ฝนตกตลอดทั้งคืน
วันรุ่งขึ้นก็ยังดำเนินไปตามปกติ
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
ซ่งอินตื่นขึ้นมาแต่งตัวให้ซ่งเหยียนซีเรียบร้อย แล้วตั้งใจจะพาเธอไปฝากไว้ที่บ้านคุณน้าเหลียงฝั่งตรงข้าม
คุณเหลียงจิ้งพักอยู่ตรงข้ามบ้านซ่งอิน เธอเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยสาวของแม่ซ่งอิน ทั้งสองเคยสนิทสนมกันมาก ปัจจุบันคุณเหลียงหย่ากับอดีตสามีแล้ว จึงอยู่คนเดียว
หมู่บ้านแห่งนี้อยู่ติดกับโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองเซิ่งโจว บ้านที่ซ่งอินอาศัยอยู่ตอนนี้ก็เป็นทรัพย์สินของเหลียงจิ้ง แต่เธอขายให้ซ่งอินในราคาต่ำกว่าตลาด
เวลาซ่งอินทำงาน เธอมักฝากลูกไว้กับเหลียงจิ้ง และจ่ายเงินให้เป็นค่าดูแลเด็ก
ซ่งเหยียนซีทักทายเหลียงจิ้งว่า “คุณยาย อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
เหลียงจิ้งย่อตัวลงแนบแก้มกับเด็กหญิง พูดอย่างสงสารว่า “ดูสิ ป่วยคราวนี้ผอมลงไปตั้งเยอะ”
ซ่งอินถอนหายใจ “ช่วยไม่ได้ค่ะ โรงเรียนอนุบาลก็เป็นแบบนี้ คนหนึ่งป่วยก็แพร่เชื้อให้อีกคน”
จากนั้นซ่งอินก็วางข้าวของของซ่งเหยียนซีลง แล้วนำเกี๊ยวที่เอามาจากบ้านใส่ตู้เย็นของเหลียงจิ้ง
ส่วนซ่งเหยียนซีก็เดินไปหาแมวอ้วนต้าป๋ายของบ้านนี้อย่างคุ้นเคย เพื่อเล่นด้วย
เหลียงจิ้งกับอดีตสามีเคยมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง แต่ลูกประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนอายุสิบกว่าปี หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีลูกอีก เมื่อหย่ากับอดีตสามีแล้ว เธอก็อยู่คนเดียวมาตลอด จนกระทั่งซ่งอินกับลูกสาวเข้ามาในชีวิต ทำให้เธอมีเพื่อนอยู่เป็นเพื่อนและมีเรื่องสนุก ๆ เพิ่มขึ้นไม่น้อย
เหลียงจิ้งเดินมาข้างซ่งอิน แล้วเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟัง “เมื่อวานมีใครสักคนที่อยู่ชั้นล่างยืนกรานจะแนะนำคู่ให้ลูกสาวฉัน ฉันบอกว่าลูกสาวฉันมีลูกห้าขวบแล้ว เขากลับบอกว่าไม่เป็นไร สมัยนี้คนเปิดกว้างกันจะตาย อัตราหย่าร้างก็สูง ทุกคนก็เหมือน ๆ กันทั้งนั้น”
เวลาอยู่ข้างนอก เหลียงจิ้งจะเรียกซ่งอินว่าลูกสาว ส่วนซ่งเหยียนซีเป็นหลานสาวของเธอ
ซ่งอินไม่ค่อยสนใจหัวข้อแบบนี้ แต่ก็รับคำไปว่า “เมืองใหญ่เปิดกว้างจริง ๆ ค่ะ”
ปีนี้ซ่งอินอายุ 28 ปี ในเมื่อคนเมืองใหญ่มักแต่งงานช้า อายุของเธอก็ยังเป็นที่ต้องการในตลาดดูตัวอยู่
แต่ปัญหาคือเธอมีลูกสาววัยห้าขวบ
มีลูกแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน
เหลียงจิ้งพูดต่อ “เดี๋ยวนี้คนแต่งงานกันน้อยลง แถมยังแต่งงานช้ากันเป็นส่วนใหญ่ คนที่แต่งงานแล้วแต่มีลูกไม่ได้ก็มีให้เห็นเต็มไปหมด พอพยายามกันอยู่หลายปีแล้วยังไม่มีลูก สุดท้ายหย่ากับภรรยา ถึงค่อยรู้ว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเอง”
“แต่พูดถึงเรื่องนี้ คนที่เขาแนะนำให้ฉันคราวนี้คุณสมบัติดีเลยนะ เป็นผู้ชายคุณภาพที่กำลังหาคู่ เธออยากเพิ่มช่องทางติดต่อไว้ แล้วลองพิจารณาไปเจอดูไหม?”
