“ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” ซ่งเหยี่ยนจือตบไหล่เธอเบา ๆ “ใครใช้ให้พวกเราเป็นเพื่อนร่วมทางกันล่ะ รอเธอหายดีเมื่อไร เราค่อยไปแข่งกันอีกสักสองสามรอบ”
“ในเมื่อไม่เป็นอะไรแล้ว ก็พักผ่อนให้ดีเถอะ”
หลิงเช่อพูดจบก็เตรียมก้าวออกไป
“หลิงเช่อ” เย่เคอเรียกเขาไว้ “คุณมาหาตอนดึกขนาดนี้ หรูอี้จะไม่โกรธอีกเหรอ?”
หลิงเช่อมีน้ำเสียงเย็นชา พลางเหลือบมองเธอ “คุณกลัวเธอโกรธมากหรือไง?”
เห็นเขาไม่สบอารมณ์ เย่เคอก็ยิ้มให้ซ่งเหยี่ยนจือ “พวกเราก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้นใช่ไหม ฉันแค่กลัวว่าคุณกับหรูอี้จะผิดใจกัน แบบนั้นคงไม่ดี”
ซ่งเหยี่ยนจือรับคำ “ไม่เป็นไร หลิงเช่อ คุณกลับไปก่อนเถอะ ทางนี้มีฉันอยู่เป็นเพื่อนเย่เคอ”
หลิงเช่อขานรับสั้น ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก ก่อนเดินจากไปด้วยฝีเท้าหนักแน่น
เย่เคอมองแผ่นหลังของเขาที่จากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หัวใจพลันขมขื่นขึ้นมาอย่างประหลาด
ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น... หลิงเช่อจะยังไม่สนใจเธอ แล้วจากไปอย่างเด็ดขาดแบบนี้ไหม?
......
ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ทุกอย่างขาวสะอาดตา
เตียงข้าง ๆ มีเสียงสนทนาจอแจดังมา เฉียวหรูอี้เป็นคนหลับตื้น ไม่นานก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
สายน้ำเกลือยังคาอยู่บนมือ อาการปวดท้องบรรเทาลงไปมากแล้ว
เธอหันหน้าไป เห็นมือเรียวยาวขาวผ่องกำลังปรับความเร็วของสายน้ำเกลือให้เธอ
แสงไฟสีขาวจากเพดานส่องลงมา ฉาบร่างของอีกฝ่ายให้ดูราวกับมีรัศมีเรืองรอง
“ตื่นแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงสดใสไพเราะ ฟังดู...คุ้นหูอยู่บ้าง
เห็นเธอเงียบไป ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย ชายหนุ่มจึงโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนยิ้มถาม “จำไม่ได้แล้วเหรอ?”
คราวนี้เฉียวหรูอี้ถึงได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนนั้นทับซ้อนกับภาพในความทรงจำของเด็กหนุ่มในวันวาน