ประกาศหย่า คุณชายหลิงคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

ตอนที่ 5 ประกาศหย่า หลิงเส้าคลุ้มคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตูม!

บางอย่างระเบิดขึ้นในหัว

หลังวางสาย เฉียวหรูอี้นั่งนิ่งอยู่ในรถ ไม่อาจตั้งสติได้อยู่นาน

คำพูดสุดท้ายในการโทรครั้งนี้ คือคำขออย่างจนใจของจวงอวี่หรง ในฐานะผู้อาวุโสที่เอ่ยกับคนรุ่นหลัง

เธอบอกว่า “หรูอี้ ตราบใดที่หลิงเช่อไม่ได้ทำผิดร้ายแรงจนให้อภัยไม่ได้ เห็นแก่พ่อผู้ล่วงลับของเขา อย่าเพิ่งหย่ากับเขาง่าย ๆ เลยนะ”

เฉียวหรูอี้นวดขมับที่เริ่มปวด หากเธอหย่ากับหลิงเช่อจริง ๆ เฉียวเหอก็คงไม่มองเธอด้วยสีหน้าดีนัก

เธอยกมือขึ้นมองนาฬิกาข้อมือ สตาร์ตรถแล้วขับออกจากวิลล่า

——

ที่หน้าต่างชั้นสอง ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองรถเฟอร์รารีสีแดงแล่นออกจากลานไป ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำไร้ระลอกคลื่น

เมื่อสีแดงนั้นลับไกลไปแล้ว เขาจึงค่อย ๆ เดินลงบันได

ไม่นานนัก ประตูวิลล่าก็เปิดออก รถมายบัคสีดำรุ่นลิมิเต็ดคันหนึ่งแล่นเข้ามา

หลิงเช่อแกว่งแก้วไวน์แดงในมือ พลางยิ้มมองชายที่เดินเข้ามา “คุณน้ามาหาผมแต่เช้าเลยเหรอครับ?”

จากนั้นเขาก็มองหญิงสาวที่แต่งตัวเนี้ยบดูดีอยู่ด้านหลังชายคนนั้น “เลขาฯ สูก็มาด้วยเหรอครับ?”

สูกุ้ยพยักหน้าให้อย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ คุณชายหลิง”

จวงเช่อสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองหลิงเช่อ

อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมอาบน้ำที่เปิดอ้าอย่างไม่ใส่ใจ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ขาทั้งสองพาดบนโต๊ะกลางด้านหน้า ท่าทางดูเหลาะแหละเต็มที

จวงเช่อมองสำรวจทั่ววิลล่า ก่อนถามว่า “หรูอี้ล่ะ? ทำไมไม่เห็นเธอ?”

หลิงเช่อยักไหล่ “ไม่รู้ครับ”

“แม้แต่เมียตัวเองไปไหนก็ยังไม่รู้หรือไง?” จวงเช่อพูดอย่างขุ่นเคือง “หลิงเช่อ นายช่วยสำรวมตัวหน่อยได้ไหม?”

เขาชี้ไปยังรอยแดงเป็นปื้นใหญ่บนหน้าอกของหลิงเช่อ โมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ “ดูสภาพตัวเองสิ! พาผู้หญิงกลับมาค้างที่บ้านทุกวัน มันเหมาะสมตรงไหน? ถ้าหรูอี้มาเห็นเข้า เธอจะคิดยังไง?”

“หึ” หลิงเช่อหัวเราะเบา ๆ “เธออยากคิดยังไงก็เรื่องของเธอครับ”

“แต่คุณน้านี่สิ” หลิงเช่อยกยิ้มขึ้นในดวงตา “เป็นห่วงเธอขนาดนี้ ไม่งั้นก็ให้เธอมาเป็นน้าสะใภ้ผมดีไหมครับ?”

“พูดจาเหลวไหล!”

หลิงเช่อพูดทีไรไม่เคยทำให้เขาสบายใจ จวงเช่อโมโหจนปวดหัว ยกมือกุมขมับ “นายชักจะเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้ว!”

