งานเลี้ยงเริ่มขึ้น ทุกคนทยอยนั่งลง ญาติของตระกูลหลิงได้รับการจัดให้นั่งในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่
รอบโต๊ะอาหารตัวมหึมามีคนนั่งกันเต็มแล้ว
หลิงเช่อเดินเข้ามาช้า ๆ “คุณปู่ไม่ค่อยสบาย เลยไม่ได้มาด้วยครับ”
จวงเช่อเอ่ยด้วยสีหน้าขออภัยเล็กน้อย “ผมคิดไม่รอบคอบเองครับ ผู้ใหญ่ชอบความสงบ ผมยังถือวิสาสะจัดงานเลี้ยงครึกครื้นขึ้นมาอีก”
“คุณจวงพูดอะไรอย่างนั้นครับ”
คนที่เอ่ยขึ้นคือหลิงซิวเต๋อ อาของหลิงเช่อ
เขายกแก้วเหล้าขึ้นคารวะจวงเช่อ ก่อนเหลือบมองหลิงเช่อ “ถ้าไม่ได้คุณช่วยจัดการ งานวันเกิดของพี่ใหญ่ผมคงไม่มีใครจัดให้ด้วยซ้ำ”
ความหมายแฝงของคำพูดนี้ก็คือกำลังตำหนิหลานชายอย่างเขาว่าเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่สนใจวันเกิดของผู้ใหญ่
หลิงเช่อเพียงเขย่าแก้วไวน์แดงในมืออย่างไม่ใส่ใจ ไม่คิดจะแก้ตัวแม้แต่น้อย
คนที่นั่งอยู่ในงานสิบกว่าคนต่างก็เจ้าเล่ห์กันทั้งนั้น เฉียวหรูอี้เห็นจนชินแล้ว จึงก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป
เฉียวเหอเห็นเธอกินข้าวโดยไม่พูดไม่จา จึงกระแอมเบา ๆ “หรูอี้ ผู้ใหญ่ยังไม่ได้เริ่มกินกันเลย ทำไมลูกถึงลงมือก่อนล่ะ?”
เฉียวหรูอี้เหลือบตาขึ้น “ถ้าอย่างนั้นจะให้ฉันกราบพวกคุณคนละสามทีแล้วค่อยกินหรือไง?”
พอเธอพูดจบ ทุกคนที่นั่งอยู่ก็พูดไม่ออก
สีหน้าของเฉียวเหอพลันขรึมลง ลี่หลิงที่นั่งข้าง ๆ รีบตบแขนเขาเบา ๆ แล้วพูดกับเฉียวเหอด้วยเสียง “เบา ๆ” ที่คนรอบข้างได้ยินกันทั่ว “คุณก็รู้นี่คะว่าหรูอี้ทำอะไรตามใจตัวเองมาตลอด คุณจะไปห้ามเธอได้หรือ?”
หลิงซิวเต๋อรับคำ “ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียวอารมณ์ไม่ธรรมดา วันนี้ได้เห็นกับตาจริง ๆ”