“เฉียวหรูอี้! นี่เธอกำลังทำอะไร คิดว่าตระกูลเฉียวไม่มีใครอยู่แล้วหรือไง!”
ลี่หลิงกำลังดื่มชาอยู่ในศาลาหลังบ้าน พอได้ยินสาวใช้มารายงานก็รีบออกมาดูทันที
แต่พอเห็นภาพตรงหน้า ลี่หลิงก็แทบช็อก เฉียวหรูอี้ไม่รู้ว่าไปคลุ้มคลั่งมาจากไหน ถึงได้บุกมาจับลูกสาวคนโปรดของเธอกดลงกับพื้นซ้อมจนหน้าบวมช้ำ ไม่มีทางสู้เลยแม้แต่น้อย
“ตระกูลเฉียวของพวกคุณเหรอ”
เฉียวหรูอี้แค่นหัวเราะ นี่กลายเป็นตระกูลเฉียวของพวกเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน
เธอลุกออกจากตัวเฉียวหรูเยวี่ย แล้วคว้าแท่งเหล็กขึ้นมาชี้หน้าลี่หลิง “ป้ายวิญญาณของแม่ฉันอยู่ไหน”
แท่งเหล็กจ่ออยู่ตรงหน้าลี่หลิง เธอตกใจจนหน้าซีดสลับแดง “เอาออกไปนานแล้ว!”
เฉียวหรูอี้ยกแท่งเหล็กขึ้นฟาดใส่ลี่หลิงทันที “ใครสั่งให้แกเอาออก! แกเป็นใครถึงกล้าถอดป้ายวิญญาณแม่ฉัน!”
ลี่หลิงถอยหนีอย่างลนลานจนเกือบเสียหลัก ใบหน้าขาวซีดด้วยความกลัว
เธอไม่คิดเลยว่าเฉียวหรูอี้จะลงมือกับเธอจริง ๆ แท่งเหล็กนั่นถ้าฟาดโดนตัวเข้า คงได้ตามอิ่นหรูฟางไปทันที!
เฉียวหรูอี้ตั้งใจจะเอาชีวิตเธอชัด ๆ!
ลี่หลิงรีบร้องว่า “พ่อเธอเป็นคนอนุญาต มีปัญญาก็ไปอาละวาดใส่พ่อเธอสิ!”
“ดี ดีมาก” เฉียวหรูอี้หัวเราะเย็นชา “ในเมื่อพวกคุณยังทนเห็นป้ายวิญญาณแม่ฉันไม่ได้ วันนี้ฉันก็จะทุบคฤหาสน์ตระกูลเฉียวให้พังไปเลย!”
พูดจบ เฉียวหรูอี้ก็เหวี่ยงแท่งเหล็กทุบข้าวของไม่ยั้ง
เสียงโครมครามดังสนั่น แจกันโบราณราคาแพงในโถงใหญ่แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
ลี่หลิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เอามือกุมหัววิ่งหนีไปทั่ว