ในฐานะบริษัทชั้นนำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิง อาคารสำนักงานใหญ่ของเครือแอลเอสสูงตระหง่านเสียดฟ้า
ชั้นบนสุดคือห้องทำงานประธานบริษัทอันกว้างใหญ่
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ สูทสีดำสั่งตัดพอดีตัวขับให้เขาดูสง่างามและสูงส่งอย่างยิ่ง
ทว่ารอบกายกลับแผ่กลิ่นอายอิสระไม่ยอมอยู่ใต้ใครและหยิ่งทะนงโดยกำเนิด บุคลิกสองขั้วที่ดูขัดแย้งกันกลับผสานอยู่บนตัวเขาได้อย่างลงตัว
เส้นผมสีน้ำตาลเกาลัดถูกจัดแต่งอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ต่างหูเพชรเม็ดหนึ่งที่หูซ้ายเปล่งประกายสะดุดตา
“คุณหลิง”
เสิ่นเชียนผลักประตูห้องทำงานเข้ามา “คุณจวงมาแล้วครับ”
หลิงเช่อหยิบบุหรี่ออกจากกล่อง จุดไฟแล้วเอ่ย “เข้ามา”
จวงเช่อมองคนบนโซฟา “วันนี้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง ถึงยอมเข้าบริษัทได้?”
หลิงเช่อไขว่ห้าง คีบบุหรี่ไว้ในมือแล้วเอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน “น้าชายไม่ต้อนรับหรือครับ?”
“ในที่สุดพระพุทธรูปองค์ใหญ่อย่างคุณก็กลับมาแล้ว จะไม่ต้อนรับได้หรือ?”
จวงเช่อนั่งลงข้าง ๆ เอ่ยอย่างจริงจังว่า “มะรืนนี้เป็นวันเกิดคุณตา รู้ว่าคุณไม่ว่าง ฉันเลยให้สูกุ้ยจัดการแทน บัตรเชิญให้หรูอี้ไปแล้ว เธอน่าจะบอกคุณแล้วใช่ไหม?”
หลิงเช่อยกยิ้มบางที่ริมฝีปาก สูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งครั้ง “เรื่องคุณปู่ของผม ต้องให้น้าชายลำบากแล้ว”
“คนกันเองทั้งนั้น จะพูดว่าลำบากอะไรล่ะ แต่คุณน่ะ อย่าทำให้ฉันต้องเป็นห่วงมากไปกว่านี้เลย แค่เรื่องบริษัทก็ปวดหัวจะแย่แล้ว”
หลิงเช่อมองเขาด้วยดวงตาเรียวยาวพลางยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นน้าชายอยากพักบ้างไหมครับ?”