเจอเสียอีก กระทั่งหล่อกว่าดาราชายบนโทรทัศน์ด้วยซ้ำ
ผู้ชายแบบนี้ หากต้องการ ย่อมไม่มีทางขาดคนคอยอยู่ข้างกาย
ก่อนที่จี้ชิงเหยาจะคิดได้กระจ่าง ก็ได้ยินอิ่นอี้พูดเสียงขรึมว่า “ฉันถูกวางยา”
“ว...วางยาเหรอคะ?”
ถ้าอย่างนั้นก็ควรไปโรงพยาบาลสิ ทำไมถึงจะต้องขึ้นเตียงกับเธอด้วย
หรือเขารู้ว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว เลยไม่อยากมีอะไรติดค้าง?
มือข้างลำตัวของอิ่นอี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดชัด เห็นได้ชัดว่าเขาถูกวางยาในปริมาณไม่น้อย
เขาอดทนอธิบายว่า “ก็ยาประเภท... ที่ทำให้คนเกิดอารมณ์กำหนัดอะไรทำนองนั้น เข้าใจไหม?”
เกิดอารมณ์กำหนัด?
นั่นไม่ใช่พฤติกรรมที่มีแต่สัตว์เท่านั้นหรือ?
จี้ชิงเหยาไม่เข้าใจ แต่เมื่อมองท่าทางของอิ่นอี้แล้ว เขาก็ดูไม่เหมือนกำลังโกหก
“ขอโทษค่ะ... ฉัน... อื้อ”
คำปฏิเสธยังพูดไม่ทันจบ อิ่นอี้ก็ก้มหน้าลงประกบจูบเธอเสียแล้ว
แพขนตาของจี้ชิงเหยาสั่นระริก เธอทุบแผงอกกว้างของชายหนุ่มไม่หยุด
การจูบไม่ใช่สิ่งที่อิ่นอี้ตั้งใจทำ แต่เป็นสัญชาตญาณของร่างกาย
แม้แต่เขาเองก็แยกไม่ออกว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยา หรือกลิ่นหอมจาง ๆ จากร่างหญิงสาวที่คอยยั่วเย้าเขาอยู่ตลอดกันแน่
นุ่มเหลือเกิน หอมเหลือเกิน อยากได้มากกว่านี้...
อิ่นอี้เรียนรู้การผ่อนลมหายใจได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน ใช้เวลาไม่ถึงครู่ก็จูบจนจี้ชิงเหยาหายใจไม่ทัน
“อื้อ...”
หยาดน้ำตาอุ่นชื้นไหลจากหางตา หยดลงบนมือที่อิ่นอี้ใช้ประคองคางของจี้ชิงเหยา
สติสัมปชัญญะของเขาหวนกลับมาในชั่วขณะนั้น เขาหยุดการกระทำ แล้วเห็นว่าเธอมีดวงตาแดงก่ำอย่างน่าสงสารไปแล้ว
“นี่... นี่เป็นจูบแรกของฉันนะ...”
จี้ชิงเหยาตัดพ้อด้วยความน้อยใจ อยากทุบตีเขาต่อ แต่ก็ไม่กล้า
ลูกกระเดือกเด่นชัดของอิ่นอี้ขยับขึ้นลง “ของฉันก็เหมือนกัน”
ยุคนี้แล้วยังมีคนที่ใส่ใจจูบแรกถึงขนาดนี้ด้วยหรือ
แต่ถ้าเป็นหญิงสาวตรงหน้า ก็ไม่เกินความคาดหมายเท่าไร
จี้ชิงเหยาดูราวกับกระดาษเปล่า ชวนให้คนไม่กล้าแตะต้อง
เมื่อสัมผัสได้ว่าคนในอ้อมแขนกำลังตัวสั่น อิ่นอี้ก็ยกมือเช็ดคราบน้ำตาให้เธอ
“ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บ อย่ากลัวนะ ได้ไหม?”
