ในห้องสวีต ไม่นานก็มีคนนำอุปกรณ์ทำแผลมาส่งกองใหญ่ พร้อมกับหมอในเสื้อกาวน์สีขาวอีกคนหนึ่ง
เฉียวหรูอี้มองฝ่ามือตัวเอง แค่แผลเล็ก ๆ ยาวไม่ถึงนิ้ว ทำไมถึงต้องเรียกหมอมาดูถึงที่ด้วย
หมอตรวจบาดแผลของเธออย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าเป็นเพียงแผลถลอกตื้น ๆ ก็ทำความสะอาดแผลให้คร่าว ๆ ก่อนพันผ้าก๊อซไว้รอบหนึ่ง
ก่อนกลับ หมอกำชับว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ พอผ่านไปไม่กี่วันก็จะตกสะเก็ดเอง
เฉียวหรูอี้พยักหน้า ถ้าหมอมาช้ากว่านี้อีกหน่อย แผลของเธอคงตกสะเก็ดไปแล้ว
พอออกจากคลับ เธอก็ได้รับข้อความจากกวนเหม่ย บอกว่าทั้งสองคนถึงบ้านแล้ว และถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง
เฉียวหรูอี้ตอบกลับไปสองคำว่า ไม่เป็นไร
ตอนที่กำลังจะไปรับรถ เสิ่นเชียนก็ขับเฟอร์รารีสีแดงของเธอมาจอดแล้ว
“ผู้ช่วยเสิ่น?”
เสิ่นเชียนลงจากรถมาเปิดประตูให้เธอ “คุณนายครับ ท่านประธานหลิงสั่งให้ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”
พอดีเธอขี้เกียจขับรถอยู่แล้ว จึงขึ้นไปนั่งในรถเสียเลย “หลิงเช่อใจดีขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ท่านประธานหลิงบอกว่ามือคุณบาดเจ็บ ไม่สะดวกขับรถครับ”
เฉียวหรูอี้มองมือที่พันผ้าก๊อซของตัวเอง ก่อนยิ้มบาง ๆ
เห็นเธออารมณ์ดี เสิ่นเชียนจึงขับรถไปพลาง เอ่ยขึ้นอย่างลังเลไปพลาง
“คุณนายครับ ที่จริงท่านประธานหลิงก็ใส่ใจคุณอยู่ไม่น้อยนะครับ”
เฉียวหรูอี้ยิ้ม “แค่ให้คุณมาส่งฉันกลับบ้านก็เรียกว่าใส่ใจแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่นั้นครับ ท่านประธานหลิงเป็นห่วงคุณมาก”
เขาทำงานเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างกายท่านประธานหลิงมาตั้งแต่ท่านกลับประเทศ หลายปีมานี้เขารู้จักนิสัยเจ้านายของตัวเองดีเกินกว่าจะมีใครเทียบได้