สองวันต่อมา หลิงเช่อทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นบ้าง ทุกคืนเขากลับไปกินข้าวกับเฉียวหรูอี้ที่อ่าวอวี้จิ่ง
เย่เคอก็ไม่ได้โทรมาอีก
เช้าวันถัดมา เฉียวหรูอี้หยิบสร้อยคอเพชรสีม่วงเส้นที่เขามอบให้จากตู้เก็บเครื่องประดับมาสวม แล้วขับรถไปยังจีเอ็ม
รถเพิ่งมาถึงด้านล่างตึก เธอก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์สีขาวจอดอยู่ริมถนนแต่ไกล
หญิงสาวผมยาวปลิวไสว สวมชุดดำกับกระโปรงสั้น เอนพิงรถมอเตอร์ไซค์อย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งคีบบุหรี่ที่กำลังติดไฟ
พอเห็นรถของเฉียวหรูอี้ เธอก็ยกมือทักทาย
เป็นเย่เคอ
ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันในร้านกาแฟ
เฉียวหรูอี้รอให้อีกฝ่ายบอกจุดประสงค์ที่มา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เย่เคอนัดพบเธอ
เย่เคอยกแก้วน้ำมะนาวตรงหน้าขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มมองเฉียวหรูอี้
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเฉียวหรูอี้สวยจริง ๆ
เครื่องหน้าประณีตราวกับเทพธิดาสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างตั้งใจ ผิวขาวเนียนละเอียดกระจ่างใส ผมยาวเป็นลอนคลื่นคล้ายสาหร่ายปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ่งขับให้เธอดูงดงามเจิดจ้า
เธอเองก็เป็นผู้หญิง จึงอดทึ่งกับความงามเช่นนี้ไม่ได้
เพราะอย่างนั้น เมื่อยืนอยู่ข้างหลิงเช่อ ทั้งคู่ถึงได้เหมาะสมกันนัก
หลายครั้งหลายครา เธออดทอดถอนใจไม่ได้ว่าโลกนี้มีความไม่ยุติธรรมมากมายเหลือเกิน และความไม่ยุติธรรมก็เริ่มมาตั้งแต่เกิด
เฉียวหรูอี้เกิดในตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียง จึงมีคุณสมบัติเหมาะสมกับหลิงเช่อตั้งแต่ลืมตาดูโลก
แต่เธอไม่มี
เธอเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งในเมืองใหญ่ที่แสนเจริญแห่งนี้
หากไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อปีก่อน เธอคงไม่มีโอกาสได้รู้จักหลิงเช่อด้วยซ้ำ
เธอยิ้มอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยว่า “ที่จริงฉันอิจฉาคุณมากนะ”