“แม่ตายแล้วคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่หรือไง? แม่ตายแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?!”
เฉียวหรูอี้ชะงักทันที สายตาพลันตวัดไปจ้องอีกฝ่ายอย่างดุดัน
ถ้าเธอไม่พูดเรื่องนี้ก็คงไม่เป็นไร แต่พอพูดขึ้นมา เลือดในกายเฉียวหรูอี้ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
แม้แต่มือที่กำแท่งเหล็กไว้ก็เผลอออกแรงเต็มที่ จนฝ่ามือแดงก่ำ
แม่ตายแล้วคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่งั้นเหรอ?
เธอจ้องเฉียวหรูย่วนเขม็ง ก่อนเหวี่ยงแท่งเหล็กในมือใส่ร่างอีกฝ่ายอย่างแรง แล้วตะโกนเสียงแหบพร่า “งั้นให้แม่เธอตายบ้างดีไหม จะได้ดูว่ายิ่งใหญ่หรือเปล่า?”
เฉียวหรูย่วนรีบหลบ แท่งเหล็กเกือบฟาดโดนขา เสียงกระทบพื้นดังแสบแก้วหูจนใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความตกใจ
ลี่หลิงเบิกตากว้าง เรื่องนี้ไปเกี่ยวอะไรกับความเป็นความตายของเธอแล้ว?
ตอนนี้เฉียวหรูอี้เหมือนคนบ้า ทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ แน่!
และก็เป็นอย่างที่คิด วินาทีต่อมาเฉียวหรูอี้ก็พุ่งเข้าไปในครัวอย่างคนคลุ้มคลั่ง “งั้นก็ตายกันให้หมด!”
เธอทุบขวดน้ำมันในครัวจนแตก น้ำมันหกนองพื้น ก่อนจะสาดไปทั่วทั้งห้องครัว
เธอตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ตายกันให้หมดไปเลย! ตายด้วยกันทั้งหมด! ไม่มีใครรอดทั้งนั้น!”
“พวกแกตายให้หมด! ไปตายเป็นเพื่อนแม่ฉัน!”
“ลงนรกไปขอโทษแม่ฉันซะ!”
“ตายก็ดีแล้ว! ตายกันให้หมด! ตายให้หมดทุกคน!”
เธอพูดราวกับถูกมารเข้าสิง พลางจะเอื้อมมือไปเปิดเตา ลี่หลิงกับเฉียวหรูย่วนขนหัวลุกจนขาอ่อนแรง