จี้ชิงเหยาไม่พูดอะไร เพียงสะอื้นแล้วส่ายหน้า
อิ่นอี้ขบกรามแน่น คิดจะปล่อยเธอไป แต่กลับพูดว่า “ฉันกำลังจะตาย”
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะหาทางโกหกเรียกความสงสารได้สารพัดวิธี
จี้ชิงเหยาตกใจจนรีบชักมือกลับ ไม่กล้าก้มหน้าลงมอง
“ถือซะว่าช่วยชีวิตฉันได้ไหม?”
ชายหนุ่มอ้อนวอนเสียงทุ้ม ลมหายใจร้อนผ่าวแผ่ห่อหุ้มเธอเป็นระยะ
จี้ชิงเหยายังคงเงียบ แต่อิ่นอี้รู้ว่าเธอกำลังลังเล
อิ่นอี้ลองขยับเข้าใกล้ ริมฝีปากบางแตะแก้มเธอแล้วผละออก จากนั้นจึงจุมพิตลงบนริมฝีปากของหญิงสาวอย่างอาลัยอาวรณ์
คราวนี้จี้ชิงเหยาไม่ได้ขัดขืนอีก เพียงแต่ร่างกายแข็งทื่อ
เธอหลอกง่ายเกินไป แค่พูดไม่กี่คำก็เชื่อเขาเสียแล้ว
อิ่นอี้ทั้งตื่นเต้นและหงุดหงิดระคนสงสารอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งที่ให้ความสำคัญกับจูบแรกมากขนาดนั้น ต่อให้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายจริง ๆ ก็ไม่ควรต้องเอาตัวเองไปเสี่ยง
ยังดีที่คนที่เธอเจอคือเขา ไม่อย่างนั้นคงถูกคนอื่นกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกไปแล้ว
จู่ ๆ อิ่นอี้ก็ช้อนร่างเธอขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วเดินตรงไปที่เตียง
“จะเปิดไฟไหม?” อิ่นอี้ถามอย่างสุภาพ
แสงสลัวทำให้ทุกอย่างมองเห็นไม่ค่อยชัด
จี้ชิงเหยาพูดเสียงเบาราวกับเสียงยุง “ม...ไม่ต้องค่ะ...”
“ได้ งั้นไม่เปิด”
ราตรีทอดยาว ทั้งสองร่วมกันดำดิ่งลงในห้วงรักอันเร่าร้อน ยากจะข่มกลั้นความวาบหวาม
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เรื่องเหลวไหลครั้งนี้จึงสิ้นสุดลงเมื่อจี้ชิงเหยาหลับไป
อิ่นอี้หยิบกระดาษทิชชูสองสามแผ่นจากกล่องบนโต๊ะข้างเตียง ตั้งใจจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ
พอแตะแก้มของจี้ชิงเหยา หญิงสาวก็ซุกศีรษะเข้าไปในผ้าห่ม
“อย่านะ...”
เสียงพึมพำแผ่วเบาอย่างไม่รู้ตัวในห้วงฝัน ทำให้ความร้อนรุ่มที่เพิ่งจางหายไปของอิ่นอี้เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
เขาลุกไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำ พอออกมาก็เห็นโทรศัพท์มือถือบนพื้น หน้าจอกะพริบไม่หยุดพร้อมข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมา
อิ่นอี้ไม่แม้แต่จะมอง เขาหยิบมันขึ้นมาปิดเครื่องแล้วโยนไว้ข้าง ๆ
ไม่รู้ว่าคนบนเตียงขดตัวไปนอนอยู่ตรงมุมตั้งแต่เมื่อไร ดูท่าจะตกลงไปได้ทุกเมื่อ
อิ่นอี้ยื่นแขนยาวออกไปดึงเธอเข้ามากอด เขาคิดจะอาบน้ำให้จี้ชิงเหยา แต่หญิงสาวกลับกำผ้าห่มแน่นไม่ยอมปล่อย
เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ แล้วกอดเธอเข้านอนทั้งอย่างนั้น “ดื้อเหมือนกันนะ”
……