หลังเพิ่งเสร็จสิ้นการผ่าตัดต่อเนื่องหลายชั่วโมง เฉิงอี้มู่ยังไม่ทันได้พักเท่าไร ก็ได้รับแจ้งให้เตรียมผ่าตัดเคสถัดไป คนไข้ถูกกัดจนบาดเจ็บสาหัส เห็นทั้งเนื้อและกระดูก สภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง
ขณะกำลังฆ่าเชื้อที่มือ จู่ ๆ เขาก็เข้าใจความหมายของคำพูดที่หลิงเช่อเอ่ยในคืนนั้นที่บาร์ว่า “พรุ่งนี้คงต้องยุ่งแล้ว”
นับตั้งแต่วันนั้น โรงพยาบาลประจำเมืองก็มีคนไข้บาดเจ็บสาหัสที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดเข้ามาหลายราย แต่ละคนมีสภาพน่าเวทนาเหลือเกิน
เขาต้องผ่าตัดต่อเนื่องเคสแล้วเคสเล่า ไม่มีโอกาสได้พักเลยแม้แต่น้อย
เขาขมวดคิ้ว คนเจ็บพวกนี้เกี่ยวข้องกับหลิงเช่อหรือเปล่านะ?
......
ตอนเฉียวหรูอี้ตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงสายแล้ว
ไข้ลดลงแล้ว ทว่าทั่วทั้งร่างกลับไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกดูดกระดูกออกไปหมด
เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง ถึงได้พบว่าเสื้อผ้าบนตัวถูกเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดอีกชุดแล้ว
หลิงเช่อเดินเข้ามาพลางเช็ดผมที่ยังหมาด ๆ บนตัวสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวแบบหลวม ๆ
“ตื่นแล้วเหรอ?”
เขามองลงมาจากเบื้องบน ดวงตาคู่สวยโค้งขึ้นเล็กน้อย
เฉียวหรูอี้ถาม “เสื้อผ้าฉัน คุณเปลี่ยนให้เหรอ?”
หลิงเช่อเช็ดผมอย่างลวก ๆ “ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครล่ะ? คุณกอดฉันไว้ทั้งคืนไม่ยอมปล่อย เสื้อผ้าเปียกไปตั้งกี่ชุด ฉันเลยต้องคอยเปลี่ยนให้ทั้งคืน”
เฉียวหรูอี้กะพริบตาปริบ ๆ อย่างสงสัย “ฉันกอดคุณไม่ยอมปล่อยเหรอ?”
หลิงเช่อก้าวเข้ามาสองก้าว โน้มตัวเข้าใกล้เธอ “คุณบอกว่าอย่าทิ้งคุณไป บอกว่ารักฉันแทบตาย แล้วยังบอกด้วยว่าฉันต้องอยู่ข้างคุณ ห้ามไปหาผู้หญิงคนอื่น...”