เหลียงจิ้งลองหยั่งเชิงท่าทีของซ่งอิน
ซ่งอินถามอย่างไม่อยากเชื่อ “คนคุณภาพแบบนั้นไม่น่าจะมาอยู่ในตลาดดูตัวนี่คะ ยังต้องให้คนแนะนำอีกเหรอ?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ คนอื่นก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าทำไมหนุ่มสาวสมัยนี้ถึงไม่ชอบหาคู่กัน” พูดถึงตรงนี้เหลียงจิ้งก็ถามต่อ “เธอยังจำผู้ชายคนนั้นได้ไหม? คนที่อาเขยเธอจัดวงแนะนำให้รู้จักตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยน่ะ เป็นเจ้าของกิจการเล็ก ๆ”
อาเขยก็คืออดีตสามีที่หย่ากับเหลียงจิ้งแล้ว เขาเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งในเมืองเซิ่งโจว
ส่วนคนที่เขาจัดวงแนะนำให้ซ่งอินรู้จักในตอนนั้น...
ก็คือถานอวี้เฉิง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจซ่งอินก็กระตุกวูบ
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะถามว่า “เขาเป็นอะไรเหรอคะ?”
เหลียงจิ้งยิ้มแล้วพูดว่า “เขาก็ยังไม่แต่งงาน อายุสามสิบกว่าแล้วมั้ง ปู่ย่าของเขาร้อนใจจะแย่ คนแก่สองคนนั้นเฝ้ารอเหลนมานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ยังไม่ได้อุ้มสักที”
“คุณถานคนนั้นน่ะ ทั้งหน้าตาดี ทั้งเก่งกาจขนาดนี้ แต่ไม่ยอมหาคู่ แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ”
“เขามีพี่สาวบุญธรรมอยู่ข้างบน อายุห่างกันไม่น้อย ลูกของพี่สาวเรียนมัธยมต้นแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วยังโสดอยู่เลย”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหกปีที่ซ่งอินได้ยินข่าวเกี่ยวกับถานอวี้เฉิง
ตอนนั้นเธอกลับบ้านเกิดไปแล้วตอนที่จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ และไม่ได้บอกเหลียงจิ้ง พอลูกโตขึ้นเหลียงจิ้งถึงได้รู้ แต่ก็ไม่ได้ถามว่าใครเป็นพ่อของเด็ก
อย่างไรเสีย เด็กที่คลอดออกมาจากท้องเธอก็เป็นลูกของเธอ
อีกอย่าง ระยะห่างระหว่างเธอกับถานอวี้เฉิงในชีวิตจริงนั้นมากเกินไป ไม่มีใครคิดเชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกันอยู่แล้ว
เพียงแต่ที่ถานอวี้เฉิงยังไม่แต่งงานในตอนนี้เป็นเรื่องที่ซ่งอินคาดไม่ถึง
แต่พอลองคิดดูอีกที ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ซ่งอินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คนประเภทนี้อาจมีมาตรฐานสูงก็ได้ค่ะ ตัวเองทั้งเก่งทั้งดี ก็เลยคาดหวังกับอีกฝ่ายสูงเหมือนกัน ไม่ยอมคบใครส่ง ๆ”
อีกอย่างถานอวี้เฉิงก็อายุมากกว่าเธอแค่สามปี ตอนนี้เพิ่งสามสิบต้น ๆ เท่านั้น
เมื่อเทียบกับครอบครัวที่มั่งคั่งล้นฟ้าของเขา อายุเท่านี้นับว่ายังหนุ่มมาก
เพียงแต่คนรุ่นก่อนคิดว่าการสร้างครอบครัวสำคัญพอ ๆ กับการสร้างตัว
คุณเหลียงผู้มีความรู้สูงเล่าเรื่องซุบซิบได้อย่างมีชีวิตชีวา “ตาแก่นั่นพูดเองเลยนะว่า ถ้าอีกไม่กี่ปีแล้วยังไม่ได้เรื่อง จะวางยาสลบเขาแล้วเก็บอสุจิให้ได้ ยังไงก็ต้องทิ้งลูกไว้ให้ตระกูลเขาสักคน”
พอได้ยิน ซ่งอินก็หัวเราะออกมา
“เกินไปหน่อยแล้วมั้งคะ”
แค่คิดถึงภาพนั้นเธอก็รู้สึกว่ามันช่างไม่เข้ากันเสียเลย
แต่ในความทรงจำของเธอ ถานอวี้เฉิงเป็นคนหัวโบราณแต่ก็มีอารมณ์ขันอยู่บ้าง ดูท่าคงถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาจริง ๆ
ซ่งอินคิดในใจ หวังว่าซ่งเหยียนซีจะได้รับยีนความน่าสนใจพวกนี้มาด้วยเหมือนกัน
……
หลังจัดการให้ลูกสาวเข้าที่เข้าทางแล้ว ซ่งอินก็ออกจากบ้าน
เธอนั่งรถไปยังย่านบ้านพักตากอากาศ
วันนี้เธอมีนัดสัมภาษณ์งานสอนพิเศษ
เด็กที่ต้องสอนเป็นนักเรียนมัธยมต้น ตอนพูดคุยกัน ผู้ปกครองบอกว่าเด็กค่อนข้างหัวขบถและสอนยากพอสมควร
ผู้ปกครองเข้าใจเหตุผลดี จึงโอนเงินให้เธอล่วงหน้าผ่านสถาบัน เพื่อเป็นค่าเดินทาง
บางครั้งยิ่งฐานะดีขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ มากขึ้นเท่านั้น
ไม่ใช่ว่าคนรวยจะมีจิตใจดีเสมอไป เพียงแต่คนที่ไม่ต้องดิ้นรนหาเงินทีละนิดเพื่อเลี้ยงชีพ มักใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกว่า
เจ้าของบ้านพาซ่งอินไปพบเด็กที่เธอต้องสอนในวันนี้
ทันทีที่สบตากัน สิ่งแรกที่เข้าตาคือผมสีเหลืองสะดุดตาของเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มเองก็ประหลาดใจมาก เดิมทีเขานั่งเอน ๆ อยู่บนเก้าอี้ พอเห็นคนที่เข้ามาก็เบิกตากว้างจนตาค้าง
ซ่งอินเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
ดูเหมือนจะเป็นเด็กหนุ่มที่เธอเห็นในโรงพยาบาลวันนั้น
แต่วันนั้นทั้งคู่สวมหน้ากากอนามัยอยู่ในห้องให้น้ำเกลือ จึงยืนยันไม่ได้เต็มร้อยว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า
ลู่เจายกมือบังครึ่งล่างของใบหน้าซ่งอินจากระยะไกล เลียนแบบเหตุการณ์ตอนพบกันในโรงพยาบาลวันนั้น
เขาทำท่าพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแน่ใจว่าเป็นเธอจริง ๆ
ลู่เจาเอ่ยก่อน “เป็นคุณจริง ๆ ด้วย เราเคยเจอกัน เมื่อวานที่โรงพยาบาลไง”
ซ่งอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ฉันจำได้ค่ะ”
ตอนเห็นเด็กหนุ่มคนนี้ในโรงพยาบาลครั้งแรก เธอก็คิดว่าเขาเป็นเด็กหัวขบถ ผมเหลืองทั้งหัวทำให้เกิดภาพจำแบบเหมารวมขึ้นมาเสียก่อน แต่ต่อมาเขากลับสุภาพมาก ถึงขั้นขับรถไปส่งแม่ลูกทั้งคู่ถึงบ้าน ทำให้เธอรู้สึกผิดกับอคติแรกที่มีต่อเขา
แต่ในวินาทีถัดมา ข้อมูลที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็ผุดขึ้นมาในหัว นี่คือหลานชายของถานอวี้เฉิง
ซ่งอินพลันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อขึ้นมา
แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว คาบเรียนทดลองนี้ก็ต้องสอนให้จบ
จะหันหลังกลับแล้วเดินหนีไปตอนนี้ก็ไม่ได้
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นครูคณิตศาสตร์ที่จะมาสอนวันนี้ เราเตรียมเริ่มเรียนกันได้เลยนะคะ”
ลู่เจาเกาหัวสีเหลืองของตัวเอง จู่ ๆ ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก
เขาพูดว่า “คณิตศาสตร์ผมไม่ค่อยดีครับ”
ซ่งอินวางหนังสือเรียนลง แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่เป็นไรค่ะ เรามาดูกันก่อนว่าตรงไหนที่ยังไม่เข้าใจ”
ลู่เจาขมวดคิ้ว “ผมไม่เข้าใจสักตรงเลยครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ค่อย ๆ เรียนไปทีละนิด” เพราะเรื่องครั้งก่อน ซ่งอินจึงรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนโยน
……
ถานอวี้เฉิงมาที่บ้านของถานเฟย พี่สาวของเขา
เขากำลังจะขึ้นไปดูหลานชายอย่างลู่เจา แต่ถูกถานเฟยเรียกไว้ก่อน
“อย่าเพิ่งไปนะ มีครูสอนเขาอยู่ เพิ่งเข้าไปได้สิบกว่านาทีเอง”
ถานอวี้เฉิงหยุดฝีเท้า “เดือนที่แล้วสัมภาษณ์ครูไปหกคน ไม่มีใครอยู่สักคนเลยเหรอครับ?”
พอพูดถึงลูกชายถานเฟยก็โมโหขึ้นมาทันที “อย่าพูดถึงเลย ท่าทีของเขามีปัญหามาก คนอื่นถึงจะเห็นแก่เงินก็ยังไม่อยากสอนเขา คณิตศาสตร์แย่แค่ไหนก็เถอะ จะสอบได้สองคะแนนได้ยังไง? ทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนสอบคณิตศาสตร์ได้สองคะแนนด้วย? ได้ศูนย์ยังพอเข้าใจ แต่นี่ได้สองคะแนนได้ยังไง?”
ถ้าได้ศูนย์ก็ยังพอพูดได้ว่าเขามีปัญหาเรื่องท่าที ตั้งใจสอบให้ได้ศูนย์ แต่สองคะแนนนี่แปลว่าเขาทำได้แค่สองคะแนนจริง ๆ
“ลองมาทั้งครูอาวุโสมากประสบการณ์ ทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัยวัยหนุ่มสาวที่รับสอนพิเศษ ก็ไม่ได้ผลทั้งนั้น พอคนอื่นมาทดลองสอน เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ตอบสนองอะไรสักอย่าง ทำเหมือนคนปัญญาอ่อน”
ถานเฟยยังคงบ่นไม่หยุด
ถานอวี้เฉิงไม่ได้พูดอะไร เพียงเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “ผมแวะมาดูว่าอาการเขาดีขึ้นหรือยัง”
ถานเฟยค้อน “ดีแล้วมั้ง ฉันเห็นเขากระปรี้กระเปร่าจะตาย”
ถานอวี้เฉิงเหลือบมองเวลา อีกเดี๋ยวเขายังมีประชุม
“งั้นผมค่อยแวะมาใหม่ทีหลัง ให้เขาเรียนไปก่อนแล้วกันครับ”
พูดจบเขาก็เตรียมจะกลับ
ถานเฟยบังเอิญถือเอกสารกองหนึ่งอยู่ “อวี้เฉิง ลองดูรายชื่อครูที่ยังไม่ได้สัมภาษณ์พวกนี้ให้หน่อย ช่วยฉันพิจารณาที”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมดูให้” ถานอวี้เฉิงรับเอกสารกองนั้นมา
แต่พอเห็นชื่อบนหน้าแรก สีหน้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ซ่งอิน มหาวิทยาลัยที่จบมา: มหาวิทยาลัยเซิ่งโจว ภาควิชาคณิตศาสตร์
เป็นคนชื่อและนามสกุลเดียวกันหรือเปล่า ช่างบังเอิญจริง ๆ แม้แต่มหาวิทยาลัยกับภาควิชายังเหมือนกัน
ภาพดวงตาคู่คุ้นเคยเมื่อคืนวานพลันแวบขึ้นมาในหัว
รวมถึงภาพจากนานมาแล้ว ตอนที่ใครคนหนึ่งแนะนำตัวด้วยเสียงเขินอายต่อหน้าเขา “ซ่งอิน อินที่แปลว่าหญ้าเขียวชอุ่มค่ะ”
ถานอวี้เฉิงถามอย่างไม่ใส่ใจ “คุณครูซ่งคนนี้จะมาสัมภาษณ์วันไหนครับ?”