สูกุ้ยเห็นว่าเขาโมโหจริง ๆ จึงรีบปลอบ “ประธานจวงคะ คุณชายหลิงยังหนุ่ม ยังเป็นวัยที่ชอบเที่ยวเล่น อย่าโกรธมากเลยค่ะ”

สูกุ้ยเป็นเลขาของจวงเช่อ เธอทำงานเคียงข้างเขาตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย ทำงานคล่องแคล่วรอบคอบ คำพูดคำจาย่อมไร้ช่องโหว่

หลิงเช่อจิบไวน์แดง มองสูกุ้ยพร้อมรอยยิ้ม “เลขาฯ สูพูดจาน่าฟังกว่ากันเยอะ ไม่งั้นให้เลขาฯ สูมาเป็นน้าสะใภ้ผมก็ได้ คุณว่าไงครับ เลขาฯ สู?”

“เอ่อ...” สูกุ้ยเหลือบมองจวงเช่อ ก่อนรีบเบนสายตากลับมา แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมจัดปอยผมข้างหู “คุณชายหลิง ล้อเล่นแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

หลิงเช่อเพียงยิ้มบาง ๆ เลื่อนสายตาออกจากสูกุ้ย แล้วหันไปมองจวงเช่อ

จวงเช่อไม่สนใจคำล้อเล่นของหลิงเช่อ เขาโยนรูปถ่ายปึกหนึ่งลงบนโต๊ะกลางตรงหน้า “ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม ที่ทำให้นายไม่ไปบริษัทช่วงนี้?”

หลิงเช่อเหลือบมอง เป็นรูปเดียวกับที่เฉียวหรูอี้ยื่นให้เขาเมื่อคืน มีภาพถ่ายจากรอบทิศทางอยู่หลายชุด

หากไม่มีธุระก็คงไม่มา จวงเช่อมาที่นี่เพราะเรื่องนี้อย่างที่คิดไว้จริง ๆ

“เย่เคอ อายุ 26 ปี ไม่มีงานทำ ครอบครัวทำธุรกิจขนส่งเล็ก ๆ”

ใต้แว่นกรอบทองของจวงเช่อมีแววรังเกียจ “หลิงเช่อ นายเป็นถึงประธานบริษัทตระกูลหลิง แต่กลับไปคลุกคลีกับคนชั้นต่ำแบบนี้เพื่อเที่ยวเล่นหรือ?”

รอยยิ้มตรงหางตาของหลิงเช่อเลือนหาย “คุณน้าสืบเรื่องเธอเหรอครับ?”

“ผู้หญิงรอบตัวนายมีไม่รู้กี่คน ฉันก็ต้องรู้สิว่าพวกเธอมีจุดประสงค์อะไร”

จวงเช่อสังเกตเห็นสีหน้าเย็นชาที่แฝงอยู่บนใบหน้าหลิงเช่อ จึงกล่าวอย่างหนักแน่น “หลิงเช่อ ก่อนพ่อของนายเสีย เขามอบบริษัทให้ดูแล นายต้องใส่ใจให้มาก อย่าปล่อยให้คนอื่นหัวเราะเยาะได้”

หลิงเช่อยกไวน์ในแก้วดื่มรวดเดียวหมด ก่อนลุกขึ้นเอียงศีรษะยิ้ม “มีคุณน้าคอยดูแลบริษัทอยู่ ใครจะมีเรื่องอะไรให้หัวเราะเยาะล่ะครับ?”

“เครือแอลเอสเป็นของตระกูลหลิง ฉันเป็นแค่รองประธาน แถมยังเป็นคนนอกตระกูลด้วย ฉันแค่รับหน้าที่จัดการเรื่องบริษัทแทนนายชั่วคราวเท่านั้น”

จวงเช่อยกมือแตะไหล่หลิงเช่อเบา ๆ แล้วเกลี้ยกล่อม “สักวันนายก็ต้องเข้ามาดูแลบริษัททั้งหมด อย่าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก”

“งั้นผมยกบริษัทให้คุณน้าดีไหมครับ แบบนี้คุณน้าก็จะได้บริหารบริษัทอย่างถูกต้องสมฐานะ”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา อากาศรอบตัวคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

สูกุ้ยประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงของหลิงเช่อฟังไม่เหมือนล้อเล่น แววตาก็ดูจริงจังอยู่ไม่น้อย

ขณะที่เธอกำลังเงยหน้ามองจวงเช่อ ก็ได้ยินเขาตวาดขึ้นว่า “หลิงเช่อ นายพูดเหลวไหลอะไรอีก!”

มุมปากหลิงเช่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ล้อเล่นน่ะครับคุณน้า อย่าคิดจริงจังเลย”

“ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะเอาไปพูดต่อจนเป็นเรื่องใหญ่! อีกอย่าง...”

จวงเช่อกล่าวเสียงเย็น “ดีกับหรูอี้หน่อย เธอเป็นลูกสะใภ้ที่พ่อของนายเลือกด้วยตัวเอง ต่อให้นายไม่ชอบเธอแค่ไหน ก็ต้องเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหลิงกับตระกูลเฉียว อย่าให้สื่อจับอะไรได้จนทำให้ทั้งสองตระกูลเสียหน้า”

จวงเช่อกำชับอีกสองสามคำก็จากไป

หลังเขาไปแล้ว หลิงเช่อเหลือบมองรูปถ่ายบนโต๊ะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

ทันทีที่ปลายสายรับ หลิงเช่อก็ถามเสียงเย็น “ผู้ช่วยเสิ่น รูปเมื่อคืนยังไม่ได้จัดการเหรอ?”

น้ำเสียงของหลิงเช่อเย็นยะเยือกจนน่ากลัว เสิ่นเชียนที่อยู่ปลายสายถึงกับงุนงง “คะ...คุณหลิงครับ เมื่อคืนคุณนายไม่ได้สั่งให้จัดการรูปอะไรเลยครับ...”

หลิงเช่อมีข่าวฉาวกับผู้หญิงออกมาแทบทุกสามวัน เสิ่นเชียนในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของเขาจึงชินเสียแล้ว

ปกติพอมีรูปออกมา พวกปาปารัซซีก็จะส่งรูปมาให้ทันที จากนั้นเฉียวหรูอี้จะแจ้งให้เสิ่นเชียนจ่ายเงินก้อนโตเพื่อจัดการข่าว

ครั้งก่อน ๆ รูปไม่กี่ใบก็ต้องเสียค่าจัดการข่าวไปหลายสิบล้าน แต่คราวนี้เฉียวหรูอี้กลับไม่ได้สั่งอะไรเลย

“เธอไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ?” หลิงเช่อถาม

“พูดก็พูดอยู่ครับ...” เสียงของเสิ่นเชียนค่อย ๆ เบาลง

หลิงเช่อขมวดคิ้ว “พูดว่าอะไร?”

“คุณนาย...คุณนายบอกว่า...” เสิ่นเชียนพูดติดอ่าง รู้สึกว่าถ้าพูดประโยคนี้ออกไป อายุขัยของเขาคงเหลืออีกไม่มาก

หลิงเช่อหมดความอดทนยิ่งกว่าเดิม “พูดมา!”

เสิ่นเชียนรวบรวมความกล้า “คุณนายบอกว่า คนเราต้องมีหน้ามีตา ต้นไม้ก็ต้องมีเปลือก เสาไฟฟ้าต้องมีปูนซีเมนต์ ส่วนคุณไม่มียางอาย จะทำอะไรก็เชิญตามสบายครับ!”

เสิ่นเชียนเล่าด้วยน้ำเสียงและท่าทางเต็มอารมณ์ เลียนแบบน้ำเสียงของเฉียวหรูอี้ตอนโทรหาเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงแก้วแตกดังสนั่นจากปลายสาย จากนั้นอีกฝ่ายก็วางสายไป

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป