เย่เคอเห็นบรรยากาศไม่ชอบมาพากล จึงรีบอธิบายว่า “หรูอี้ ฉันกับหลิงเช่อเป็นแค่เพื่อนซี้กัน เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”
เพื่อนซี้งั้นเหรอ?
เข้าใจผิดงั้นเหรอ?
ถ้าโยนเย่เคอลงแม่น้ำหวงเหอกับแม่น้ำแยงซี คนทั้งประเทศคงได้ดื่มชาปี้หลัวชุนกันถ้วนหน้า
เฉียวหรูอี้พูดกลั้วหัวเราะว่า “จริงเหรอ? แล้วทำไมไม่เห็นเธอกอดสวีเหิงบ้างล่ะ?”
“นี่ไง” เฉียวหรูอี้ยกมือชี้วนไปยังกลุ่มผู้ชาย “พวกนี้ก็เพื่อนซี้เธอทั้งนั้น ลองกอดให้ฉันดูสักคนสิ”
“……” เย่เคอหุบยิ้ม สีหน้าอึดอัดขึ้นมา
เฉียวหรูอี้เหลือบมองซ่งเหยี่ยนจือที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เหยี่ยนจือ คุณกับหลิงเช่อก็เป็นพี่น้องกันเหมือนกันนี่ งั้นลองกอดกันให้ฉันดูหน่อยสิ”
ซ่งเหยี่ยนจือขนลุกซู่ รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน “พี่อี้ อย่าเลยครับ”
คนสองสามคนที่ดูสถานการณ์ไม่ออกส่งเสียงหัวเราะครืน หลิงเช่อกดบุหรี่ในมือดับอย่างแรง แล้วหยิบลูกบิลเลียดโยนไปทางนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นเยียบ
“แม่ง ตลกมากนักหรือไง?”
ทุกคนที่นั่งอยู่รู้ดีว่าหลิงเช่ออารมณ์ร้ายแค่ไหน พอได้ยินเช่นนั้นจึงไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก
เฉียวหรูอี้ยกมือดูนาฬิกาข้อมือ ไม่ได้ใส่ใจความโกรธของหลิงเช่อแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มบาง ๆ “ตีหนึ่งแล้ว”
พูดจบเธอก็หยิบไม้คิวจากมือหลิงเช่อ แล้วหันไปก้มตัวพาดโต๊ะบิลเลียด ท่วงท่าที่ดูเป็นมืออาชีพยิ่งขับเน้นรูปร่างอ้อนแอ้นของเธอ
ไม้แรกแทงลูกลงหลุมไปห้าลูก
ไม้ที่สองก็เก็บโต๊ะเรียบ
ท่วงท่าฉับไวเด็ดขาด
เธอยืดตัวขึ้น โยนไม้คิวลงพื้นดัง “กึก” ตกลงตรงปลายเท้าของเย่เคอ จากนั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของหลิงเช่อ “เล่นเสร็จแล้ว ฉันให้เวลาคุณสิบนาที ลงไปรอข้างล่าง”
หลิงเช่อหัวเราะเย็นชา “ทำไม? ไม่มีฉันแล้วนอนไม่หลับหรือไง?”
“แน่นอนว่านอนไม่หลับ” เฉียวหรูอี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “คุณเป็นสามีฉัน ถ้าคุณไม่อยู่ ฉันก็ต้องเป็นม่ายไม่ใช่เหรอ?”
เธอกำลังสาปแช่งเขาอยู่หรือไง?
ใบหน้าหลิงเช่อเขียวคล้ำด้วยความโกรธ แม้แต่ซ่งเหยี่ยนจือกับคนอื่น ๆ ยังอดกระตุกมุมปากไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดนั้น
เคยเจอคนปากร้ายมาแล้ว แต่ไม่เคยเจอใครร้ายได้ขนาดนี้
หลิงเช่อยกมือ ใช้นิ้วยาวเรียวออกแรงบีบปลายคางเฉียวหรูอี้ พลางจ้องริมฝีปากแดงฉ่ำของเธอ “เฉียวหรูอี้ ปากเธอไปเปื้อนยาพิษเฮ่อติ่งหงมาหรือไง?”
เฉียวหรูอี้กะพริบตากลมโตอย่างไร้เดียงสา “เมื่อวานคุณเพิ่งจูบฉันไปเอง ทำไมยังไม่โดนพิษตายล่ะ?”
ดวงตาเรียวยาวของหลิงเช่อหรี่ลงเล็กน้อย เขากดเสียงต่ำ “ก่อนที่ฉันจะโดนพิษตาย ฉันจะจูบเธอให้ตายก่อน!”
ตอนพูด สีหน้าของหลิงเช่อดูราวกับอยากกลืนเฉียวหรูอี้ลงท้องเดี๋ยวนั้น
เฉียวหรูอี้เชิดคางขึ้น ยิ้มพลางมองเข้าไปในแววตาเย็นชาอำมหิตของเขา แม้ปากจะพูดจาชวนให้คิด แต่ในดวงตากลับไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“หรูอี้ เธอเข้าใจฉันกับหลิงเช่อผิดจริง ๆ”
เสียงของเย่เคอทำลายบรรยากาศคลุมเครือระหว่างทั้งคู่ “เธอก็รู้ว่าฉันเป็นคนไม่คิดมากมาตลอด เข้ากับหลิงเช่อ พี่ซ่ง แล้วก็คนอื่น ๆ ได้เหมือนเพื่อนผู้ชาย เราแค่ไปซิ่งรถกัน อย่าคิดมากเลย”
“อีกอย่าง ถ้าพวกเราคิดอะไรต่อกันจริง ก็คงคบกันไปนานแล้ว” พูดจบเธอก็หันไปมองหลิงเช่อ “คุณว่าไหม หลิงเช่อ?”
หลิงเช่อปล่อยมือจากคางของเฉียวหรูอี้ แล้วปรายตามองเย่เคออย่างรำคาญ “เธอจะพูดมากไปถึงไหน?”
เย่เคอไม่คิดว่าหลิงเช่อจะพูดจาไม่ไว้หน้าเช่นนี้ เดิมทีเธออยากพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเขาก็ได้แต่หุบปาก
เฉียวหรูอี้ฟังแล้วขำ “เย่เคอ ฉันดื่มชามาหลายชนิดแล้ว ถ้าเธอคิดอะไรกับหลิงเช่อจริง ๆ ก็ให้เขาแต่งงานกับเธอ แล้วค่อยแสดงความรักกันอย่างเปิดเผยเสียเลย ไม่อย่างนั้นก็ทำตัวให้สงบเสงี่ยมหน่อย!”
เธอไม่อยากต้องคอยห่วงหน้าตาของบริษัท แล้วเสียเวลาหาทีมประชาสัมพันธ์มาจัดการข่าวฉาวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลิงเช่ออยู่ทุกสามวันห้าวันอีกแล้ว
โจวซิงซิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอแทรกขึ้นว่า “ใช่แล้ว ประตูตระกูลหลิงไม่ใช่จะเข้ากันได้ง่าย ๆ ตำแหน่งนายหญิงน้อยตระกูลหลิงก็ใช่ว่าใครจะนั่งได้!”
โจวซิงซิงพูดด้วยท่าทางยโส คำพูดนั้นไปสะกิดจุดหนึ่งของเย่เคอเข้าเต็ม ๆ เธอจึงโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ประตูตระกูลหลิงแน่นอนว่าเข้าไม่ง่าย! ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน หรูอี้ก็คงไม่……”
“เย่เคอ เธอจะพอได้หรือยัง!”
เสียงคำรามต่ำของหลิงเช่อตัดบทเย่เคอ เขายกเท้าถีบโต๊ะข้าง ๆ ล้มลงกับพื้นอย่างแรง ขวดเหล้าและแก้วบนโต๊ะกลิ้งตกลงมากระทบพื้นเสียงดังเพล้ง ก่อนจะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
“ฉันบอกให้หุบปาก ฟังไม่เข้าใจหรือไง!”
เย่เคอตกใจจนสะดุ้ง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
ดูท่าหลิงเช่อยังคงใส่ใจกับเรื่องเมื่อสามปีก่อนมากจริง ๆ
หลิงเช่อโกรธจัด คนอื่น ๆ รีบลุกขึ้นยืนกันหมด ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้หรือพูดอะไร บรรยากาศตึงเครียดอย่างยิ่ง
“พอเถอะเย่เคอ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าพูดถึงเลย” ซ่งเหยี่ยนจือรีบช่วยไกล่เกลี่ยเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ “หลิงเช่อ เย่เคอแค่พูดต่อเนื่องไปตามเรื่อง พวกเราก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลย”
เฉียวหรูอี้มองหลิงเช่อที่สีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด ตอนนี้เขาดูราวกับสิงโตที่กำลังเดือดดาล
เธอรู้ว่าเขาโกรธเรื่องอะไร
อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อนทำให้หญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขาต้องเข้าโรงพยาบาล และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น
รักแรกในใจของเขาเข้าโรงพยาบาล ส่วนเขากลับถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก เรื่องนี้กลายเป็นหนามทิ่มแทงอยู่ในใจเขา
แต่เมื่อสามปีก่อน……เธอเองก็ไม่ได้เต็มใจแต่งงานเช่นกัน
คำมั่นสัญญาหมั้นหมายที่บิดาของทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ กับคำสั่งเสียของคุณหลิงก่อนสิ้นลม……เธอไม่มีทางเลือก นอกจากต้องทำตามสัญญาหมั้นหมายนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ คุณหนูแห่งเครือเฉียวอย่างเธอจะต้องไปจดทะเบียนสมรสกับหลิงเช่ออย่างน้อยเนื้อต่ำใจ โดยไม่มีแม้แต่พิธีแต่งงานได้อย่างไร
ตลอดสามปีหลังแต่งงาน เธอทุ่มเททำหน้าที่ภรรยาของหลิงเช่อและนายหญิงน้อยตระกูลหลิงอย่างเต็มที่
ใคร ๆ ก็ว่าความผูกพันเกิดจากการอยู่ด้วยกันนาน ๆ ต่อให้อยู่ด้วยกันนานแค่ไหน เธอก็ยังคว้าหัวใจเจ้าหลิงเช่อนั่นไว้ไม่ได้อยู่ดี!
เฉียวหรูอี้เก็บสีหน้าดี ๆ ที่รักษาไว้นับตั้งแต่ก้าวเข้าประตู แล้วจ้องเย่เคอ น้ำเสียงราบเรียบ “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? งั้นเธอก็ให้หลิงเช่อหย่าสิ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างสูดหายใจเฮือก
ชั่วขณะนั้นรอบข้างเงียบกริบ ถึงกับได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น
โจวซิงซิงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ คิดว่าเฉียวหรูอี้พูดเพราะโมโห จึงยื่นมือไปดึงแขนเธอ “หรูอี้……”
หลิงเช่อปรายตามองเฉียวหรูอี้อย่างเย็นชา แล้วกระชากข้อมือเรียวบางของเธอไว้ “เฉียวหรูอี้ ลองพูดแบบนี้อีกสักคำสิ!”
เฉียวหรูอี้ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย สะบัดมือเขาออกอย่างแรง “หลิงเช่อ ฉันจะพูดอีกครั้ง! ไม่กลับบ้านก็หย่า คุณเลือกเอง”
——
เดินออกจากร้านอาหารแล้ว เฉียวหรูอี้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
คำพูดเมื่อครู่ไม่ใช่คำขู่ และไม่ใช่คำพูดตอนโมโห
เธอรู้ดีว่าตำแหน่งของตัวเองในใจหลิงเช่อยังไม่สำคัญพอที่จะใช้เรื่องหย่ามาข่มขู่เขาได้
เธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ
สามปีแล้ว เรื่องสองอย่างที่เธอรับปากคุณหลิงไว้ เธอทำสำเร็จไปอย่างหนึ่งแล้ว
ส่วนเรื่องที่สอง……ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น บางทีเธออาจทำสำเร็จไปแล้วก็ได้
หรือบางที หากหลิงเช่อต้องการยกเลิกการหมั้นหมายแล้วแต่งงานกับหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างเขามาหลายปี เธอก็คงยอมสละตำแหน่งให้เช่นกัน
อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกกักขังอยู่ในชีวิตแต่งงานที่ต่างฝ่ายต่างทรมาน มองผู้ชายที่ตัวเองชอบเปลี่ยนผู้หญิงข้างกายไปเรื่อย ๆ
เบื้องหลังเงียบสนิท ไม่มีเสียงฝีเท้าตามมา
เฉียวหรูอี้แอบเยาะเย้ยตัวเอง เมื่อครู่เธอกำลังแอบคาดหวังอะไรอยู่กันนะ?
ช่างน่าขันจริง ๆ
เธอตรงไปยังรถของตัวเองแล้วเปิดประตู
ขณะนั้น เงาร่างสีดำร่างหนึ่งรีบร้อนลงมาจากชั้นบน
เธอเหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ
เป็นหลิงเช่อ