ในสวน เสียงโจวซิงซิงที่กำลังโมโหดังขึ้น “ที่แท้ผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นเมื่อกี้ก็น้องสาวเธอนี่เอง!”
เฉียวหรูอี้นั่งอยู่บนชิงช้า ในมือกอดจานขนมหวานชิ้นเล็กที่โจวซิงซิงนำมาให้
เมื่อพนักงานถือถาดเครื่องดื่มเดินผ่าน เธอก็หยิบแชมเปญมาอีกแก้ว
ขนมหวานหนึ่งคำ แชมเปญหนึ่งอึก
ฟิน!
“หรูอี้ เธอก็ควรสั่งสอนหล่อนแบบนั้นแหละ! เธอไม่รู้หรอกว่าตอนคนช่วยหล่อนขึ้นมาน่ะ เปียกปอนเหมือนหมาตกน้ำ เอาแต่กรีดร้องโวยวายไม่หยุด!”
พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ โจวซิงซิงก็มีความสุขจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เธอนั่งลงข้างเฉียวหรูอี้ หยิบขนมหวานยัดเข้าปากคำหนึ่งแล้วพูดอู้อี้ “หล่อนยังพูดอีกว่าพี่ชายฉันไม่ชอบเธอ น่าขำจะตาย พี่ชายฉันไม่ชอบเธอแล้วจะไปชอบหล่อนหรือไง?”
แก้วที่กำลังยกจ่อริมฝีปากชะงักค้าง เฉียวหรูอี้ถามว่า “ซิงซิง เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าหลิงเช่อชอบฉัน?”
โจวซิงซิงกะพริบดวงตากลมโต “หา?”
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เข้าใจคำถาม
เฉียวหรูอี้ยิ้ม “เธอคิดว่าพี่ชายเธอชอบฉันไหม?”
โจวซิงซิงพยักหน้าอย่างงุนงง “ชอบสิ ไม่อย่างนั้นช่วงนี้จะไม่มีข่าวฉาวเลยได้ยังไง ฉันก็ไม่ได้ยินพี่เหยียนจือพูดถึงเรื่องที่เย่เคอผู้หญิงสารเลวนั่นคอยตามตื๊อพี่ชายฉันแล้ว ต้องเป็นเพราะคราวก่อนเธอบอกว่าจะหย่า พี่ชายฉันกลัวขึ้นมาเลยรู้จักเก็บเนื้อเก็บตัวแน่ ๆ”
เฉียวหรูอี้ยิ้มบาง ๆ โจวซิงซิงใสซื่อขนาดนี้ คงไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
“ซิงซิง เธอรู้จักผู้หญิงแซ่ไป๋คนหนึ่งไหม?”
“ไป๋เหรอ?” โจวซิงซิงเอียงคอ “ผู้หญิง?”
“อืม คนที่อยู่ข้างพี่ชายเธอ”