หลิงเช่อเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง ก้าวขายาวคร่อมขึ้นไป ก่อนเอ่ยกับเฉียวหรูอี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา «ขึ้นรถ»
เฉียวหรูอี้มองเขาราวกับเห็นคนเสียสติ «ฉันป่วยหรือไง ถึงไม่ยอมนั่งรถสี่ล้อ แต่ไปนั่งรถสองล้อของคุณ! รถเปิดประทุนของฉันเท่กว่ารถไม่มีหลังคาของคุณตั้งเยอะ!»
พูดจบเธอก็รีบมุดเข้าไปในรถ ทว่ายังนั่งไม่ทันเข้าที่ มือใหญ่คู่หนึ่งก็คว้าต้นแขนเธอแล้วยกออกมาราวกับยกลูกไก่ จากนั้นก็ลากเธอไปยังอีกฝั่งของรถโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
เปิดประตู ยัดเธอเข้าไป ปิดประตู
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเดียวอย่างคล่องแคล่ว
กว่าเฉียวหรูอี้จะรู้ตัว หลิงเช่อก็นั่งอยู่หลังพวงมาลัยแล้ว
«บ้าเอ๊ย»
เธอพึมพำเสียงเบา ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
จู่ ๆ หลิงเช่อก็โน้มตัวเข้ามาหา มือข้างหนึ่งยันกระจกรถไว้ข้างกายเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังเธอจนมิด
วินาทีถัดมา ริมฝีปากบางของเขาก็ประกบลงบนริมฝีปากนุ่มละมุน จูบอย่างดุดันจนเฉียวหรูอี้ไม่มีโอกาสต่อต้าน
เฉียวหรูอี้ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก เธอส่งเสียง «อื้อ ๆ» ขัดขืนอยู่หลายครั้ง หลิงเช่อจึงยอมผละออกไปเพียงนิด ก่อนจะฉวยโอกาสกัดริมฝีปากแดงของเธออีกคำ
แรงไม่มาก แต่ก็ทำให้เฉียวหรูอี้เจ็บได้
เธอยกมือปิดปากพลางขมวดคิ้ว «คุณเป็นหมาหรือไง?»
ดวงตาเรียวยาวของหลิงเช่อจับจ้องริมฝีปากที่ยิ่งแดงระเรื่อของเธอ แฝงความอันตรายไว้ในแววตา
«ถ้ายังกล้าพูดเรื่องหย่าอีก ฉันจะเย็บปากเธอซะ!»
พูดจบเขาก็กดคันเร่ง รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไป
เฉียวหรูอี้ปิดปากอย่างว่าง่าย หลิงเช่อบ้าขึ้นมาจริง ๆ ก็ทำได้ทุกอย่าง
——
ค่ำคืนในเมืองจิงสว่างไสวด้วยแสงไฟ เป็นเมืองที่มัวเมาในความหรูหราและไม่เคยหลับใหล
เฉียวหรูอี้นั่งเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพทิวทัศน์ริมทางผ่านวูบไปอย่างรวดเร็ว
หลิงเช่อขับรถเร็วมาก มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนข้อมือขาวผ่องพาดออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบาย ๆ นิ้วยาวคีบบุหรี่ที่จุดไฟแล้วไว้หนึ่งมวน
ใบหน้าหล่อเหลาและเปี่ยมเสน่ห์ของเขาดูโดดเด่นเกินไป จนไม่เข้ากับลูกประคำสีดำเนื้อเรียบงามที่ข้อมือเลยสักนิด
โทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน เฉียวหรูอี้เหลือบมองชื่อคนโทรเข้า แววตาฉายความลังเลวูบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วแล้วกดรับ
«มีธุระอะไร?» น้ำเสียงของเธอเย็นชา
หลิงเช่อเหลือบมองเธอ เห็นสีหน้าเบื่อหน่ายในตอนนี้ก็รู้ทันทีว่าปลายสายเป็นใคร
«หรูอี้ สุดสัปดาห์หาเวลากลับมากินข้าวสักมื้อ»
น้ำเสียงของเฉียวเหอไม่ใช่การถามความเห็น แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ
«ไม่ว่าง» เฉียวหรูอี้ปฏิเสธตรง ๆ เตรียมจะวางสาย
«วันเกิดหกขวบของน้องชายเธอ ซีเล่อ เขาอยากให้เธอกลับมาอยู่ฉลองด้วยกัน»
พอเฉียวเหอพูดถึงลูกชาย น้ำเสียงก็เจือความรักเอ็นดูของคนเป็นพ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรักเช่นนี้เป็นสิ่งที่เฉียวหรูอี้ไม่ได้รับจากเขามานานหลายปีแล้ว
«รู้แล้ว»
ก่อนวางสาย เฉียวเหอกำชับอีกว่า «พาหลิงเช่อมาด้วยนะ ไม่ได้เจอเขามานานแล้ว»
เฉียวหรูอี้เหลือบมองหลิงเช่อที่กำลังขับรถ แล้วรีบเบนสายตากลับมา «เขายุ่งมาก...»
ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกใครบางคนแย่งไป
หลิงเช่อถือโทรศัพท์ไว้ในมือที่ข้อนิ้วเด่นชัด พลางมองเฉียวหรูอี้ด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม แล้วพูดกับปลายสาย «พ่อครับ สุดสัปดาห์ผมจะกลับไปกับหรูอี้»
เฉียวหรูอี้กลอกตามองเขา ต่อหน้าพ่อเธอทำเป็นสุภาพเก่งนักนะ
หลังวางสาย หลิงเช่อโยนโทรศัพท์ลงบนตักเฉียวหรูอี้ แล้วเหยียบคันเร่งจนมิด ไม่นานก็มาถึงบ้าน
ทันทีที่ลงจากรถ ข้อมือของเฉียวหรูอี้ก็ถูกหลิงเช่อกระชากไว้แน่น เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกลากเข้าไปในบ้านแล้ว
หลิงเช่อใช้มือข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอกดไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น ก่อนก้มลงจูบอย่างเอาแต่ใจ
เฉียวหรูอี้ไม่เคยเอาชนะเขาได้เลย ราวกับไม่มีทางหนีให้เธอสักทาง
หลิงเช่อคนบ้าคนนี้ จูบทีไรแรงราวกับจะฆ่ากันทุกที!
เหมือนตัวเขาเองไม่มีผิด ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ไม่เปิดทางให้อีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ต้องบีบคั้นจนอีกฝ่ายร้องขอความเมตตา เขาถึงจะยอมปล่อยอย่างไม่รู้สึกอิ่มหนำ
ตอนที่สมองของเฉียวหรูอี้แทบจะดับวูบ หลิงเช่อก็ปล่อยเธอ แววตาแฝงรอยยิ้มของคนที่แกล้งสำเร็จ
«ตอนฉันไม่กลับมา เธอนอนไม่หลับ พอฉันกลับมาแล้วเธอก็ทนไม่ไหวหรือไง?»
หัวใจของเฉียวหรูอี้เต้นแรง หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าประณีตขาวผ่องเปื้อนสีชมพูจาง ๆ เพราะขาดอากาศ ยิ่งดูเย้ายวนเป็นพิเศษ
ภายในคฤหาสน์ที่ไม่ได้เปิดไฟ ดวงตาคมราวเหยี่ยวของหลิงเช่อจับจ้องเธอไม่วาง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา เฉียวหรูอี้ก็ชวนให้คนหลงใหลได้จริง ๆ
เสียอย่างเดียว ปากของเธอนี่สิ... ราวกับอาบยาพิษมา
«หลิงเช่อ ถ้าคุณอยากเป็นพ่อม่าย ก็อย่าใช้วิธีเลว ๆ แบบนี้ได้ไหม?»
ลมหายใจของเฉียวหรูอี้ยังไม่สม่ำเสมอ ทุกคำพูดจึงปนเสียงหอบแผ่วเบา
มือใหญ่กดท้ายทอยเธอไว้ แล้วดึงเข้ามาหาตัว หลิงเช่อแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจสั่น
«เป็นพ่อม่ายไม่เห็นสนุก ตระครุบเธอน่ะสิถึงจะพอได้»
สิ้นเสียง เฉียวหรูอี้ก็ออกแรงผลักเขา «หมดยังรู้จักอายมากกว่าคุณอีก!»
ร่างสูงใหญ่ของหลิงเช่อไม่ขยับแม้แต่น้อย เขายิ้มเจ้าเล่ห์ «เธอมีแรงแค่นี้เองหรือ?»
«ปล่อย... อ๊ะ!»
เฉียวหรูอี้ยังพูดไม่ทันจบ ตัวก็ลอยขึ้นจากพื้น ถูกหลิงเช่อใช้แขนข้างเดียวพาดบ่าพาขึ้นไปชั้นสอง
เฉียวหรูอี้ยันตัวขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วมองชายที่ยืนค้ำอยู่เบื้องบน
สีหน้าของเขาช่างเหมือนสิงโตตัวผู้ที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ
สายลมอ่อนพัดผ่านนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสีขาวโปร่งตรงหน้าต่างบานใหญ่พลิ้วไหวเบา ๆ
แสงจันทร์นวลสาดเข้ามา ก่อกวนผิวน้ำในใจให้ปั่นป่วน
ตั้งแต่คืนแรกหลังจดทะเบียนสมรส เฉียวหรูอี้ก็ถูกหลิงเช่อจัดการจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
หลิงเช่อในวันนั้นเหมือนสิงโตที่งับเหยื่อไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
ไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะอิ่ม
«เพี๊ยะ!»
ฝ่ามือดังฉาดฟาดลงบนต้นขา ดึงเฉียวหรูอี้ให้หลุดจากภวังค์
«ยังมีใจคิดเรื่องอื่นอีกหรือ?»
หลิงเช่อกระตุกยิ้มเยาะ ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
ตอนนี้เธอก็เป็นแค่ปลาบนเขียงของหลิงเช่อ หนีก็หนีไม่พ้น ทำได้แค่ปากดีใส่เขาเท่านั้น
เฉียวหรูอี้ยิ้ม «กำลังคิดว่าผู้ชายคนอื่นอาจจะเก่งกว่าคุณ»
ใบหน้าหลิงเช่อมืดครึ้ม กัดฟันพูด «เห็นทีเธออยากตายจริง ๆ»
แววตาหลิงเช่อลุกโชนด้วยไฟอันน่าพรั่นพรึง เฉียวหรูอี้รีบหุบปากทันที
เธอไม่น่าปากเสียเลยจริง ๆ!