ประกาศหย่า คุณชายหลิงคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

ตอนที่ 4 ประกาศหย่า หลิงเส้าผู้คลุ้มคลั่งคุกเข่าไม่ยอมลุก

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิงเช่อก้มตาลงมองเฉียวหรูอี้ น้ำเสียงแหบพร่าเย็นชา “คุณขอร้องฉันสิ”

ขอร้องพี่สาวคุณสิ!

“คุณขอร้องฉัน ให้ฉันขอร้องคุณงั้นเหรอ”

หลิงเช่อหัวเราะเยาะ “เฉียวหรูอี้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีปากเธอนี่แหละคอยค้ำไว้”

เฉียวหรูอี้ตาพร่าไปหมด ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

——

ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาขาว

เฉียวหรูอี้ตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำ

ขาทั้งสองข้างปวดเมื่อยราวกับถูกตัดทิ้งตั้งแต่ช่วงต้นขา เธอฝืนหยัดกายขึ้นนั่ง ก้มมองผิวขาวเนียนใต้ผ้าห่มบาง...มีแต่รอยจูบเต็มไปหมด

เมื่อคืนหลิงเช่อคลุ้มคลั่งไปถึงขั้นไหนกันแน่!

ประตูห้องน้ำเปิดออก หลิงเช่อเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้ม ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดที่ยังหมาดอยู่ปรกหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ ปกเสื้อบริเวณหน้าอกเปิดกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าและกล้ามเนื้อหน้าอกอย่างชัดเจน

รูปร่างสูงโปร่งเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ บวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีจุดให้ติ ส่วนบรรยากาศรอบตัวเขายิ่งซับซ้อน ทั้งเย็นเยียบและเย้ายวน ทั้งเอาแต่ใจและอันตราย

เฉียวหรูอี้เผลอมองจนใจลอย กล่องใบเล็กที่ถูกโยนมาอย่างกะทันหันดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง

หลิงเช่อปรายตามองเฉียวหรูอี้ด้วยดวงตาเรียวยาวเย็นชา ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่สูบสองสามคำ แล้วพ่นควันสีเทาเป็นวงออกมา

“เมื่อคืนไม่ได้ใส่ถุงยาง กินยานี่ซะ”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่มีคลื่นอารมณ์

เฉียวหรูอี้ก้มมองกล่องที่เขาโยนมา เป็นกล่องยา

หูของเฉียวหรูอี้อื้ออึงขึ้นมาทันที เขาถึงกับจะให้เธอกินยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ?

ยานี่ทำร้ายร่างกายแค่ไหนรู้ไหม!

“ฉันไม่กินหรอก!”

เธอคว้ากล่องยาแล้วปาใส่หลิงเช่อ “ถ้าคุณซื้อถุงยางไม่ไหวก็ไปทำหมันซะ!”

“ฉันซื้อถุงยางไม่ไหวเหรอ?”

หลิงเช่อยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถุงยางที่ฉันซื้อเอาไปสร้างคฤหาสน์ให้เธอได้เลย!”

“ไสหัวไป!” เฉียวหรูอี้ถลึงตาใส่เขา

หลิงเช่อหัวเราะเบา ๆ ดับบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปไม่กี่คำ ก่อนจะก้มเก็บกล่องยาบนพื้นซึ่งเธอปาทิ้งไว้ แกะกล่องแล้วหยิบยาออกมาสองเม็ด วางไว้บนปลายลิ้น

จากนั้นเขาก้าวไม่กี่ก้าวมาถึงข้างเตียง มือหนึ่งจับท้ายทอยเฉียวหรูอี้ไว้แน่น แล้วก้มลงจูบเธออย่างแรง

ริมฝีปากแนบชิดกัน เฉียวหรูอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน นอกจากกลิ่นยาสูบจาง ๆ ในปากแล้ว ยังมีรสขมจัดแผ่ซ่านออกมา...เจ้าหลิงเช่อสารเลวนั่นถึงกับใช้ปลายลิ้นดันยาในปากตัวเองเข้ามาในปากเธอ บังคับให้เธอกลืนลงไป!

