เธอไม่มีความกล้าพอจะก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว ได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยดวงตาที่ปวดแสบ
จู่ ๆ หัวใจก็เจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่ม
แม่บ้านวัยราว 40 ปีเห็นเธอลังเล สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดี จึงถามว่า “คุณนายหลิง ไม่เข้าไปหรือคะ?”
เฉียวหรูอี้ส่ายหน้าเบา ๆ หน้าอกอึดอัดราวกับมีฟองน้ำอุดอยู่ เธอต้องรวบรวมกำลังทั้งหมดกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ “เธออยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ?”
“คุณหนูไป๋หมดสติไป 3 ปีแล้วค่ะ”
“คุณหลิงเชิญทีมแพทย์ที่ดีที่สุดในโลกมา เพื่อให้คุณหนูไป๋ฟื้นขึ้นมาโดยเร็วค่ะ”
สามปี...
ตลอดสามปีที่ผ่านมา หลิงเช่อไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเธอ ส่วนเธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้และไม่ถามไถ่ต่ออย่างสบายใจ
แต่บางเรื่อง ไม่ใช่แค่ทำเป็นไม่รู้และไม่ถามไถ่แล้วจะหลบหนีมันได้
แม่บ้านพูดต่อว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นวันเกิดคุณหนูไป๋ คุณหลิงก็ยังแวะมาเยี่ยมเธอค่ะ”
“ทุกปีในวันเกิดคุณหนูไป๋ คุณหลิงจะแวะมาที่นี่เสมอค่ะ”
“ถึงคุณหนูไป๋จะยังไม่ฟื้น แต่ของขวัญที่คุณหลิงมอบให้ก็วางจนเต็มห้องแล้วค่ะ พอเธอฟื้นขึ้นมาต้องดีใจมากแน่ ๆ”
“...”
เฉียวหรูอี้ไม่ได้ยินคำพูดที่ตามมาอีกแล้ว
เธอไม่พูดอะไร ก่อนหมุนตัวจากไป
ถ้าวันนี้เธอไม่ได้มาที่นี่ บางทีคงไม่เจ็บปวดขนาดนี้
เธอหวังเหลือเกินว่าจะไม่เคยก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ลับของหลิงเช่อแห่งนี้
...
หกโมงเย็น แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้าไปในวิลล่าที่อ่าวอวี้จิ่ง
รถสปอร์ตสีเงินเทาจอดอยู่ในลานบ้าน
หลิงเช่อเพิ่งก้าวเข้าประตู ป้าจางก็เตือนว่า “คุณชายคะ คุณผู้หญิงกลับมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วค่ะ ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี”