ประกาศหย่า คุณชายหลิงคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

ตอนที่ 3 ประกาศหย่า! นายน้อยหลิงผู้คลุ้มคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิงเช่อเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง ก้าวขายาวคร่อมขึ้นไป ก่อนเอ่ยกับเฉียวหรูอี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา «ขึ้นรถ»

เฉียวหรูอี้มองเขาราวกับเห็นคนเสียสติ «ฉันป่วยหรือไง ถึงไม่ยอมนั่งรถสี่ล้อ แต่ไปนั่งรถสองล้อของคุณ! รถเปิดประทุนของฉันเท่กว่ารถไม่มีหลังคาของคุณตั้งเยอะ!»

พูดจบเธอก็รีบมุดเข้าไปในรถ ทว่ายังนั่งไม่ทันเข้าที่ มือใหญ่คู่หนึ่งก็คว้าต้นแขนเธอแล้วยกออกมาราวกับยกลูกไก่ จากนั้นก็ลากเธอไปยังอีกฝั่งของรถโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

เปิดประตู ยัดเธอเข้าไป ปิดประตู

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเดียวอย่างคล่องแคล่ว

กว่าเฉียวหรูอี้จะรู้ตัว หลิงเช่อก็นั่งอยู่หลังพวงมาลัยแล้ว

«บ้าเอ๊ย»

เธอพึมพำเสียงเบา ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

จู่ ๆ หลิงเช่อก็โน้มตัวเข้ามาหา มือข้างหนึ่งยันกระจกรถไว้ข้างกายเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังเธอจนมิด

วินาทีถัดมา ริมฝีปากบางของเขาก็ประกบลงบนริมฝีปากนุ่มละมุน จูบอย่างดุดันจนเฉียวหรูอี้ไม่มีโอกาสต่อต้าน

เฉียวหรูอี้ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก เธอส่งเสียง «อื้อ ๆ» ขัดขืนอยู่หลายครั้ง หลิงเช่อจึงยอมผละออกไปเพียงนิด ก่อนจะฉวยโอกาสกัดริมฝีปากแดงของเธออีกคำ

แรงไม่มาก แต่ก็ทำให้เฉียวหรูอี้เจ็บได้

เธอยกมือปิดปากพลางขมวดคิ้ว «คุณเป็นหมาหรือไง?»

ดวงตาเรียวยาวของหลิงเช่อจับจ้องริมฝีปากที่ยิ่งแดงระเรื่อของเธอ แฝงความอันตรายไว้ในแววตา

«ถ้ายังกล้าพูดเรื่องหย่าอีก ฉันจะเย็บปากเธอซะ!»

พูดจบเขาก็กดคันเร่ง รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไป

เฉียวหรูอี้ปิดปากอย่างว่าง่าย หลิงเช่อบ้าขึ้นมาจริง ๆ ก็ทำได้ทุกอย่าง

——

ค่ำคืนในเมืองจิงสว่างไสวด้วยแสงไฟ เป็นเมืองที่มัวเมาในความหรูหราและไม่เคยหลับใหล

เฉียวหรูอี้นั่งเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพทิวทัศน์ริมทางผ่านวูบไปอย่างรวดเร็ว

หลิงเช่อขับรถเร็วมาก มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนข้อมือขาวผ่องพาดออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบาย ๆ นิ้วยาวคีบบุหรี่ที่จุดไฟแล้วไว้หนึ่งมวน

ใบหน้าหล่อเหลาและเปี่ยมเสน่ห์ของเขาดูโดดเด่นเกินไป จนไม่เข้ากับลูกประคำสีดำเนื้อเรียบงามที่ข้อมือเลยสักนิด

โทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน เฉียวหรูอี้เหลือบมองชื่อคนโทรเข้า แววตาฉายความลังเลวูบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วแล้วกดรับ

«มีธุระอะไร?» น้ำเสียงของเธอเย็นชา

หลิงเช่อเหลือบมองเธอ เห็นสีหน้าเบื่อหน่ายในตอนนี้ก็รู้ทันทีว่าปลายสายเป็นใคร

«หรูอี้ สุดสัปดาห์หาเวลากลับมากินข้าวสักมื้อ»

น้ำเสียงของเฉียวเหอไม่ใช่การถามความเห็น แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ

«ไม่ว่าง» เฉียวหรูอี้ปฏิเสธตรง ๆ เตรียมจะวางสาย

«วันเกิดหกขวบของน้องชายเธอ ซีเล่อ เขาอยากให้เธอกลับมาอยู่ฉลองด้วยกัน»

พอเฉียวเหอพูดถึงลูกชาย น้ำเสียงก็เจือความรักเอ็นดูของคนเป็นพ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรักเช่นนี้เป็นสิ่งที่เฉียวหรูอี้ไม่ได้รับจากเขามานานหลายปีแล้ว

«รู้แล้ว»

ก่อนวางสาย เฉียวเหอกำชับอีกว่า «พาหลิงเช่อมาด้วยนะ ไม่ได้เจอเขามานานแล้ว»

เฉียวหรูอี้เหลือบมองหลิงเช่อที่กำลังขับรถ แล้วรีบเบนสายตากลับมา «เขายุ่งมาก...»

ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกใครบางคนแย่งไป

หลิงเช่อถือโทรศัพท์ไว้ในมือที่ข้อนิ้วเด่นชัด พลางมองเฉียวหรูอี้ด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม แล้วพูดกับปลายสาย «พ่อครับ สุดสัปดาห์ผมจะกลับไปกับหรูอี้»

เฉียวหรูอี้กลอกตามองเขา ต่อหน้าพ่อเธอทำเป็นสุภาพเก่งนักนะ

หลังวางสาย หลิงเช่อโยนโทรศัพท์ลงบนตักเฉียวหรูอี้ แล้วเหยียบคันเร่งจนมิด ไม่นานก็มาถึงบ้าน

ทันทีที่ลงจากรถ ข้อมือของเฉียวหรูอี้ก็ถูกหลิงเช่อกระชากไว้แน่น เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกลากเข้าไปในบ้านแล้ว

หลิงเช่อใช้มือข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอกดไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น ก่อนก้มลงจูบอย่างเอาแต่ใจ

เฉียวหรูอี้ไม่เคยเอาชนะเขาได้เลย ราวกับไม่มีทางหนีให้เธอสักทาง

หลิงเช่อคนบ้าคนนี้ จูบทีไรแรงราวกับจะฆ่ากันทุกที!

เหมือนตัวเขาเองไม่มีผิด ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ไม่เปิดทางให้อีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ต้องบีบคั้นจนอีกฝ่ายร้องขอความเมตตา เขาถึงจะยอมปล่อยอย่างไม่รู้สึกอิ่มหนำ

ตอนที่สมองของเฉียวหรูอี้แทบจะดับวูบ หลิงเช่อก็ปล่อยเธอ แววตาแฝงรอยยิ้มของคนที่แกล้งสำเร็จ

«ตอนฉันไม่กลับมา เธอนอนไม่หลับ พอฉันกลับมาแล้วเธอก็ทนไม่ไหวหรือไง?»

หัวใจของเฉียวหรูอี้เต้นแรง หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าประณีตขาวผ่องเปื้อนสีชมพูจาง ๆ เพราะขาดอากาศ ยิ่งดูเย้ายวนเป็นพิเศษ

ภายในคฤหาสน์ที่ไม่ได้เปิดไฟ ดวงตาคมราวเหยี่ยวของหลิงเช่อจับจ้องเธอไม่วาง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา เฉียวหรูอี้ก็ชวนให้คนหลงใหลได้จริง ๆ

เสียอย่างเดียว ปากของเธอนี่สิ... ราวกับอาบยาพิษมา

«หลิงเช่อ ถ้าคุณอยากเป็นพ่อม่าย ก็อย่าใช้วิธีเลว ๆ แบบนี้ได้ไหม?»

ลมหายใจของเฉียวหรูอี้ยังไม่สม่ำเสมอ ทุกคำพูดจึงปนเสียงหอบแผ่วเบา

มือใหญ่กดท้ายทอยเธอไว้ แล้วดึงเข้ามาหาตัว หลิงเช่อแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจสั่น

«เป็นพ่อม่ายไม่เห็นสนุก ตระครุบเธอน่ะสิถึงจะพอได้»

สิ้นเสียง เฉียวหรูอี้ก็ออกแรงผลักเขา «หมดยังรู้จักอายมากกว่าคุณอีก!»

ร่างสูงใหญ่ของหลิงเช่อไม่ขยับแม้แต่น้อย เขายิ้มเจ้าเล่ห์ «เธอมีแรงแค่นี้เองหรือ?»

«ปล่อย... อ๊ะ!»

เฉียวหรูอี้ยังพูดไม่ทันจบ ตัวก็ลอยขึ้นจากพื้น ถูกหลิงเช่อใช้แขนข้างเดียวพาดบ่าพาขึ้นไปชั้นสอง

เฉียวหรูอี้ยันตัวขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วมองชายที่ยืนค้ำอยู่เบื้องบน

สีหน้าของเขาช่างเหมือนสิงโตตัวผู้ที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ

สายลมอ่อนพัดผ่านนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสีขาวโปร่งตรงหน้าต่างบานใหญ่พลิ้วไหวเบา ๆ

แสงจันทร์นวลสาดเข้ามา ก่อกวนผิวน้ำในใจให้ปั่นป่วน

ตั้งแต่คืนแรกหลังจดทะเบียนสมรส เฉียวหรูอี้ก็ถูกหลิงเช่อจัดการจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

หลิงเช่อในวันนั้นเหมือนสิงโตที่งับเหยื่อไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

ไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะอิ่ม

«เพี๊ยะ!»

ฝ่ามือดังฉาดฟาดลงบนต้นขา ดึงเฉียวหรูอี้ให้หลุดจากภวังค์

«ยังมีใจคิดเรื่องอื่นอีกหรือ?»

หลิงเช่อกระตุกยิ้มเยาะ ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำจนยากหยั่งถึง

ตอนนี้เธอก็เป็นแค่ปลาบนเขียงของหลิงเช่อ หนีก็หนีไม่พ้น ทำได้แค่ปากดีใส่เขาเท่านั้น

เฉียวหรูอี้ยิ้ม «กำลังคิดว่าผู้ชายคนอื่นอาจจะเก่งกว่าคุณ»

ใบหน้าหลิงเช่อมืดครึ้ม กัดฟันพูด «เห็นทีเธออยากตายจริง ๆ»

แววตาหลิงเช่อลุกโชนด้วยไฟอันน่าพรั่นพรึง เฉียวหรูอี้รีบหุบปากทันที

เธอไม่น่าปากเสียเลยจริง ๆ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป