เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดนั้น แล้วเอนตัวลงนอนอีกครั้ง “ฉันจะนอนแล้ว คุณตามสบายเลย”
พูดจบเธอก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วพลิกไปอีกด้าน นอนตะแคงหันหลังให้หลิงเช่อ พยายามขยับหนีให้ไกลขึ้น
หลิงเช่อมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ เขาจ้องแผ่นหลังนั้นอยู่นาน ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างเธอ
พอสัมผัสได้ว่ามีคนอยู่ข้างกาย เฉียวหรูอี้ก็ขยับหนีไปอีกนิด หลิงเช่อกลับขยับเข้ามาใกล้อีกหน่อย
เธอขยับหนี...เขาก็ขยับเข้าใกล้
เมื่อคลำไปเจอขอบเตียง เฉียวหรูอี้กำลังจะขยับไปชิดริมเตียงอีกนิด ทันใดนั้นคนที่อยู่ด้านหลังก็ถอยห่างออกไปก้าวใหญ่ ก่อนจะโอบเอวเธอไว้ด้วยมือแข็งแรง แล้วดึงเธอกลับเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างง่ายดาย
“อย่าขยับ” เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้น ไออุ่นร้อนผ่าวรินรดข้างลำคอขาวผ่อง “ถ้าอยากนอนก็อย่าดิ้นไปมา”
บางทีอาจเพราะง่วงมาก ไม่นานเฉียวหรูอี้ก็หลับไป
ในห้วงสะลึมสะลือ เธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู น้ำเสียงอ่อนโยนเจือแววออดอ้อนราวกับเด็ก
“เฉียวหรูอี้...อย่าไปชอบคนอื่นนะ...”
เฉียวหรูอี้ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น พอได้ยินถึงตรงนั้นก็ไม่ได้ยินอะไรอีก ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทราอย่างสนิท
......
เครือแอลเอส
ภายในห้องทำงานรองประธานบริษัท ชายนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังพลางจัดการเอกสาร
เสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากหน้าประตู หญิงสาวเดินเข้ามาแล้วปิดประตูห้องทำงานตามหลัง
เธอสวมชุดทำงานเรียบร้อยคล่องแคล่ว วางซองกระดาษสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ “ประธานจวงคะ ของที่พวกเขาส่งมาค่ะ”