“เฉียวหรูอี้!”
ฉินม่านเบิกตากว้าง ตวาดเสียงดังลั่น
เฉียวหรูอี้ยิ้มเย็น “แค่รองผู้อำนวยการตัวเล็ก ๆ กล้าพูดกับฉันแบบนี้หรือ?”
แรงมือของเฉียวหรูอี้ไม่เบา ใบหน้าของฉินม่านบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอมองเฉียวหรูอี้ที่ยังคงสงบนิ่งด้วยความโกรธ แทบอยากจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ!
“ฉินม่าน ฉันเตือนเธอไว้เลยนะ ถ้าคราวหน้ายังกล้ารังแกคนของฉันอีก ฉันรับรองว่าฝ่ามือพวกนี้จะประทับลงบนหน้าเธอครบทุกฉาด!”
เฉียวหรูอี้จ้องฉินม่าน แววตาเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น “อีกอย่าง ในเมื่อเธอไม่ยอมรับฉันขนาดนี้ ก็ใช้ความสามารถของตัวเองพิสูจน์สิว่าเธอขึ้นมาแทนฉันได้ ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาพูดจาเหน็บแนมต่อหน้าฉัน มันดูน่าสมเพชจริง ๆ”
พูดจบ เธอก็มองจ้าวเสี่ยวอวี่ที่ก้มหน้าเงียบอยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มให้ “เสี่ยวอวี่ วันนี้ฉันว่าบลัชออนของเธอจางไปหน่อยนะ จะให้ฉันเติมให้ด้วยฝ่ามืออีกสักหน่อยไหม?”
จ้าวเสี่ยวอวี่รีบก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม “มะ...ไม่ต้องค่ะ คุณเฉียว”
“เฉียวหรูอี้ เธอมีอะไรให้ภูมิใจนัก?”
ฉินม่านกุมแก้มที่บวมแดง ชี้หน้าเฉียวหรูอี้ “เธอไปล่วงเกินเครือแอลเอสเข้า ทั้งบริษัทจีเอ็มก็จะเดือดร้อนไปกับเธอด้วย คิดว่าจีเอ็มยังจะทนให้เธออยู่ต่อได้หรือ?”
เฉียวหรูอี้ยิ้มกว้างขึ้น พลางแบมืออย่างไม่ใส่ใจ “งั้นก็ตายไปด้วยกันนี่แหละ”
เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉินม่านอีก ก่อนเรียกกวนเหม่ยกับหลี่หรูให้เข้าไปในห้องทำงานของตน
ฉินม่านจ้องแผ่นหลังเฉียวหรูอี้ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น