“คุณจวงคิดจะซื้อหุ้นกระจัดกระจายในมือพวกเราหรือครับ?”
“ใช่” จวงเช่อตอบตรงไปตรงมา
“นี่...”
ทุกคนลำบากใจ ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าตัดสินใจรับปากเอง
หุ้นกระจัดกระจายที่พวกเขาถืออยู่เป็นเพียงส่วนน้อยนิดของตระกูลหลิง แม้จะมีอยู่ไม่มาก แต่หากตระกูลหลิงพัฒนาอย่างมั่นคง ก็เพียงพอให้พวกเขามีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต หรือแม้แต่หลายชั่วอายุคน
ซุนเหล่ยแห่งบริษัทตระกูลซุนถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณจวงจะให้ราคาเท่าไรครับ?”
ปลายนิ้วของจวงเช่อค่อย ๆ เขียนเลข “สอง” ลงบนโต๊ะ
“สองเท่าของราคาตลาดหรือครับ?” หลินหาวเอ่ยชม “ข้อเสนอนี้คุ้มค่าจริง ๆ”
อีกหลายคนยังลังเล จวงเช่อกล่าวว่า “ไม่ปิดบังพวกคุณหรอกครับ หลานชายคนนี้ของผมไม่ได้ดูแลกิจการของตระกูลหลิงมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับผู้หญิง วัยเลือดร้อนอย่างเขา ผมที่เป็นน้าชายก็พอเข้าใจได้ เพราะฉะนั้นกองงานยุ่งเหยิงในบริษัทก็เลยตกเป็นหน้าที่ผมจัดการทั้งหมด”
“แต่ไหนแต่ไรมา วีรบุรุษก็ยากจะต้านทานสาวงาม ยิ่งหลานชายผมมีสาว ๆ เข้ามาพัวพันไม่ขาด กลัวเหลือเกินว่าสักวันเขาจะรับมือไม่ไหว”
“ถ้าวันหนึ่งกิจการที่ตระกูลหลิงสั่งสมมาหลายร้อยปีต้องพังลงด้วยมือเขา หุ้นเพียงน้อยนิดในมือพวกคุณก็คงไร้ค่า”
คำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผล ทำให้ทุกคนเริ่มหวั่นไหว
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิงเป็นคนหยิ่งยโสเอาแต่ใจ ทำอะไรคาดเดาไม่ได้
ช่วงหลายปีมานี้ยังมีข่าวฉาวเกี่ยวกับผู้หญิงไม่ขาดสาย หากวันไหนมีข่าวเสียหายขึ้นมา หุ้นของตระกูลหลิงคงร่วงลงอย่างหนัก