ถานเฟยนั่งลงบนโซฟาไม้หวงฮวาหลี ยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อสงบอารมณ์ แล้วตอบส่ง ๆ ว่า “คุณครูซ่งเหรอ อ๋อ คนที่มาวันนี้ก็คือคุณครูซ่งคนนี้แหละ กำลังสอนอยู่ข้างใน”
ถานอวี้เฉิงถามต่อ “เป็นผู้หญิงเหรอครับ?”
“ใช่”
“อายุยังน้อยไหมครับ?” เขาถามต่อ
ถานเฟยแปลกใจที่น้องชายถามแบบนี้ เธอค่อย ๆ จิบน้ำ “ก็ยังสาวนะ หน้าตาก็สวยด้วย”
ถานอวี้เฉิงมีสีหน้าสงบนิ่ง มองไม่ออกว่าผิดปกติอะไร เขานั่งลงบนโซฟาแล้วพลิกดูเอกสารในมือไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็ออกความเห็น
ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังคัดเลือกครูสอนพิเศษอย่างจริงจัง
……
คาบเรียนที่ทั้งสั้นและยาวนานจบลง
ถานเฟยลุกขึ้นก่อนเพื่อไปรับคุณครูซ่งที่เพิ่งมาใหม่
ถานอวี้เฉิงยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา
เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ
จนกระทั่งได้ยินเสียงลู่เจาดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ขณะกำลังบอกถานเฟยว่าเขาเคยเจอคุณครูซ่งที่มาใหม่แล้ว
ถึงตอนนั้นถานอวี้เฉิงจึงเงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองไปยังร่างบอบบางข้างกายลู่เจา
ลู่เจากับซ่งอินเดินเข้ามาในห้องรับแขก
ลู่เจามองเห็นถานอวี้เฉิงแต่ไกล แล้วพูดว่า “น้า บังเอิญไหมล่ะครับ เมื่อวานเราเพิ่งเจอคุณครูซ่งที่โรงพยาบาลเอง”
ตอนนี้ซ่งอินยังคงสวมหน้ากากอนามัย เผยให้เห็นเพียงดวงตาและคิ้วช่วงบนของใบหน้า
ถานอวี้เฉิงลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินมาหาพวกเขา
ซ่งอินสังเกตเห็นถานอวี้เฉิงตั้งแต่แรก และอดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่สวมหน้ากากอนามัยมา
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเทา บุคลิกสะอาดสงบนุ่มนวล เข้ากันได้ดีกับการตกแต่งบ้านสไตล์จีนโดยรอบ
ซ่งอินจงใจกระแอม แล้วดึงหน้ากากอนามัยขึ้นมาปิดใบหน้าให้มากกว่าเดิม
ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว ถานอวี้เฉิงก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
เมื่ออยู่ห่างกันครึ่งเมตร ชายหนุ่มก็หยุดฝีเท้า
ซ่งอินสบตาเขา สายตาพลันจมลึกลงในดวงตาคู่นิ่งลึกของชายหนุ่ม
ส่วนถานอวี้เฉิงมองดวงตาเรียวยาวราวผลซิ่งที่อ่อนโยนและสดใสของหญิงสาว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเบา สีหน้าสงบนิ่ง “คุณครูซ่ง บังเอิญจังเลยนะครับ”