เธอถูกใครบางคนลากเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะขึ้นไปยังห้องสวีตชั้นบนสุดของคลับ
ประตูเพิ่งเปิด ร่างของเธอก็ถูกเหวี่ยงลงบนเตียง
“เฉียวหรูอี้ เธอนี่เก่งจริงนะ หัดต่อสู้เป็นแล้วหรือไง?”
น้ำเสียงของหลิงเช่อเย็นชา แววตาเรียวยาวยากจะคาดเดา
เฉียวหรูอี้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ชี้หน้าชายที่ยืนมองลงมาแล้วตะโกน “พอกันนั่นแหละ คุณเองก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาผู้หญิงหรือไง?”
ตี้หาวเป็นคลับชื่อดังของเมืองจิง ผู้คนที่มาดื่มกินหาความสำราญล้วนเป็นคนมีฐานะสูงส่ง แน่นอนว่าย่อมมีสาวงามคอยปรนนิบัติอยู่ไม่น้อย
หลิงเช่อยิ้มเยาะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก้าวเข้ามาสองก้าว มือข้างหนึ่งเท้าลงบนเตียงนุ่มข้างกายเธอ ก่อนโน้มตัวเข้ามาเชยคางเธอขึ้น
“คุณเห็นฉันไปหาผู้หญิงด้วยตาข้างไหน?”
ระยะห่างใกล้กันเกินไป เฉียวหรูอี้จึงได้กลิ่นหอมสดชื่นของไม้จากตัวเขา
คอเสื้อที่เปิดอ้าเพราะท่าทางโน้มตัว ทำให้เฉียวหรูอี้มองเห็นรอยจาง ๆ บนอกขาวของเขาได้พอดี
รอยเหล่านั้นเป็นฝีมือเธอที่ทิ้งไว้บนตัวเขาเมื่อคืน
เธอเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองเขา บ่ายนี้เธอยังได้ยินเสียงเย่เคอจากโทรศัพท์อยู่เลย
ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ได้อยู่กับเย่เคอ ใครจะเชื่อกัน?
“หลิงเช่อ” เธอหันหน้าไปอีกทาง ถามเสียงอู้อี้ “คุณชอบเย่เคอจริง ๆ หรือเปล่า?”
“ไม่ชอบ” หลิงเช่อตอบอย่างไม่ลังเล ทำเอาเฉียวหรูอี้ประหลาดใจอยู่บ้าง
“แล้วคุณมาที่นี่ทำไม?”
“มาคุยธุระ”
หลิงเช่อเชยคางเธอ พลางหันใบหน้าของเธอกลับมาให้สบตากัน
เขายกยิ้มที่มุมปาก “มีอะไรอยากถามอีกไหม?”
เฉียวหรูอี้จ้องดวงตาคู่งามของเขา “ในเมื่อคุณไม่ได้ชอบเธอ แล้วทำไมถึงปล่อยให้เธอวนเวียนอยู่ข้างกายคุณ?”