เฉียวหรูอี้ผลักเขาออกอย่างแรง รสขมเข้มข้นเกินไป เธอสำลักน้ำลายตัวเองโดยไม่ตั้งใจ จนอดไออย่างหนักไม่ได้

หลิงเช่อเลียริมฝีปากบาง ดวงตาดำสนิทจับจ้องร่างของเธอที่สั่นไหวเพราะไอ “ไม่กินยา อยากมีลูกให้ฉันหรือไง? คิดจะใช้ลูกมัดฉันไว้หรือ?”

ใบหน้าเล็กของเฉียวหรูอี้แดงก่ำ ไอจนแทบมีน้ำตาไหล

เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของหลิงเช่ออยู่ใกล้จนเห็นชัด มุมปากยังแต้มรอยยิ้มพึงพอใจ

ยิ่งเขายิ้มอย่างได้ใจ เฉียวหรูอี้ก็ยิ่งโมโห

เธอคว้าหมอนข้างมือฟาดใส่หน้าหลิงเช่อโดยไม่ปรานี “ฉันยอมมีลูกกับหมา ยังดีกว่ามีลูกกับคุณ!”

หลิงเช่อทำหน้าบึ้งแล้วเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะลุกขึ้นจากข้างเตียงอย่างว่องไว คว้าหมอนที่เธอปาใส่แล้วโยนกลับไป...หมอนเฉียดแก้มเฉียวหรูอี้ไป วูบลมปะทะหน้าเธอ

หลิงเช่อชี้หน้าเธอ “งั้นก็ไปมีลูกกับหมาซะ! ฉันไม่ทำลูกกับเธอหรอก!”

เฉียวหรูอี้โมโหจนแทบระเบิด “ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อคุณขอให้ฉันมีลูกกับคุณ คิดว่าฉันอยากมีนักหรือไง! แค่เช็ดก้นคนโตยังไม่เสร็จ ก็ต้องไปเช็ดก้นคนเล็กอีก คุณคิดว่าฉันว่างมากหรือไง?”

“ปัง!”

หลิงเช่อหน้าดำคร่ำเครียด เตะตู้ข้างเตียงเต็มแรง “คนที่ตายไปหกปีแล้วยังถูกเธอยกมาเป็นข้ออ้างได้อีกเหรอ? เขาบอกให้เธอมีลูกก็มี แล้วทำไมไม่ไปมีลูกกับเขาเสียเลยล่ะ?”

“...” เฉียวหรูอี้ตะลึงงัน

ให้ตายสิ! เป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ คำพูดแบบนี้ก็ยังกล้าพูดออกมาได้!

“ในเมื่อคุณไม่อยากมีลูกกับฉัน งั้นคุณ...”

คำพูดมาถึงริมฝีปาก เฉียวหรูอี้เหลือบมองหลิงเช่อที่มีสีหน้าเย็นชาอำมหิตอยู่ในตอนนี้ แล้วกลืนคำว่า “หย่า” ลงไป เปลี่ยนเป็น “แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันทำไม?”

หลิงเช่อหัวเราะเย็นชา “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาหรอกหรือ? ในเมื่อเธอชอบตำแหน่งคุณนายตระกูลหลิงนัก ฉันก็จะให้เธอนั่งให้พอ!”

เฉียวหรูอี้โมโหจนอยากตบเขาให้ตายคามือ!

มิน่าล่ะเขาถึงไม่ยอมให้เธอพูดเรื่องหย่า เธอยังนึกว่า...หลิงเช่อเริ่มเห็นความสำคัญของชีวิตคู่ครั้งนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอเกือบจะคิดไปแล้วว่า...หลิงเช่ออาจเริ่มใส่ใจเธอขึ้นมาบ้าง

เฉียวหรูอี้สูดหายใจลึก ไม่สนใจความปวดเมื่อยตามร่างกาย ลุกขึ้นมาเริ่มสวมเสื้อผ้า

ตอนเตรียมจะออกจากบ้าน หลิงเช่อคว้าข้อมือเธอไว้แล้วถามอย่างหงุดหงิด “จะไปไหน?”

“หลิงเช่อ ฉันผิดเอง”

เฉียวหรูอี้มองเขา น้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง

ดวงตาเรียวยาวของหลิงเช่อไหววูบ เธอยอมรับผิดแล้วหรือ?

เฉียวหรูอี้ดึงข้อมือออกจากมือเขา พูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ที่มองคุณเป็นคน”

พูดจบเธอก็สะบัดประตูออกไป ทันใดนั้นเสียงคำรามด้วยความโมโหของหลิงเช่อก็ดังมาจากในห้อง “เฉียวหรูอี้!”

——

เพิ่งนั่งลงในรถ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นกะทันหัน

เป็นสายจากจวงอวี่หรง น้าของหลิงเช่อ

พอรับสาย น้ำเสียงร้อนใจของจวงอวี่หรงก็ดังมาตามสายทันที “หรูอี้ น้าได้ยินซิงซิงเล่าเรื่องเมื่อคืนแล้ว เธอบอกว่าหนูจะหย่ากับหลิงเช่อ จริงหรือเปล่า?”

เฉียวหรูอี้นวดขมับที่เริ่มปวดขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยนิสัยโหวกเหวกโวยวายของโจวซิงซิง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าตัวจะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้เกินจริงและเห็นภาพขนาดไหน

“น้าคะ ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ”

“ไม่มีเรื่องแบบนั้นก็ดีแล้ว” จวงอวี่หรงถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก “หนูห้ามหย่ากับหลิงเช่อเด็ดขาดนะ”

เธอพูดเกลี้ยกล่อมต่ออย่างอดทน “ช่วงนี้หลิงเช่ออาจจะไม่ค่อยรู้ความ นิสัยก็เอาแต่ใจไปหน่อย แต่เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนมากนัก น้าเองก็ไม่ได้มีโอกาสเจอเขาบ่อย หนูเป็นภรรยาเขา ก็ช่วยสอนเขาหน่อยนะ”

สอนเขา?

เฉียวหรูอี้ยิ้มอย่างพูดไม่ออก เธอจะมีความสามารถอะไรไปสอนหลิงเช่อผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นได้?

จวงอวี่หรงพูดต่อ “ตั้งแต่เด็กพ่อของหลิงเช่อก็ส่งเขาไปประเทศวาย ไปทีเดียวตั้ง 13 ปี เฮ้อ เด็กตัวเล็ก ๆ ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคนเดียว น่าสงสารจริง ๆ...”

หัวใจของเฉียวหรูอี้กระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เธอรู้เพียงว่าหลิงเช่อใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งกลับประเทศเมื่อเจ็ดปีก่อนเพราะมีการหมั้นหมาย

เธอคิดว่าด้วยชาติตระกูลสูงส่งขนาดนั้น เขาคงใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญในต่างประเทศกับญาติและเพื่อนฝูง

“แล้ว...คุณน้าหลิงไม่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศกับเขาหรือคะ?”

ในที่สุดเฉียวหรูอี้ก็ถามถึงข้อสงสัยที่อยากรู้มาตลอด

ตลอดหลายปีนี้ เธอไม่เคยได้ยินหลิงเช่อหรือคนตระกูลหลิงพูดถึงแม่ของเขาเลย แม้แต่พ่อของเธอก็ยังไม่รู้

เฉียวหรูอี้เคยคิดว่าแม่ของเขาคงเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทุกปีตอนกราบไหว้หลุมศพพ่อของหลิงเช่อ เธอกลับไม่เคยเห็นป้ายสุสานของแม่เขา

อีกทั้งศาลบรรพชนในคฤหาสน์ตระกูลหลิงก็ไม่มีป้ายวิญญาณของแม่เขาเช่นกัน

ยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่เคยพบ

เสียชีวิตแล้ว ก็ไม่มีป้ายวิญญาณ

เรื่องนี้ทำให้เธอสงสัยมาก

หลังจากถามคำถามนี้ ปลายสายก็เงียบไป

เธอเพิ่งรู้ตัวว่าถามไม่ควร จึงรีบขอโทษ “ขอโทษค่ะน้า หนูถามมากไปแล้ว”

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของจวงอวี่หรงดังมาเบา ๆ “แม่ของหลิงเช่อป่วยตั้งแต่ตอนเขาอายุสี่ขวบ”

“หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เรือนจิ้งซินมาตลอด”

“!!!”

เฉียวหรูอี้แทบหยุดหายใจ นิ้วมือเผลอกำพวงมาลัยรถสปอร์ตแน่นขึ้น

เรือนจิ้งซิน เธอเคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้

เป็นสถานพักฟื้นชั้นสูงที่ตระกูลหลิงทุ่มเงินสร้างขึ้น

ผู้ป่วยที่พักอยู่ข้างใน...ล้วนเป็นผู้ที่มีอาการทางจิต

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป