เที่ยงคืนของค่ำคืนหนึ่ง ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งอ่าวอวี้จิ่ง มีเพียงไฟในห้องนอนใหญ่ชั้นสองที่ยังสว่างอยู่
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ส่งเสียงดังไม่หยุด ราวกับกำลังเร่งเอาชีวิต
เฉียวหรูอี้พลิกนิตยสารแฟชั่นในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะรับโทรศัพท์ด้วยมืออีกข้าง
เสียงของโจวซิงซิงดังระเบิดมาตามสาย “หรูอี้! ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงเพิ่งรับสาย?”
“อ่านหนังสือ” นิ้วเรียวของเฉียวหรูอี้พลิกหน้าหนึ่งของนิตยสาร น้ำเสียงเกียจคร้าน
พอได้ยินเช่นนั้น โจวซิงซิงก็เดือดขึ้นมาทันที “เธอยังมีอารมณ์อ่านหนังสืออีกเหรอ? เห็นรูปที่ฉันส่งให้เมื่อกี้หรือยัง?”
“เห็นแล้ว” เฉียวหรูอี้ตอบอย่างเนือย ๆ พลางหาว
เมื่อสิบนาทีก่อน โทรศัพท์ของเฉียวหรูอี้ได้รับรูปถ่ายที่โจวซิงซิงส่งมา
ในภาพ หลิงเช่อขี่คาวาซากิ เอชทู สีดำเงาวับราวกับเหยี่ยว สวมชุดมอเตอร์ไซค์สีดำทั้งตัว ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดโดดเด่นใต้แสงไฟถนนสีขาว ต่างหูเพชรเม็ดหนึ่งบนหูซ้ายส่องประกายเจิดจ้า ใบหน้าด้านข้างคมชัดราวกับสลักด้วยมีด หล่อเหลาจนเกินบรรยาย
บนเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ มีหญิงสาวรูปร่างบอบบางนั่งอยู่ ผมยาวสีดำปลิวไสว ใบหน้าประณีตเผยรอยยิ้มที่มาจากใจ
มือทั้งสองของหญิงสาวกอดเอวคอดแข็งแรงของหลิงเช่อไว้แน่น ร่างกายแนบชิดแผ่นหลังกว้างของเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง...
เธอมองเพียงแวบเดียวก็ปิดภาพนั้นไป ไอ้สารเลวหลิงเช่อ วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่องให้เธอตามเช็ดตามล้าง!
“เฉียวหรูอี้ เธอเป็นภรรยาที่หลิงเช่อแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้อง เป็นคุณนายหลิงน้อยแห่งเครือแอลเอส แล้วนี่คือปฏิกิริยาของเธอเหรอ?”
เสียงของโจวซิงซิงดังจนแทบทำโทรศัพท์แตก “เย่เคอผู้หญิงคนนั้นตามตื๊อเขาทุกวัน เธอไม่โกรธเลยหรือไง?”
เฉียวหรูอี้ขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย กลัวแก้วหูจะถูกโจวซิงซิงตะโกนจนแตก ก่อนตอบเสียงเรียบ “ต่อให้โซ่ดีแค่ไหน ก็ล่ามหมาที่อยากวิ่งหนีไว้ไม่ได้หรอก”
โจวซิงซิงโมโหกับท่าทีไม่ยี่หระของเธอ จึงพูดอย่างขุ่นเคือง “ยังไงฉันก็ยอมรับเธอเป็นพี่สะใภ้คนเดียว ผู้หญิงคนอื่นฉันไม่ยอมรับทั้งนั้น โดยเฉพาะเย่เคอ! ฉันส่งที่อยู่ให้แล้ว เธอไปลากพี่ชายฉันกลับมาที ฉันจะรออยู่ที่นั่น!”
