ภายในรถมายบัคสีดำ ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูนั่งอยู่เบาะหลัง สันจมูกโด่งสวมแว่นกรอบทอง ดวงตาทั้งคู่ปิดลงเล็กน้อย
หญิงสาวข้างกายเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาจนเผลอเหม่อลอย กระทั่งชายหนุ่มลืมตาขึ้นน้อย ๆ และสบเข้ากับสายตาเย็นชาของเขา เธอถึงได้รีบเบือนสายตากลับมา
จวงเช่อเหลือบมองท่าทางเล็ก ๆ ของเธอ «แค่หลิงเช่อเรียกเธอว่า ‘น้าสะใภ้’ ก็ทำเอาใจว้าวุ่นขนาดนี้เลยหรือ?»
สูกุ้ยกำแฟ้มเอกสารบนตักแน่น พลางหลุบตาลง «ไม่กล้าค่ะ»
เธออยู่ข้างกายจวงเช่อมาเกือบสิบปี ทุกการเคลื่อนไหวของเธอล้วนปิดบังสายตาเขาไม่ได้
จวงเช่อยื่นมือมาบีบแก้มเธอ บังคับให้เธอมองหน้าเขา น้ำเสียงเย็นชา «รู้ว่าไม่กล้าก็ดีแล้ว อย่าลืมสถานะของตัวเอง»
ใบหน้าสวยประณีตของสูกุ้ยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างพอดี แม้จะมีสีระเรื่อจากบลัชออนจาง ๆ แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับซีดเผือดอยู่บ้าง
เธอรู้ว่าจวงเช่อกำลังโกรธ
เธอรักจวงเช่อได้ นอนกับเขาได้ แต่สิ่งเดียวที่ห้ามพูดถึงคือการแต่งงานกับเขา
นี่คือเรื่องต้องห้ามที่สุดสำหรับจวงเช่อ
ดังนั้นตลอดสิบปีที่ผ่านมา เธอจึงเป็นได้แค่คนรักลับ ๆ ของเขา ไม่มีชื่อเรียก ไม่มีสถานะ
«ทราบแล้วค่ะ คุณจวง»
จวงเช่อบีบแก้มเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มลงจูบเธออย่างรุนแรงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา
ตอนที่สูกุ้ยคิดว่าเขาจะทำอะไรต่อในรถ จวงเช่อกลับปล่อยมือ แล้วผลักเธอออกไปอย่างแรง ก่อนจะนั่งตัวตรง
ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
สูกุ้ยดึงชายกระโปรงที่เขาทำจนยุ่งลง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ต่อหน้าจวงเช่อ เธอไม่มีสิทธิ์เป็นฝ่ายเริ่ม และไม่มีศักดิ์ศรีใด ๆ
เธอชินเสียแล้ว
จวงเช่อปรายตามองเธอ ดวงตาหลังเลนส์แว่นสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น «อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดของคุณปู่หลิงแล้ว หลิงเช่อไม่ใส่ใจเรื่องนี้ เธอไปจัดการให้หน่อย»