“เมื่อคืนฉันพูดอะไรไปเหรอ?”
เมื่อคืนเธอเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
หลิงเช่อเบือนหน้า ริมฝีปากเฉียดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเขาช่างเย้ายวนเหลือเกิน
“เมื่อวานคุณบอกว่ารักผมมาก รักจนแทบขาดใจ”
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเด็ดขาด!
เธอจะพูดบ้า ๆ แบบนั้นได้ยังไง!
“ไม่เชื่อเหรอ?”
หลิงเช่อล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วยกขึ้นตรงหน้าเธอ “ผมอัดเสียงไว้ จะเปิดให้ฟังไหม?”
เฉียวหรูอี้มองไฟล์เสียงความยาวสิบกว่าวินาทีในโทรศัพท์ของเขา ใบหน้าขาวผ่องพลันแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอรีบปฏิเสธ “ถึงฉันจะพูดไปจริง ก็ไม่นับหรอก คนเมาพูดจาเหลวไหลทั้งนั้น”
“เหลวไหลเหรอ?”
หลิงเช่อหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายความหมายที่ยากจะคาดเดา
“ใช่ ก็แค่พูดเหลวไหล” เฉียวหรูอี้ย้ำ
หลิงเช่อยกยิ้มมุมปาก “งั้นที่เมื่อวานคุณเมาแล้วพูดเรื่องหย่า ผมก็จะถือว่าคุณพูดเหลวไหลเหมือนกัน ถ้าคราวหน้ายังกล้าพูดอีก ผมไม่รังเกียจที่จะเย็บปากคุณ”
จังหวะนั้นประตูลิฟต์เปิดออกพอดี
เขายืดตัวขึ้นอย่างใจเย็น จัดสูทให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไปก้าวยาว ๆ
เฉียวหรูอี้มองแผ่นหลังเหยียดตรงของเขา ความคิดสับสนยุ่งเหยิงไปหมด
หลิงเช่อเป็นคนอารมณ์ร้าย แถมยังคิดซับซ้อนเกินไป เธออ่านเขาไม่ออกเลยสักนิด
……
พอขึ้นรถ หลิงเช่อก็เปิดไฟล์เสียงความยาวสิบกว่าวินาทีในโทรศัพท์
เป็นเสียงผู้ชายตะโกนโหยหวน—