เย่ชิงสมกับเป็นตัวป่วนจริง ๆ แผนงานทั้งเอ บี และซีที่เฉียวหรูอี้นำมาเสนอ ล้วนถูกเธอปัดตกทั้งหมด
ส่วนหลิงเช่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทกลับไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา
กวนเหม่ยเปิดแผนงานดีขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบาว่า “นี่เป็นแผนงานชุดสุดท้ายของเราแล้ว...”
หากแผนงานรอบนี้ยังไม่ผ่าน ก็หมายความว่าพวกเธอต้องกลับไปทำใหม่
ทุกคนมองแผนงานบนจออิเล็กทรอนิกส์ตรงหน้า พลางปรึกษากันเสียงเบา
เฉียวหรูอี้เหลือบมองหลิงเช่อ เห็นเขานั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่ด้านบน ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ แววตาเจือความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
สายตาของเธอเผลอเลื่อนไปยังหลังมือเขา ผิวของเขาขาวเนียน รอยฟันที่เห็นชัดจึงยิ่งเด่นสะดุดตา
เฉียวหรูอี้พลันหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง ภาพตอนที่พวกเขาทะเลาะกันวันนั้นย้อนกลับมาในหัวอีกครั้ง
ตอนนั้นเธอโมโหขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พอกัดลงไปก็ไม่ได้ยั้งแรง ถึงกับกัดหลังมือเขาจนเป็นแผล เลือดซึมออกมา
คิดถึงตรงนี้ เธอกลับรู้สึกผิดอยู่บ้าง
สายตารีบเบนออกจากหลังมือเขา
อย่างไรเสีย เขาก็หาเรื่องใส่ตัวเอง
เฉียวหรูอี้ไม่รู้เลยว่าหลิงเช่อเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเธอทั้งหมด มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“จีเอ็มของพวกคุณก็เป็นบริษัทออกแบบที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ในเมืองจิงไม่ใช่หรือไง? เอาแผนงานแบบนี้มาหลอกกันหรือ?”
เสียงของเย่ชิงที่ปฏิเสธแผนงานอีกครั้งดึงความคิดของเธอกลับมา
เฉียวหรูอี้รวบรวมสติ พลางเล่นปากกาในมือ ก่อนยิ้มมองเย่ชิง “ในเมื่อแผนงานของเราไม่เข้าตาผู้จัดการเย่ ฉันก็อยากฟังเหมือนกันว่าผู้จัดการเย่มีความคิดอย่างไร”