หลิงเช่ออาบน้ำเสร็จแล้วขึ้นเตียง แต่เฉียวหรูอี้ยังไม่หลับ เธอจงใจหันหลังให้เขา
ผ้าห่มไหมบางเบาคลุมอยู่บนตัว เรือนผมหยิกเป็นลอนสีดำยาวสยายราวกับน้ำตก
หลิงเช่อนั่งอยู่ข้างเตียง เหลือบมองมือของเธอที่พันผ้าก๊อซไว้ “มือเจ็บไหม?”
เฉียวหรูอี้ไม่สนใจเขา
ความอดทนของหลิงเช่ออยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที เขายกมือฟาดลงบนตัวเฉียวหรูอี้ผ่านผ้าห่มบาง ๆ “ถามแล้วทำไมไม่ตอบ!”
จู่ ๆ ก็ถูกตบเข้าให้ แม้จะไม่เจ็บ แต่ก็ชวนให้โมโหอยู่ดี
เธอโมโหที่หลิงเช่ออยากกลับก็กลับ ไม่อยากกลับก็ไม่กลับ
คิดว่าบ้านนี้เป็นโรงแรมหรือไง?
เธอเองก็เริ่มฉุนเฉียวขึ้นมา “ไม่เจ็บ!”
เสียงของเธอพลันดังลั่น หลิงเช่อขมวดคิ้ว “เฉียวหรูอี้ ทำไมอารมณ์เสียขนาดนี้?”
เขาเป็นห่วงเธอ เธอดูไม่ออกหรือไง?
ทำหน้าเหมือนพกดินระเบิดติดตัวอยู่ทุกวัน โจวซิงซิงคงเรียนรู้มาจากเธอแน่ ๆ
เฉียวหรูอี้พลิกตัวกลับมามองหลิงเช่อ
ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างเตียง ผมสีน้ำตาลเกาลัดที่เพิ่งเป่าแห้งแนบลงบนหน้าผากอย่างเรียบร้อย
เมื่อจับคู่กับใบหน้าหล่อเหลา ขาวสะอาดของเขาแล้ว ดูดีไม่น้อยเลย
ถ้าไม่พูด คงดูคล้ายหนุ่มมหาวิทยาลัยวัยใสอยู่เหมือนกัน
เฉียวหรูอี้ฝืนยิ้ม “ฉันรู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดี ถ้าคุณทนไม่ไหว ก็ลองทบทวนตัวเองดูสิว่าทำไมคนอื่นถึงทนได้?”
หลิงเช่อขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม สีหน้าก็หมองลง
“คนอื่นที่ว่าคือใคร?”
เห็นเขาหน้าบึ้ง เฉียวหรูอี้ก็ยิ่งอารมณ์ดี
“คนอื่นก็คือคนที่ไม่ใช่คุณ!”
เธอเน้นทีละคำ พร้อมเลิกคิ้วท้าทาย
หลิงเช่อพลิกตัวขึ้นมาทันที มือทั้งสองข้างกุมข้อมือเธอไว้แน่น กดเธอติดกับเตียง