หลังพูดจบ โจวซิงซิงก็ตัดสายอย่างหัวเสีย เฉียวหรูอี้มองที่อยู่ซึ่งส่งเข้ามาในโทรศัพท์ คิ้วเรียวสวยกระตุกไม่หยุด
เรื่องที่หลิงเช่อไม่กลับบ้านตอนกลางคืนและไปพัวพันกับผู้หญิงที่ชื่อเย่เคอ ไม่ใช่ว่าเฉียวหรูอี้ไม่โกรธ แต่เธอชินเสียแล้ว
แต่งงานกันมา 3 ปี คนนอกต่างเล่าลือว่าเส้าหลิงแห่งเครือแอลเอสเป็นคนหยิ่งยโสเอาแต่ใจและอารมณ์ประหลาด ทว่ากลับรักและตามใจภรรยาอย่างคุณนายหลิงเป็นที่สุด อยากได้อะไรก็ได้ดังใจ
มีเพียงเฉียวหรูอี้ที่รู้ว่าหัวใจของหลิงเช่อไม่เคยอยู่กับเธอเลย
ชีวิตแต่งงานของพวกเขาเกิดขึ้นเพียงเพราะคำสั่งของบิดามารดาเท่านั้น
เพื่อทำตามคำฝากฝังก่อนสิ้นใจของคุณหลิง เธอจำเป็นต้องเป็นคุณนายหลิงน้อยให้ดี
——
ที่อยู่ที่โจวซิงซิงส่งมาเป็นร้านอาหารธีมมอเตอร์ไซค์แบบอาคารเดี่ยวแห่งหนึ่งในเขตเฉาหยาง
เฟอร์รารีสีแดงจอดลงหน้าร้าน เฉียวหรูอี้ยังไม่ทันลงจากรถก็เห็นคาวาซากิสีดำของหลิงเช่อเด่นชัดท่ามกลางรถมอเตอร์ไซค์ราคาแพงหลายสิบคันที่จอดอยู่ด้านหน้า
โจวซิงซิงดึงเธอลงจากรถ แล้วจูงมือพาเดินเข้าไปในร้านอย่างรีบร้อน
พุ่งตรงไปยังห้องสันทนาการบนชั้นสาม พอถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะครึกครื้นดังมาจากด้านใน
เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่ฉุนจัดก็ปะทะใบหน้า
ในห้องมีชายหญิงวัยหนุ่มสาวกว่าสิบคน โดยเฉพาะผู้ชายหลายคนนั้นล้วนเป็นคุณชายผู้มีชื่อเสียงในเมืองจิง ทั้งมีเงินและอำนาจ
ก็แน่ละ คนที่ได้คลุกคลีกับทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลที่ประสบความสำเร็จและร่ำรวยที่สุดในประเทศ จะธรรมดาได้อย่างไร
ผู้ชายจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน บ้างเล่นบิลเลียด บ้างเล่นปาลูกดอก บ้างดื่มเหล้า ส่วนข้างหูก็มีเสียงหัวเราะหยอกล้อหวาน ๆ ของสาว ๆ ดังอยู่ไม่ขาด
สายตาของเฉียวหรูอี้หยุดอยู่ที่ชายผู้โดดเด่นที่สุดในห้อง
หลิงเช่อถือไม้บิลเลียดไว้ในมือ คาบบุหรี่ราคาแพงไว้ในปาก ชุดมอเตอร์ไซค์สีดำยังไม่ได้เปลี่ยน ต่างหูบนหูซ้ายสะท้อนแสงเจิดจ้า
เขามีเครื่องหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบไม่ได้ มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมสีน้ำตาลเกาลัดดูเหมือนจัดไว้อย่างลวก ๆ แต่กลับไม่ยุ่งเหยิง ยิ่งขับผิวของเขาให้ขาวผ่องน่ามอง
ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์แบบหนุ่มเกเรและสูงส่งน่าเกรงขาม สองบุคลิกที่ดูขัดแย้งกลับผสมผสานกันอย่างกลมกลืนบนตัวเขา จนชวนให้ตะลึงราวกับเทพบุตร
แม้จะได้เห็นผู้ชายคนนี้ทั้งใกล้ทั้งไกล ทั้งต่อหน้าและลับหลังมาตลอด 3 ปี เฉียวหรูอี้ก็ยังอดทึ่งในความหล่อของเขาไม่ได้
มีผู้ชายชั้นเลิศเช่นนี้อยู่ตรงหน้า ย่อมมีผู้หญิงมากมายแห่เข้าหาไม่ขาดสาย
ตลอด 3 ปีหลังแต่งงาน เธอเหมือนคนตีตัวตุ่น หลิงเช่อมีผู้หญิงโผล่มาข้างกายคนหนึ่ง เธอก็จัดการไปคนหนึ่ง
มีเพียงผู้หญิงที่ชื่อเย่เคอคนนี้ที่จัดการไม่สำเร็จ...เวลานี้เธอยืนอยู่ข้างหลิงเช่อ แทบจะเอาตัวไปแนบเขาอยู่แล้ว
เธอรู้ดีแก่ใจว่าหากหลิงเช่อคิดจะปกป้องผู้หญิงคนไหน เธอจะไปกำจัดอีกฝ่ายได้อย่างไร?
ซ่งเหยี่ยนจือสายตาไว พอเห็นเฉียวหรูอี้มาก็ชะงักไป ก่อนจะตบไหล่หลิงเช่อแล้วบุ้ยคางไปทางเธอ “ภรรยานายมาแล้ว”
หลิงเช่อสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งคำ ดวงตาเรียวยาวเหลือบมองเฉียวหรูอี้ที่หน้าประตู น้ำเสียงเย็นชา “คุณมาทำไม?”
“ดึกขนาดนี้คุณยังไม่กลับบ้าน ฉันเป็นห่วง”
เฉียวหรูอี้ยกมุมปากเผยรอยยิ้มพอดีงาม ถ้อยคำแฝงความสนิทสนม ราวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีต่อกันจริง ๆ
หลิงเช่อไม่ตอบสนอง ราวกับไม่ได้ยิน
เฉียวหรูอี้ค่อย ๆ เดินเข้าไป รองเท้าส้นสูงเรียวแหลมกระทบพื้นเป็นจังหวะ
เธอสวมเดรสสีขาวนวลยาวถึงข้อเท้า เผยเรียวขาขาวผ่องบอบบาง ผมยาวดัดลอนหยักศกดุจสาหร่ายสยายอยู่ด้านหลัง ส่งให้เธอดูงามสง่าเหนือสามัญ
สาว ๆ ในห้องต่างตะลึงกับความงามของเธอ แม้แต่สวีเหิงที่อยู่ข้างหลิงเช่อก็ยังจ้องตาค้าง
หลิงเช่อหน้าบึ้งตึง ถลึงตามองสวีเหิง ก่อนยกมือฟาดหัวเขาหนึ่งที “แกจะมองตาละห้อยไปถึงไหนวะ!”
สวีเหิงรีบหัวเราะแห้ง ๆ แล้วดึงสายตากลับมา
ทุกคนที่เป็นพี่น้องของหลิงเช่อต่างรู้ว่าเฉียวหรูอี้สวยสะกดใจ
พวกเขาก็รู้เช่นกันว่าหลิงเช่อไม่ได้รักภรรยาคนนี้
เย่เคอมองเฉียวหรูอี้ที่เดินเข้ามา แล้วถอยห่างจากหลิงเช่อไปครึ่งก้าว ก่อนยิ้มอย่างเป็นมิตร “หรูอี้ มาแล้วเหรอ? จะเข้ามาเล่นด้วยกันไหม?”
“ใครอยากเล่นกับเธอ?” โจวซิงซิงที่มาด้วยกันกลอกตามองอีกฝ่าย “พี่สะใภ้ฉันมารับพี่ชายกลับบ้าน!”
เธอเน้นคำว่า “พี่สะใภ้” อย่างหนักแน่น ราวกับตั้งใจพูดให้เย่เคอได้ยิน
เย่เคอไม่โกรธ ยังคงยิ้มละไม “ลูกพี่ลูกน้อง เธอมีอคติกับฉันหรือเปล่า?”
โจวซิงซิงสวนกลับอย่างฉุนเฉียว “ใครเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอ? อย่ามานับญาติส่งเดชทุกวัน”
“โจวซิงซิง!” หลิงเช่อเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงใสเย็น “เลิกทำตัวเหมือนระเบิดที่พร้อมจะตูมใส่ทุกคนได้แล้ว”
“หลิงเช่อ” เฉียวหรูอี้ก้าวเข้าไปหาเขา พร้อมรอยยิ้มงดงาม “จะตีหนึ่งแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”
คิ้วสวยของหลิงเช่อขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด “ใครใช้ให้คุณมาที่นี่?”
“ฉันไม่อยากให้พรุ่งนี้คุณขึ้นพาดหัวข่าวบันเทิงอีก จะได้ไม่กระทบหุ้นของเครือแอลเอส”
หลิงเช่อแค่นยิ้ม “คุณกลัวกระทบแอลเอส หรือกลัวกระทบตระกูลเฉียวของคุณกันแน่?”
“ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” เฉียวหรูอี้ยิ้มบาง
เธอโยนรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะบิลเลียด นิ้วเรียวขาวแตะตำแหน่งที่หญิงสาวในภาพโอบเอวชายหนุ่มอยู่สองครั้ง จากนั้นก็หันไปมองเย่เคอด้วยแววตาชวนให้ขบคิด
“คนนอกต่างรู้ว่าหลิงเช่อแต่งงานแล้ว เขาจะหน้าด้านก็เรื่องของเขา แต่คุณเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน อย่างน้อยก็ควรรู้จักรักนวลสงวนตัวบ้าง”
“การรักษาระยะห่างจากผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ?”
เสียงของเฉียวหรูอี้ไม่ดัง ทว่าหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าโต้แย้ง
ทุกคนในห้องได้ยินชัดเจน พลันเงียบกริบลงในทันที
เย่เคอเองก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“คุณว่าใครหน้าด้าน?” หลิงเช่อถามเสียงเย็น
เฉียวหรูอี้ยังคงยิ้ม “หลิงเช่อ ใบหน้ามีแค่ใบเดียว ใช้ให้ประหยัดหน่อย”
“...”
ใบหน้าหล่อเหลาของหลิงเช่อเต็มไปด้วยความขุ่นมัว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่ากลัว