ประกาศหย่า คุณชายหลิงคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

ตอนที่ 1 ประกาศหย่า! หลิงเส้าผู้คลุ้มคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เที่ยงคืนของค่ำคืนหนึ่ง ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งอ่าวอวี้จิ่ง มีเพียงไฟในห้องนอนใหญ่ชั้นสองที่ยังสว่างอยู่

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ส่งเสียงดังไม่หยุด ราวกับกำลังเร่งเอาชีวิต

เฉียวหรูอี้พลิกนิตยสารแฟชั่นในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะรับโทรศัพท์ด้วยมืออีกข้าง

เสียงของโจวซิงซิงดังระเบิดมาตามสาย “หรูอี้! ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงเพิ่งรับสาย?”

“อ่านหนังสือ” นิ้วเรียวของเฉียวหรูอี้พลิกหน้าหนึ่งของนิตยสาร น้ำเสียงเกียจคร้าน

พอได้ยินเช่นนั้น โจวซิงซิงก็เดือดขึ้นมาทันที “เธอยังมีอารมณ์อ่านหนังสืออีกเหรอ? เห็นรูปที่ฉันส่งให้เมื่อกี้หรือยัง?”

“เห็นแล้ว” เฉียวหรูอี้ตอบอย่างเนือย ๆ พลางหาว

เมื่อสิบนาทีก่อน โทรศัพท์ของเฉียวหรูอี้ได้รับรูปถ่ายที่โจวซิงซิงส่งมา

ในภาพ หลิงเช่อขี่คาวาซากิ เอชทู สีดำเงาวับราวกับเหยี่ยว สวมชุดมอเตอร์ไซค์สีดำทั้งตัว ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดโดดเด่นใต้แสงไฟถนนสีขาว ต่างหูเพชรเม็ดหนึ่งบนหูซ้ายส่องประกายเจิดจ้า ใบหน้าด้านข้างคมชัดราวกับสลักด้วยมีด หล่อเหลาจนเกินบรรยาย

บนเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ มีหญิงสาวรูปร่างบอบบางนั่งอยู่ ผมยาวสีดำปลิวไสว ใบหน้าประณีตเผยรอยยิ้มที่มาจากใจ

มือทั้งสองของหญิงสาวกอดเอวคอดแข็งแรงของหลิงเช่อไว้แน่น ร่างกายแนบชิดแผ่นหลังกว้างของเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง...

เธอมองเพียงแวบเดียวก็ปิดภาพนั้นไป ไอ้สารเลวหลิงเช่อ วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่องให้เธอตามเช็ดตามล้าง!

“เฉียวหรูอี้ เธอเป็นภรรยาที่หลิงเช่อแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้อง เป็นคุณนายหลิงน้อยแห่งเครือแอลเอส แล้วนี่คือปฏิกิริยาของเธอเหรอ?”

เสียงของโจวซิงซิงดังจนแทบทำโทรศัพท์แตก “เย่เคอผู้หญิงคนนั้นตามตื๊อเขาทุกวัน เธอไม่โกรธเลยหรือไง?”

เฉียวหรูอี้ขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย กลัวแก้วหูจะถูกโจวซิงซิงตะโกนจนแตก ก่อนตอบเสียงเรียบ “ต่อให้โซ่ดีแค่ไหน ก็ล่ามหมาที่อยากวิ่งหนีไว้ไม่ได้หรอก”

โจวซิงซิงโมโหกับท่าทีไม่ยี่หระของเธอ จึงพูดอย่างขุ่นเคือง “ยังไงฉันก็ยอมรับเธอเป็นพี่สะใภ้คนเดียว ผู้หญิงคนอื่นฉันไม่ยอมรับทั้งนั้น โดยเฉพาะเย่เคอ! ฉันส่งที่อยู่ให้แล้ว เธอไปลากพี่ชายฉันกลับมาที ฉันจะรออยู่ที่นั่น!”

หลังพูดจบ โจวซิงซิงก็ตัดสายอย่างหัวเสีย เฉียวหรูอี้มองที่อยู่ซึ่งส่งเข้ามาในโทรศัพท์ คิ้วเรียวสวยกระตุกไม่หยุด

เรื่องที่หลิงเช่อไม่กลับบ้านตอนกลางคืนและไปพัวพันกับผู้หญิงที่ชื่อเย่เคอ ไม่ใช่ว่าเฉียวหรูอี้ไม่โกรธ แต่เธอชินเสียแล้ว

แต่งงานกันมา 3 ปี คนนอกต่างเล่าลือว่าเส้าหลิงแห่งเครือแอลเอสเป็นคนหยิ่งยโสเอาแต่ใจและอารมณ์ประหลาด ทว่ากลับรักและตามใจภรรยาอย่างคุณนายหลิงเป็นที่สุด อยากได้อะไรก็ได้ดังใจ

มีเพียงเฉียวหรูอี้ที่รู้ว่าหัวใจของหลิงเช่อไม่เคยอยู่กับเธอเลย

ชีวิตแต่งงานของพวกเขาเกิดขึ้นเพียงเพราะคำสั่งของบิดามารดาเท่านั้น

เพื่อทำตามคำฝากฝังก่อนสิ้นใจของคุณหลิง เธอจำเป็นต้องเป็นคุณนายหลิงน้อยให้ดี

——

ที่อยู่ที่โจวซิงซิงส่งมาเป็นร้านอาหารธีมมอเตอร์ไซค์แบบอาคารเดี่ยวแห่งหนึ่งในเขตเฉาหยาง

เฟอร์รารีสีแดงจอดลงหน้าร้าน เฉียวหรูอี้ยังไม่ทันลงจากรถก็เห็นคาวาซากิสีดำของหลิงเช่อเด่นชัดท่ามกลางรถมอเตอร์ไซค์ราคาแพงหลายสิบคันที่จอดอยู่ด้านหน้า

โจวซิงซิงดึงเธอลงจากรถ แล้วจูงมือพาเดินเข้าไปในร้านอย่างรีบร้อน

พุ่งตรงไปยังห้องสันทนาการบนชั้นสาม พอถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะครึกครื้นดังมาจากด้านใน

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่ฉุนจัดก็ปะทะใบหน้า

ในห้องมีชายหญิงวัยหนุ่มสาวกว่าสิบคน โดยเฉพาะผู้ชายหลายคนนั้นล้วนเป็นคุณชายผู้มีชื่อเสียงในเมืองจิง ทั้งมีเงินและอำนาจ

ก็แน่ละ คนที่ได้คลุกคลีกับทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลที่ประสบความสำเร็จและร่ำรวยที่สุดในประเทศ จะธรรมดาได้อย่างไร

ผู้ชายจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน บ้างเล่นบิลเลียด บ้างเล่นปาลูกดอก บ้างดื่มเหล้า ส่วนข้างหูก็มีเสียงหัวเราะหยอกล้อหวาน ๆ ของสาว ๆ ดังอยู่ไม่ขาด

สายตาของเฉียวหรูอี้หยุดอยู่ที่ชายผู้โดดเด่นที่สุดในห้อง

หลิงเช่อถือไม้บิลเลียดไว้ในมือ คาบบุหรี่ราคาแพงไว้ในปาก ชุดมอเตอร์ไซค์สีดำยังไม่ได้เปลี่ยน ต่างหูบนหูซ้ายสะท้อนแสงเจิดจ้า

เขามีเครื่องหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบไม่ได้ มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมสีน้ำตาลเกาลัดดูเหมือนจัดไว้อย่างลวก ๆ แต่กลับไม่ยุ่งเหยิง ยิ่งขับผิวของเขาให้ขาวผ่องน่ามอง

ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์แบบหนุ่มเกเรและสูงส่งน่าเกรงขาม สองบุคลิกที่ดูขัดแย้งกลับผสมผสานกันอย่างกลมกลืนบนตัวเขา จนชวนให้ตะลึงราวกับเทพบุตร

แม้จะได้เห็นผู้ชายคนนี้ทั้งใกล้ทั้งไกล ทั้งต่อหน้าและลับหลังมาตลอด 3 ปี เฉียวหรูอี้ก็ยังอดทึ่งในความหล่อของเขาไม่ได้

มีผู้ชายชั้นเลิศเช่นนี้อยู่ตรงหน้า ย่อมมีผู้หญิงมากมายแห่เข้าหาไม่ขาดสาย

ตลอด 3 ปีหลังแต่งงาน เธอเหมือนคนตีตัวตุ่น หลิงเช่อมีผู้หญิงโผล่มาข้างกายคนหนึ่ง เธอก็จัดการไปคนหนึ่ง

มีเพียงผู้หญิงที่ชื่อเย่เคอคนนี้ที่จัดการไม่สำเร็จ...เวลานี้เธอยืนอยู่ข้างหลิงเช่อ แทบจะเอาตัวไปแนบเขาอยู่แล้ว

เธอรู้ดีแก่ใจว่าหากหลิงเช่อคิดจะปกป้องผู้หญิงคนไหน เธอจะไปกำจัดอีกฝ่ายได้อย่างไร?

ซ่งเหยี่ยนจือสายตาไว พอเห็นเฉียวหรูอี้มาก็ชะงักไป ก่อนจะตบไหล่หลิงเช่อแล้วบุ้ยคางไปทางเธอ “ภรรยานายมาแล้ว”

หลิงเช่อสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งคำ ดวงตาเรียวยาวเหลือบมองเฉียวหรูอี้ที่หน้าประตู น้ำเสียงเย็นชา “คุณมาทำไม?”

“ดึกขนาดนี้คุณยังไม่กลับบ้าน ฉันเป็นห่วง”

เฉียวหรูอี้ยกมุมปากเผยรอยยิ้มพอดีงาม ถ้อยคำแฝงความสนิทสนม ราวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีต่อกันจริง ๆ

หลิงเช่อไม่ตอบสนอง ราวกับไม่ได้ยิน

เฉียวหรูอี้ค่อย ๆ เดินเข้าไป รองเท้าส้นสูงเรียวแหลมกระทบพื้นเป็นจังหวะ

เธอสวมเดรสสีขาวนวลยาวถึงข้อเท้า เผยเรียวขาขาวผ่องบอบบาง ผมยาวดัดลอนหยักศกดุจสาหร่ายสยายอยู่ด้านหลัง ส่งให้เธอดูงามสง่าเหนือสามัญ

สาว ๆ ในห้องต่างตะลึงกับความงามของเธอ แม้แต่สวีเหิงที่อยู่ข้างหลิงเช่อก็ยังจ้องตาค้าง

หลิงเช่อหน้าบึ้งตึง ถลึงตามองสวีเหิง ก่อนยกมือฟาดหัวเขาหนึ่งที “แกจะมองตาละห้อยไปถึงไหนวะ!”

สวีเหิงรีบหัวเราะแห้ง ๆ แล้วดึงสายตากลับมา

ทุกคนที่เป็นพี่น้องของหลิงเช่อต่างรู้ว่าเฉียวหรูอี้สวยสะกดใจ

พวกเขาก็รู้เช่นกันว่าหลิงเช่อไม่ได้รักภรรยาคนนี้

เย่เคอมองเฉียวหรูอี้ที่เดินเข้ามา แล้วถอยห่างจากหลิงเช่อไปครึ่งก้าว ก่อนยิ้มอย่างเป็นมิตร “หรูอี้ มาแล้วเหรอ? จะเข้ามาเล่นด้วยกันไหม?”

“ใครอยากเล่นกับเธอ?” โจวซิงซิงที่มาด้วยกันกลอกตามองอีกฝ่าย “พี่สะใภ้ฉันมารับพี่ชายกลับบ้าน!”

เธอเน้นคำว่า “พี่สะใภ้” อย่างหนักแน่น ราวกับตั้งใจพูดให้เย่เคอได้ยิน

เย่เคอไม่โกรธ ยังคงยิ้มละไม “ลูกพี่ลูกน้อง เธอมีอคติกับฉันหรือเปล่า?”

โจวซิงซิงสวนกลับอย่างฉุนเฉียว “ใครเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอ? อย่ามานับญาติส่งเดชทุกวัน”

“โจวซิงซิง!” หลิงเช่อเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงใสเย็น “เลิกทำตัวเหมือนระเบิดที่พร้อมจะตูมใส่ทุกคนได้แล้ว”

“หลิงเช่อ” เฉียวหรูอี้ก้าวเข้าไปหาเขา พร้อมรอยยิ้มงดงาม “จะตีหนึ่งแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”

คิ้วสวยของหลิงเช่อขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด “ใครใช้ให้คุณมาที่นี่?”

“ฉันไม่อยากให้พรุ่งนี้คุณขึ้นพาดหัวข่าวบันเทิงอีก จะได้ไม่กระทบหุ้นของเครือแอลเอส”

หลิงเช่อแค่นยิ้ม “คุณกลัวกระทบแอลเอส หรือกลัวกระทบตระกูลเฉียวของคุณกันแน่?”

“ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” เฉียวหรูอี้ยิ้มบาง

เธอโยนรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะบิลเลียด นิ้วเรียวขาวแตะตำแหน่งที่หญิงสาวในภาพโอบเอวชายหนุ่มอยู่สองครั้ง จากนั้นก็หันไปมองเย่เคอด้วยแววตาชวนให้ขบคิด

“คนนอกต่างรู้ว่าหลิงเช่อแต่งงานแล้ว เขาจะหน้าด้านก็เรื่องของเขา แต่คุณเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน อย่างน้อยก็ควรรู้จักรักนวลสงวนตัวบ้าง”

“การรักษาระยะห่างจากผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ?”

เสียงของเฉียวหรูอี้ไม่ดัง ทว่าหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

ทุกคนในห้องได้ยินชัดเจน พลันเงียบกริบลงในทันที

เย่เคอเองก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“คุณว่าใครหน้าด้าน?” หลิงเช่อถามเสียงเย็น

เฉียวหรูอี้ยังคงยิ้ม “หลิงเช่อ ใบหน้ามีแค่ใบเดียว ใช้ให้ประหยัดหน่อย”

“...”

ใบหน้าหล่อเหลาของหลิงเช่อเต็มไปด้วยความขุ่นมัว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่ากลัว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป