หลิงเช่อก้มตาลงมองเฉียวหรูอี้ น้ำเสียงแหบพร่าเย็นชา “คุณขอร้องฉันสิ”
ขอร้องพี่สาวคุณสิ!
“คุณขอร้องฉัน ให้ฉันขอร้องคุณงั้นเหรอ”
หลิงเช่อหัวเราะเยาะ “เฉียวหรูอี้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีปากเธอนี่แหละคอยค้ำไว้”
เฉียวหรูอี้ตาพร่าไปหมด ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
——
ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาขาว
เฉียวหรูอี้ตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำ
ขาทั้งสองข้างปวดเมื่อยราวกับถูกตัดทิ้งตั้งแต่ช่วงต้นขา เธอฝืนหยัดกายขึ้นนั่ง ก้มมองผิวขาวเนียนใต้ผ้าห่มบาง...มีแต่รอยจูบเต็มไปหมด
เมื่อคืนหลิงเช่อคลุ้มคลั่งไปถึงขั้นไหนกันแน่!
ประตูห้องน้ำเปิดออก หลิงเช่อเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้ม ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดที่ยังหมาดอยู่ปรกหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ ปกเสื้อบริเวณหน้าอกเปิดกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าและกล้ามเนื้อหน้าอกอย่างชัดเจน
รูปร่างสูงโปร่งเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ บวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีจุดให้ติ ส่วนบรรยากาศรอบตัวเขายิ่งซับซ้อน ทั้งเย็นเยียบและเย้ายวน ทั้งเอาแต่ใจและอันตราย
เฉียวหรูอี้เผลอมองจนใจลอย กล่องใบเล็กที่ถูกโยนมาอย่างกะทันหันดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง
หลิงเช่อปรายตามองเฉียวหรูอี้ด้วยดวงตาเรียวยาวเย็นชา ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่สูบสองสามคำ แล้วพ่นควันสีเทาเป็นวงออกมา
“เมื่อคืนไม่ได้ใส่ถุงยาง กินยานี่ซะ”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่มีคลื่นอารมณ์
เฉียวหรูอี้ก้มมองกล่องที่เขาโยนมา เป็นกล่องยา
หูของเฉียวหรูอี้อื้ออึงขึ้นมาทันที เขาถึงกับจะให้เธอกินยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ?
ยานี่ทำร้ายร่างกายแค่ไหนรู้ไหม!
“ฉันไม่กินหรอก!”
เธอคว้ากล่องยาแล้วปาใส่หลิงเช่อ “ถ้าคุณซื้อถุงยางไม่ไหวก็ไปทำหมันซะ!”
“ฉันซื้อถุงยางไม่ไหวเหรอ?”
หลิงเช่อยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถุงยางที่ฉันซื้อเอาไปสร้างคฤหาสน์ให้เธอได้เลย!”
“ไสหัวไป!” เฉียวหรูอี้ถลึงตาใส่เขา
หลิงเช่อหัวเราะเบา ๆ ดับบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปไม่กี่คำ ก่อนจะก้มเก็บกล่องยาบนพื้นซึ่งเธอปาทิ้งไว้ แกะกล่องแล้วหยิบยาออกมาสองเม็ด วางไว้บนปลายลิ้น
จากนั้นเขาก้าวไม่กี่ก้าวมาถึงข้างเตียง มือหนึ่งจับท้ายทอยเฉียวหรูอี้ไว้แน่น แล้วก้มลงจูบเธออย่างแรง
ริมฝีปากแนบชิดกัน เฉียวหรูอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน นอกจากกลิ่นยาสูบจาง ๆ ในปากแล้ว ยังมีรสขมจัดแผ่ซ่านออกมา...เจ้าหลิงเช่อสารเลวนั่นถึงกับใช้ปลายลิ้นดันยาในปากตัวเองเข้ามาในปากเธอ บังคับให้เธอกลืนลงไป!
เฉียวหรูอี้ผลักเขาออกอย่างแรง รสขมเข้มข้นเกินไป เธอสำลักน้ำลายตัวเองโดยไม่ตั้งใจ จนอดไออย่างหนักไม่ได้
หลิงเช่อเลียริมฝีปากบาง ดวงตาดำสนิทจับจ้องร่างของเธอที่สั่นไหวเพราะไอ “ไม่กินยา อยากมีลูกให้ฉันหรือไง? คิดจะใช้ลูกมัดฉันไว้หรือ?”
ใบหน้าเล็กของเฉียวหรูอี้แดงก่ำ ไอจนแทบมีน้ำตาไหล
เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของหลิงเช่ออยู่ใกล้จนเห็นชัด มุมปากยังแต้มรอยยิ้มพึงพอใจ
ยิ่งเขายิ้มอย่างได้ใจ เฉียวหรูอี้ก็ยิ่งโมโห
เธอคว้าหมอนข้างมือฟาดใส่หน้าหลิงเช่อโดยไม่ปรานี “ฉันยอมมีลูกกับหมา ยังดีกว่ามีลูกกับคุณ!”
หลิงเช่อทำหน้าบึ้งแล้วเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะลุกขึ้นจากข้างเตียงอย่างว่องไว คว้าหมอนที่เธอปาใส่แล้วโยนกลับไป...หมอนเฉียดแก้มเฉียวหรูอี้ไป วูบลมปะทะหน้าเธอ
หลิงเช่อชี้หน้าเธอ “งั้นก็ไปมีลูกกับหมาซะ! ฉันไม่ทำลูกกับเธอหรอก!”
เฉียวหรูอี้โมโหจนแทบระเบิด “ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อคุณขอให้ฉันมีลูกกับคุณ คิดว่าฉันอยากมีนักหรือไง! แค่เช็ดก้นคนโตยังไม่เสร็จ ก็ต้องไปเช็ดก้นคนเล็กอีก คุณคิดว่าฉันว่างมากหรือไง?”
“ปัง!”
หลิงเช่อหน้าดำคร่ำเครียด เตะตู้ข้างเตียงเต็มแรง “คนที่ตายไปหกปีแล้วยังถูกเธอยกมาเป็นข้ออ้างได้อีกเหรอ? เขาบอกให้เธอมีลูกก็มี แล้วทำไมไม่ไปมีลูกกับเขาเสียเลยล่ะ?”
“...” เฉียวหรูอี้ตะลึงงัน
ให้ตายสิ! เป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ คำพูดแบบนี้ก็ยังกล้าพูดออกมาได้!
“ในเมื่อคุณไม่อยากมีลูกกับฉัน งั้นคุณ...”
คำพูดมาถึงริมฝีปาก เฉียวหรูอี้เหลือบมองหลิงเช่อที่มีสีหน้าเย็นชาอำมหิตอยู่ในตอนนี้ แล้วกลืนคำว่า “หย่า” ลงไป เปลี่ยนเป็น “แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันทำไม?”
หลิงเช่อหัวเราะเย็นชา “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาหรอกหรือ? ในเมื่อเธอชอบตำแหน่งคุณนายตระกูลหลิงนัก ฉันก็จะให้เธอนั่งให้พอ!”
เฉียวหรูอี้โมโหจนอยากตบเขาให้ตายคามือ!
มิน่าล่ะเขาถึงไม่ยอมให้เธอพูดเรื่องหย่า เธอยังนึกว่า...หลิงเช่อเริ่มเห็นความสำคัญของชีวิตคู่ครั้งนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
เธอเกือบจะคิดไปแล้วว่า...หลิงเช่ออาจเริ่มใส่ใจเธอขึ้นมาบ้าง
เฉียวหรูอี้สูดหายใจลึก ไม่สนใจความปวดเมื่อยตามร่างกาย ลุกขึ้นมาเริ่มสวมเสื้อผ้า
ตอนเตรียมจะออกจากบ้าน หลิงเช่อคว้าข้อมือเธอไว้แล้วถามอย่างหงุดหงิด “จะไปไหน?”
“หลิงเช่อ ฉันผิดเอง”
เฉียวหรูอี้มองเขา น้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง
ดวงตาเรียวยาวของหลิงเช่อไหววูบ เธอยอมรับผิดแล้วหรือ?
เฉียวหรูอี้ดึงข้อมือออกจากมือเขา พูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ที่มองคุณเป็นคน”
พูดจบเธอก็สะบัดประตูออกไป ทันใดนั้นเสียงคำรามด้วยความโมโหของหลิงเช่อก็ดังมาจากในห้อง “เฉียวหรูอี้!”
——
เพิ่งนั่งลงในรถ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นกะทันหัน
เป็นสายจากจวงอวี่หรง น้าของหลิงเช่อ
พอรับสาย น้ำเสียงร้อนใจของจวงอวี่หรงก็ดังมาตามสายทันที “หรูอี้ น้าได้ยินซิงซิงเล่าเรื่องเมื่อคืนแล้ว เธอบอกว่าหนูจะหย่ากับหลิงเช่อ จริงหรือเปล่า?”
เฉียวหรูอี้นวดขมับที่เริ่มปวดขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยนิสัยโหวกเหวกโวยวายของโจวซิงซิง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าตัวจะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้เกินจริงและเห็นภาพขนาดไหน
“น้าคะ ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ”
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นก็ดีแล้ว” จวงอวี่หรงถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก “หนูห้ามหย่ากับหลิงเช่อเด็ดขาดนะ”
เธอพูดเกลี้ยกล่อมต่ออย่างอดทน “ช่วงนี้หลิงเช่ออาจจะไม่ค่อยรู้ความ นิสัยก็เอาแต่ใจไปหน่อย แต่เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนมากนัก น้าเองก็ไม่ได้มีโอกาสเจอเขาบ่อย หนูเป็นภรรยาเขา ก็ช่วยสอนเขาหน่อยนะ”
สอนเขา?
เฉียวหรูอี้ยิ้มอย่างพูดไม่ออก เธอจะมีความสามารถอะไรไปสอนหลิงเช่อผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นได้?
จวงอวี่หรงพูดต่อ “ตั้งแต่เด็กพ่อของหลิงเช่อก็ส่งเขาไปประเทศวาย ไปทีเดียวตั้ง 13 ปี เฮ้อ เด็กตัวเล็ก ๆ ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคนเดียว น่าสงสารจริง ๆ...”
หัวใจของเฉียวหรูอี้กระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เธอรู้เพียงว่าหลิงเช่อใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งกลับประเทศเมื่อเจ็ดปีก่อนเพราะมีการหมั้นหมาย
เธอคิดว่าด้วยชาติตระกูลสูงส่งขนาดนั้น เขาคงใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญในต่างประเทศกับญาติและเพื่อนฝูง
“แล้ว...คุณน้าหลิงไม่ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศกับเขาหรือคะ?”
ในที่สุดเฉียวหรูอี้ก็ถามถึงข้อสงสัยที่อยากรู้มาตลอด
ตลอดหลายปีนี้ เธอไม่เคยได้ยินหลิงเช่อหรือคนตระกูลหลิงพูดถึงแม่ของเขาเลย แม้แต่พ่อของเธอก็ยังไม่รู้
เฉียวหรูอี้เคยคิดว่าแม่ของเขาคงเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทุกปีตอนกราบไหว้หลุมศพพ่อของหลิงเช่อ เธอกลับไม่เคยเห็นป้ายสุสานของแม่เขา
อีกทั้งศาลบรรพชนในคฤหาสน์ตระกูลหลิงก็ไม่มีป้ายวิญญาณของแม่เขาเช่นกัน
ยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่เคยพบ
เสียชีวิตแล้ว ก็ไม่มีป้ายวิญญาณ
เรื่องนี้ทำให้เธอสงสัยมาก
หลังจากถามคำถามนี้ ปลายสายก็เงียบไป
เธอเพิ่งรู้ตัวว่าถามไม่ควร จึงรีบขอโทษ “ขอโทษค่ะน้า หนูถามมากไปแล้ว”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของจวงอวี่หรงดังมาเบา ๆ “แม่ของหลิงเช่อป่วยตั้งแต่ตอนเขาอายุสี่ขวบ”
“หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เรือนจิ้งซินมาตลอด”
“!!!”
เฉียวหรูอี้แทบหยุดหายใจ นิ้วมือเผลอกำพวงมาลัยรถสปอร์ตแน่นขึ้น
เรือนจิ้งซิน เธอเคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้
เป็นสถานพักฟื้นชั้นสูงที่ตระกูลหลิงทุ่มเงินสร้างขึ้น
ผู้ป่วยที่พักอยู่ข้างใน...ล้วนเป็นผู้ที่มีอาการทางจิต