เฉียวหรูอี้เดินตามคนรับใช้มาจนถึงด้านนอกศาลา ก็เห็นหลิงเช่อยืนอยู่ตรงระเบียงศาลาพอดี
เถาวัลย์รอบด้านกำลังเขียวชอุ่มเต็มที่ มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวขจี
สูทสั่งตัดเนื้อดีที่หลิงเชื้อสวมใส่ขับให้รูปร่างสูงเพรียวของเขายิ่งดูสง่างาม
มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างคีบบุหรี่มวนหนึ่ง เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีราวกับมองทุกคนจากที่สูง
พอได้ยินเสียง เขาก็หันกลับมามองเฉียวหรูอี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “มานี่”
เฉียวหรูอี้ยังโกรธเรื่องที่เกิดขึ้นในรถ จึงเบือนหน้าหนี
หน้าตาดีแล้วมีประโยชน์อะไร!
ไม่มีหัวใจสักนิด!
ทั้งสองมาถึงลานบ้านที่ค่อนข้างเงียบสงบ นอกจากคนรับใช้ไม่กี่คนที่กำลังตัดแต่งดอกไม้ใบหญ้าแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลาดตระเวนอยู่หลายคน
ประตูไม้แดงเปิดอ้า กลิ่นหอมสดชื่นของกระดาษและหมึกโชยมา
ยังไม่ทันเข้าบ้าน ก็เห็นชายชราวัยแปดสิบกว่าในชุดจงซานสีเงิน มือหนึ่งถือไม้เท้าไม้แดงแกะสลักลวดลาย อีกมือจับพู่กันเขียนอักษร
เขาคือหลิงกู่ ปู่ของหลิงเช่อ
เมื่อเห็นผู้มาเยือน ชายชราก็มีสีหน้าเมตตา “มาแล้วหรือ?”
หลิงเช่อเก็บกลิ่นอายดุดันลง “คุณปู่”
เฉียวหรูอี้เอ่ยทักตามไปด้วย
สายตาของหลิงกู่หยุดอยู่บนตัวเฉียวหรูอี้สองวินาที ก่อนจะรับคำเรียบ ๆ
ไม่ได้เย็นชา แต่ก็ไม่ได้ยินดี
เฉียวหรูอี้แต่งงานกับหลิงเช่อมาสามปีแล้ว แต่ได้พบหลิงกู่ไม่บ่อยนัก ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่พบ อีกฝ่ายก็ปฏิบัติต่อเธออย่างไม่ใส่ใจนัก
เธอเคยได้ยินมาว่าเมื่อสามปีก่อน หลิงกู่ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ของหลิงเช่อ แต่หลิงเจิ้งชิงยืนกรานให้ทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกัน หลิงกู่จึงทำอะไรไม่ได้