ภายในวังหลิง การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดเป็นพิเศษ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบแถวในเครื่องแบบเดินตรวจตราไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุก ๆ สิบกว่าเมตรจะเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยราวสิบคน
ภายในปราสาท
“ด็อกเตอร์ไมค์ ช่วงนี้อาการของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลิงเช่อจ้องข้อมูลสัญญาณชีพบนจอขนาดใหญ่ คิ้วขมวดแน่น
ข้างกายมีชาวต่างชาติสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่สี่ห้าคน
ชายชาวต่างชาติที่ถูกเรียกว่าด็อกเตอร์ไมค์จดบันทึกข้อมูลไปพลาง ตอบด้วยภาษาต่างประเทศอย่างคล่องแคล่วไปพลาง “ช่วงนี้อาการของเธอค่อนข้างคงที่ แม้จะกินดื่มไม่มาก แต่สภาพโดยรวมยังดีครับ คุณหลิงไม่ต้องเป็นห่วง”
เมื่อรู้ว่าเธอสบายดี หลิงเช่อจึงคลายหัวคิ้วลง
เขากำชับว่า “ช่วงนี้อากาศดี ให้เธอออกไปตากแดดบ้าง”
“พวกเราจะดูแลครับ” ไมค์ปิดสมุดบันทึก “คุณหลิง พื้นที่พักผ่อนที่คุณจัดเตรียมให้เธอด้วยตัวเองครั้งก่อน เธอชอบมาก ช่วงนี้เธอไปอยู่ที่นั่นบ่อย ๆ ผมคิดว่าเธอคงคิดถึงคุณแล้ว”
หลิงเช่อยิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยน “เธอชอบก็ดีแล้ว ถ้าเธอต้องการอะไร ก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อ”
ไมค์พยักหน้า “ได้ครับ”
หลิงเช่อกำชับอีกว่า “หน้าร้อนเธอค่อนข้างกลัวร้อน พยายามจัดที่พักของเธอให้เย็นสบายหน่อย”
“ได้ครับ” ไมค์จดบันทึกทีละข้อ ก่อนเอ่ยว่า “ผมคิดว่าสิ่งที่เธอต้องการที่สุดน่าจะเป็นคุณ ถ้าคุณมีเวลาแวะมาหาเธอบ่อย ๆ เธอคงดีใจมากขึ้น”
เมื่อพูดถึงเธอ สีหน้าของหลิงเช่อก็อ่อนโยนลง “ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ไว้มีเวลาจะมาหาเธอ”