เฉียวหรูอี้ก้าวเข้ามาในบ้าน วิลล่าทั้งหลังสว่างไสว
หลิงเช่อนั่งไขว่ห้างพิงโซฟา แขนทั้งสองข้างพาดพนัก ใบหน้าเย็นชาจนน่าหวั่นเกรง
ดวงตาเรียวยาวของเขาเหลือบมองเฉียวหรูอี้อย่างเย็นชา ท่าทางราวกับอยู่เหนือกว่า
เขากำลังโกรธ เฉียวหรูอี้รู้ดีเกินไป
แต่ตอนนี้เธอไม่คิดสนใจเลยสักนิดว่าเขาโกรธหรือไม่ หรือโกรธเรื่องอะไรกัน
ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย
เฉียวหรูอี้ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินตรงเข้าครัว
เสียงเย็นเยียบของหลิงเช่อดังขึ้น «เฉิงอี้มู่ อายุ 25 ปี กลับจากศึกษาต่อที่ประเทศดี มาทำงานที่โรงพยาบาลในเมืองนี้ จบมัธยมปลายจากวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเมืองจิง...»
เฉียวหรูอี้ชะงักกึก หันกลับไปมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ริมฝีปากบางของหลิงเช่อขยับ เอ่ยข้อมูลของเฉิงอี้มู่ออกมาทีละคำ
«คุณสืบเรื่องเขาเหรอ?»
หางตาของเฉียวหรูอี้เหลือบเห็นข้อความแน่นขนัดบนแท็บเล็ตตรงหน้าเขา พลันรู้สึกหนังศีรษะชา
แค่ไม่กี่นาที เขากลับสืบข้อมูลของเฉิงอี้มู่ได้มากมายขนาดนี้
หลิงเช่อไม่ตอบคำถามเธอ แต่พูดต่อเอง «นักเรียนที่กลับจากประเทศดี ดาวรุ่งในวงการแพทย์ ได้รับรางวัลมากมายตอนอยู่ต่างประเทศ ทั้งที่มีสวัสดิการดี ๆ อยู่ที่นั่น แต่กลับจู่ ๆ ก็กลับประเทศ» สายตาเย็นเยียบของเขาจับจ้องเฉียวหรูอี้ «ตกลงทำเพื่อส่วนรวมหรือเรื่องส่วนตัวกันแน่?»
เฉียวหรูอี้ถามกลับ «คุณสนใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?»
«คำถามนี้ผมควรถามคุณไม่ใช่เหรอ?» หลิงเช่อถามอย่างสนอกสนใจ «ผมจำได้ว่าคุณก็จบจากวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเมืองจิงเหมือนกันนี่?»