เฉียวหรูอี้ยืนอยู่ข้างถนน มองรถสปอร์ตคันนั้นแล่นหายไปในกระแสรถรา ทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน
หลิงเช่อหึงอย่างนั้นหรือ?
ขณะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์เรียกคนขับรถมารับ เสียงคำรามของรถสปอร์ตก็ดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล ก่อนที่บูกัตติสุดเท่คันเดิมจะมาจอดตรงหน้าเธออีกครั้ง
หลิงเช่อเหวี่ยงขายาวเตะประตูฝั่งผู้โดยสารให้เปิดออกอย่างไม่เกรงใจ
“ขึ้นมา!”
ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา น้ำเสียงเจือความโกรธ
เห็นว่าเขาโกรธจริง เฉียวหรูอี้จึงรู้จักพอ ไม่คิดยั่วโมโหเขาต่อ แล้วก้าวขึ้นรถทางประตูที่เขาเตะเปิดไว้
ทันทีที่นั่งลง กลิ่นอายเย็นเยียบของหลิงเช่อก็แผ่เข้ามา
“เฉียวหรูอี้ เธออยากตายหรือไง?”
เฉียวหรูอี้ไม่โกรธ แถมยังจงใจหรี่ตายิ้ม มองสบสายตาที่จ้องเธอเขม็ง “เป็นอะไรไป? คุณโกรธเหรอ?”
คำพูดยังไม่ทันจบ คนที่โถมเข้ามาก็ไล่ต้อนเธอจนแผ่นหลังแนบเบาะ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
หลิงเช่อใช้มือข้างหนึ่งยันพนักเบาะด้านหลังเธอ ส่วนมืออีกข้างที่ข้อนิ้วเด่นชัดและแข็งแรงก็จับปลายคางเธอไว้
“หลิง... อื้อ...”
คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก จูบที่ทั้งเอาแต่ใจและดุดันของหลิงเช่อก็ประทับลงมา
ราวกับสิงโตที่ถูกเหยื่อยั่วโมโห
เฉียวหรูอี้เหลือบมองผู้คนที่เดินขวักไขว่ด้านนอกหน้าต่าง พลันร้อนใจขึ้นมา เธอดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง แต่หลิงเช่อก็ยังไม่ยอมปล่อย กลับใช้มืออีกข้างกดมือทั้งสองของเธอไว้แน่น
เมื่อฝ่ามือสัมผัสผ้าพันแผลที่พันอยู่กลางฝ่ามือขวาของเธอ แววตาเขาก็ชะงักไป ก่อนฝ่ามือจะเลื่อนผ่านมือเธอไปหยุดตรงข้อมือ แล้วกำเอาไว้แน่น