ซ่งอินกลับถึงบ้าน พาลูกสาวล้างหน้าล้างตา แล้วรีบพาเธอเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ
หมอสั่งให้น้ำเกลือสองวัน วันนี้ก็ให้ครบแล้ว กลางคืนลูกสาวก็ไม่กลับมามีไข้อีก
ทั้งที่น่าจะโล่งใจและนอนหลับได้เสียที แต่ซ่งอินกลับพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ
เธอนอนอยู่บนเตียง ก้มมองซ่งเหยียนซีที่หลับสนิท ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นมีส่วนคล้ายผู้ชายคนนั้นอยู่หลายส่วน
การได้พบคนคุ้นเคยอีกครั้ง ย่อมทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาได้บ้าง
ซ่งอินพบถานอวี้เฉิงครั้งแรกหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย
สายฝนในฤดูร้อนครั้งนั้นร้อนแรงกว่าตอนนี้ แต่ก็ชื้นแฉะกว่ามาก
พ่อแม่ของซ่งอินเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเธอเรียนมัธยมปลาย ปู่กับย่าทนรับความสูญเสียจากการจากไปของพ่อแม่ไม่ไหว ในช่วงสองปีถัดมาก็ทยอยจากไปเช่นกัน ครอบครัวที่เคยมีความสุขเหลือเพียงเธอคนเดียว ส่งผลให้ตลอดชีวิตมหาวิทยาลัย เธอรู้สึกด้อยค่าอยู่เสมอ
ครึ่งปีก่อนซ่งอินเรียนจบ เป็นช่วงที่นักศึกษาชั้นปีสุดท้ายเข้าร่วมงานรับสมัครงานของมหาวิทยาลัย คุณเหลียงจิ้ง เพื่อนสนิทของแม่เธอซึ่งเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย อาศัยเส้นสายของตนแนะนำเธอให้ถานอวี้เฉิงรู้จัก
ถานอวี้เฉิงอายุมากกว่าเธอแค่สามปี ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น ตอนนั้นเขาอยู่ในวัยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความมุ่งมั่น
ถานอวี้เฉิงเกิดในครอบครัวมั่งคั่ง ซ่งอินรู้จักเขาตอนที่เขากำลังบริหารบริษัทสตาร์ตอัปด้านเทคโนโลยีแห่งหนึ่งด้วยตัวเอง
ภายหลังซ่งอินถึงได้รู้ว่า บริษัทนั้นเป็นเพียงบททดสอบก่อนที่เขาจะกลับไปรับช่วงกิจการของครอบครัว
ตอนนั้นซ่งอินไม่รู้เลยว่าครอบครัวของเขาร่ำรวยขนาดไหน รู้เพียงว่าอาจารย์เหลียงเคยเล่าให้ฟังว่า อาคารหลังใหม่ของมหาวิทยาลัยเซิ่งโจวเป็นเงินบริจาคจากครอบครัวเขา
ถานอวี้เฉิงทำตามคำขอของอาจารย์เหลียงจิ้ง คอยดูแลซ่งอินเป็นอย่างดี และบอกคนอื่นตรงกันว่าเธอเข้ามาทำงานผ่านงานรับสมัครของมหาวิทยาลัย ช่วยตัดปัญหายุ่งยากที่ไม่จำเป็นไปได้มาก
นับดูแล้ว ซ่งอินได้ใช้เวลาอยู่กับเขาเพียงหนึ่งปี
ไม่สั้นไม่ยาว
ตลอดปีนั้น เธอได้หมุนเวียนทำงานหลายตำแหน่งในบริษัท ถานอวี้เฉิงยินดีพาเธอไปด้วย คอยชี้แนะเรื่องงาน และเวลาประสานงานโครงการก็พาเธอไปด้วยเสมอ
นอกเวลางาน ถานอวี้เฉิงถึงกับพาเธอไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ
ผู้หญิงสาวสวยย่อมดึงดูดสายตาคนอื่น พอมีคนถามขึ้นมา ถานอวี้เฉิงก็จะบอกว่าเธอเป็นญาติห่าง ๆ เป็นน้องสาวของเขา
ใช่แล้ว ถานอวี้เฉิงปฏิบัติต่อซ่งอินเหมือนพี่ชายดูแลน้องสาว ทั้งเรื่องงานและชีวิตประจำวัน เพียงเพราะรับปากผู้ใหญ่ไว้ เขาจึงพยายามทำให้ดีที่สุด
แต่เมื่อชายหญิงใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเข้า ก็มีคนหนึ่งเกิดความรู้สึกที่ไม่ควรมีขึ้นมา
และคนคนนั้นก็คือตัวซ่งอินเอง
ทว่าความแตกต่างระหว่างพวกเขาทำให้เธอกดความรู้สึกนี้เอาไว้ในใจอย่างหนัก
ผู้ชายอย่างถานอวี้เฉิง คนที่เขาชื่นชอบและชื่นชมคงเป็นผู้หญิงเก่งที่คู่ควรกับเขา
อาจเป็นคนสดใสร่าเริง หรือไม่ก็โดดเด่นมั่นใจ
ไม่ใช่เธอ
ซ่งอินเคยเห็นถานอวี้เฉิงมองผู้หญิงเก่ง ๆ ด้วยสายตาชื่นชม และกล่าวคำชมอย่างไม่ตระหนี่
เธอยังเคยได้ยินเขาคุยเล่นกับเพื่อน เพื่อนคนนั้นตั้งใจแนะนำแฟนสาวให้เขา แต่เขาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เหตุผลที่เขาพูดออกมาตรง ๆ คือ “เรียบร้อยเกินไป ฉันไม่ชอบ”
ตอนนั้นซ่งอินก็รู้ว่า ถานอวี้เฉิงไม่ชอบผู้หญิงเรียบร้อย หรือพูดอีกอย่างคือ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่มีบุคลิกเป็นของตัวเอง
อย่างเธอ
คนในบริษัทหลายคนพูดกันว่าอีกไม่นานถานอวี้เฉิงก็จะจากไป อย่างไรเสียครอบครัวเขามีกิจการใหญ่โต แค่ตั้งบริษัทขึ้นมาสักแห่ง ภารกิจของเขาก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว
ซ่งอินคิดว่าโชคชะตาระหว่างเธอกับเขาก็คงสิ้นสุดลงในตอนนั้นเช่นกัน
เธอคอยนับวันอยู่ในใจ และยิ่งทะนุถนอมเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันซึ่งเหลืออยู่น้อยเต็มที
ทว่าชีวิตอันสงบสุขกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอหลังจากนั้นไปโดยสิ้นเชิง
เรื่องเกิดขึ้นหลังงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ
สุดท้ายซ่งอินก็เป็นฝ่ายโลภมากเกินไป
โครงการที่ทีมทุ่มเททำงานกันมาอย่างยาวนาน ในวันที่โครงการสำเร็จ ถานอวี้เฉิงก็ดื่มจนเมามาย หลังจากนั้นเขาก็จะใช้ผลงานอันสมบูรณ์แบบชิ้นนี้ก้าวไปสู่เวทีใหม่
ตอนนั้นซ่งอินได้เห็นเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทั้งยังได้เห็นด้านเซ็กซี่และดิบเถื่อนของเขา หลังความสุขุมสำรวมที่คุ้นตาถูกฤทธิ์สุราทำลายลง
คืนนั้นในห้องสวีตของโรงแรม ซ่งอินจำไม่ได้แล้วว่าทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร
เธอจำได้เพียงว่าตอนแรกถานอวี้เฉิงยังคอยบอกเธอว่า หลังจากนี้ในบริษัทควรอู้งานอย่างไรให้แนบเนียนกว่าเดิม
ต่อมา บนโต๊ะมีไวน์แดงที่ยังดื่มไม่หมด ส่วนในจอโทรทัศน์เป็นภาพยนตร์ที่ยังฉายไม่จบ
ค่ำคืนที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุรา
ราวกับฝัน
เธอกับถานอวี้เฉิงมีความสัมพันธ์กัน และร่วมเตียงกัน
แต่ถึงอย่างไร พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ความฝันก็ย่อมสิ้นสุด
รุ่งเช้า ซ่งอินตื่นขึ้นบนเตียงของถานอวี้เฉิง
ถานอวี้เฉิงแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นั่งรอเธออยู่บนโซฟาในห้องสวีต
สิ่งที่ซ่งอินเผชิญคือดวงตาคู่นั้นของชายหนุ่ม ซึ่งเผยความรู้สึกซับซ้อน
เพียงมองแววตาของเขา ซ่งอินก็เข้าใจ
เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดอย่างใจกว้างว่า เรื่องนี้ไม่เป็นไร ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน
แต่ตอนนั้นเธอยังเด็ก แค่จะพูดประโยคนี้ก็ต้องเตรียมใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนแดงก่ำ สุดท้ายก็พูดไม่ออก
ขณะที่เธอกำลังพยายามทำเป็นใจกว้างแต่กลับกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง ถานอวี้เฉิงก็คิดหาทางรับมือได้ในเวลาไม่นาน
เขายื่นทางเลือกให้ซ่งอินสองทาง
ทางแรก ถานอวี้เฉิงยื่นบัตรใบหนึ่งให้เธอ ในบัตรมีเงินสองล้านหยวน
ทางที่สองคือแต่งงานกับเขา
ตอนนั้นซ่งอินนิ่งอึ้งไป
ถานอวี้เฉิงเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง ถึงขั้นหัวโบราณอยู่บ้างด้วยซ้ำ วิธีจัดการแบบนี้แทบไม่พบเห็นในยุคปัจจุบัน
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่ในแวดวงคนร่ำรวยอย่างที่เขาอยู่ การกระทำเช่นนี้ยิ่งเรียกได้ว่าซื่อตรงอย่างน่าประหลาด
ถ้าอยากได้ผลลัพธ์ ใคร ๆ ก็ต้องเลือกทางที่สอง
แต่ซ่งอินกลับเป็นคนคิดมาก
เธอเองก็ไม่รู้ว่าความดื้อรั้นนี้มาจากไหน ถึงได้ถามถานอวี้เฉิงออกไปคำถามหนึ่ง
เธอถามว่า “คุณจะชอบฉันไหม?”
