รถลินคอล์นสีดำคันยาวจอดลง ประตูรถเปิดออก
ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทก้าวลงจากรถ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ทว่าภายใต้ความมืด ใบหน้าคมชัดของเขากลับมองสีหน้าไม่ออก
คนที่มาถึงเดินเข้าไปกระซิบข้างหูชายหนุ่มว่า “เหยื่อติดเบ็ดแล้ว”
ห้องใต้ดินอันมืดสลัวอบอวลไปด้วยความชื้น
กรงเหล็กขนาดกว้างยาวราว 3 เมตรตั้งอยู่กลางห้อง
ภายในกรง ชายที่เนื้อตัวเปื้อนโคลนสวมถุงผ้าสีดำคลุมศีรษะ ขดตัวอยู่มุมหนึ่ง สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้น ไฟเหนือศีรษะก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมเสียงดังพรึ่บ
แสงไฟสีขาวสาดลงมา ส่องกรงเหล็กจนสว่าง
ถุงผ้าสีดำบนศีรษะถูกกระชากออก ชายคนนั้นรีบยกมือขึ้นปิดตา
ดวงตาที่ไม่ได้เห็นแสงตะวันมานานถูกแสงไฟจ้าจนลืมไม่ขึ้น
หลังจากปรับตัวอยู่นาน เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นได้เพียงนิดเดียว มองผ่านซี่กรงไปเห็นชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ในชุดสูทสั่งตัดนั่งอยู่ห่างออกไปราว 2 เมตร
บนโซฟาหนังสีน้ำตาล ชายหนุ่มยกขาไขว่ห้างอย่างสง่างาม ในมือถือแก้วไวน์แดงที่แกว่งไปมา
ของเหลวสีแดงเข้มไหวระลอกอยู่ในแก้วใสตามการเคลื่อนไหวของเขา
ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังหน้ากากเขี้ยวแหลมชวนขนลุก
“คุณหว่านหาง ผู้จัดการทั่วไปบริษัทเทียนหลิ่ง?”
เสียงชายหนุ่มใต้หน้ากากเย็นเยียบ ทว่าน้ำเสียงพร่าเลือนจนฟังไม่ออกว่าเป็นใคร
ภายในกรง หว่านหางกำซี่เหล็กไว้แน่น “คุณเป็นใคร? จับผมมาทำไม?”
เขาแค่ออกไปทำธุระข้างนอกไม่นาน กลับถูกจับมาไว้ในสถานที่อับแสงบ้าบอนี่เสียแล้ว
ไพ่ใบหนึ่งถูกดีดออกจากปลายนิ้วยาวเรียวของชายหนุ่ม ตกลงข้างเท้าหว่านหาง