ถานอวี้เฉิงเงียบงัน
หลังจากนั้นซ่งอินก็ถามอีกครั้ง “คุณจะชอบผู้หญิงแบบฉันไหม?”
ไม่ผิดจากที่คาด ถานอวี้เฉิงยังคงเงียบ
ซ่งอินจึงเลือกบัตรใบนั้น
เธอรู้ว่าถานอวี้เฉิงไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ เขาเพียงต้องการหาทางปิดเรื่องนี้ให้เรียบร้อย
การพัวพันกับความรู้สึกเป็นเรื่องทุกข์ทรมานและบั่นทอนใจ แต่เธอยิ่งรับการแต่งงานที่เหลวไหลโดยปราศจากความรักไม่ได้
เงินตรงไปตรงมาและจับต้องได้กว่า
นับแต่นั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับถานอวี้เฉิงก็ถือว่าขาดสะบั้น
วันนั้นซ่งอินยื่นใบลาออกทันที
เธอกับถานอวี้เฉิงพบกันในฤดูร้อน และแยกจากกันในฤดูร้อนเช่นกัน
ต่อมา คุณยายที่บ้านเกิดมีสุขภาพไม่ดี ซ่งอินจึงเดินทางจากเมืองเซิ่งโจวกลับไปหางานทำในอำเภอเล็ก ๆ
เมื่อนึกย้อนถึงช่วงเวลาหนึ่งปีที่ได้อยู่กับถานอวี้เฉิง ก็เหมือนฝันไป
เมื่อตื่นจากฝัน เธอก็ต้องกลับไปยังที่ที่ควรอยู่
แต่ความฝันครั้งนั้นมอบซ่งเหยียนซีที่มีชีวิตจริงให้เธอ
ตอนรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ความคิดแรกของซ่งอินกลับเป็นความโล่งใจที่เธอรับเงินก้อนนั้นมา
คุณยายมีอาการทรุดโทรมเพราะเจ็บป่วย โรงพยาบาลหลายแห่งต่างให้คำตอบว่าอายุมากแล้ว ไม่ควรใช้วิธีรักษาที่รุนแรง แต่หลังจากรู้ว่าซ่งอินตั้งครรภ์ คุณยายก็เหมือนมีความหวังขึ้นมา สุขภาพจึงดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
การจากไปของพ่อแม่ซ่งอินไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดเพียงคนเดียว แต่ยังเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของผู้สูงวัยด้วย หลังปู่กับย่าทนรับความสะเทือนใจไม่ไหวและจากไปตาม ๆ กัน ญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ของเธอก็มีเพียงคุณยาย
ดังนั้นเธอจึงเลือกให้กำเนิดซ่งเหยียนซี
เธอหางานสอนพิเศษที่บ้านเกิด เวลาเป็นอิสระและยืดหยุ่น คุณยายช่วยดูแลเด็กให้ ทั้งสามคนยายหลานคอยเป็นเพื่อนกันและกัน
ชีวิตแบบนี้ดำเนินไปนานกว่าห้าปี
จนกระทั่งคุณยายจากไปเมื่อครึ่งปีก่อน
ซ่งอินพาซ่งเหยียนซีกลับมาเรียนที่เมืองเซิ่งโจวอีกครั้ง
ทรัพยากรในเมืองใหญ่ย่อมดีกว่าอำเภอเล็ก ๆ ในทุกด้าน
เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะได้พบถานอวี้เฉิงอีก
ในเมืองที่มีประชากรมากกว่าสิบล้านคน ผู้คนมากมายเดินสวนกันเพียงครั้งเดียวก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไปตลอดกาล
ซ่งอินก้มหน้ามองใบหน้าน่ารักของซ่งเหยียนซี
ก็ดีเหมือนกัน ถ้าต่อไปซ่งเหยียนซีถามถึงหน้าตาของพ่อ เธอก็บอกได้ว่าคล้ายคุณอาที่เจอวันนี้มาก
ถือเป็นวาสนาบางอย่างที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
หลังคืนนี้ พวกเขาก็คงไม่ได้พบกันอีก