ต้นฤดูใบไม้ร่วง ซ่งอินพาลูกสาววัย 5 ขวบ ซ่งเหยียนซี มานั่งให้น้ำเกลือที่ห้องให้สารน้ำ
เปิดเทอมใหม่ของโรงเรียนอนุบาลเพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน เด็กน้อยก็เป็นไข้เสียแล้ว หลังเฝ้าดูอาการอยู่ที่บ้านสองวัน อาการก็ยังขึ้น ๆ ลง ๆ เมื่อตรวจเลือดและเอกซเรย์ปอด ก็พบว่ามีการอักเสบเล็กน้อย
จู่ ๆ ลูกสาวก็กระตุกแขนเสื้อเธอแล้วบอกว่า “แม่คะ พี่ชายผมทองคนนั้นกำลังปรับความเร็วหยดน้ำเกลืออยู่ค่ะ”
ซ่งอินเงยหน้ามอง เด็กผู้ชายผมสีเหลืองนั่งอยู่ข้างลูกสาว กำลังปรับสายให้น้ำเกลือของตัวเองเป็นระยะ
เด็กชายรูปร่างผอมสูง ดูตัวสูงไม่น้อย ทว่าดวงตาที่เผยพ้นหน้ากากกลับยังมีแววไร้เดียงสาตามวัย
ที่นี่เป็นโซนให้น้ำเกลือสำหรับเด็ก ต่อให้ตัวสูงแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี บางทีอาจเป็นนักเรียนมัธยมต้น
ซ่งอินลูบหน้าม้าของลูกสาวเบา ๆ
ซ่งเหยียนซีชี้สายให้น้ำเกลือที่เจาะอยู่บนมือ แล้วพูดอย่างมีเหตุผลว่า “แต่คุณพยาบาลบอกว่าปรับเองไม่ได้นี่คะ เราต้องทำตามกฎไม่ใช่เหรอ!”
ความยุติธรรมอันแรงกล้าและความคิดเป็นเหตุเป็นผลอย่างน่าประหลาดของลูกสาว ทำให้ซ่งอินรู้สึกอยู่บ่อยครั้งว่าพันธุกรรมช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริง ๆ
“ได้จ้ะ แม่จะไปบอกพี่เขาเอง”
พูดจบ ซ่งอินก็กวาดตามองรอบ ๆ ไม่เห็นใครมาด้วยกับเด็กชายผมทอง เธอจึงลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หนูจ๊ะ ปรับตามความเร็วที่คุณพยาบาลตั้งไว้ดีกว่านะ ถ้าง่วงก็หลับพักผ่อนได้เลย เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้”
พอได้ยินเช่นนั้น เด็กชายเพียงยกเปลือกตาขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร
เด็กชายมีผิวขาวเย็นและดวงตาหงส์ คแววตาฉายความรำคาญอยู่เล็กน้อย
ซ่งอินคิดว่าตัวเองคงหาเรื่องใส่ตัวเสียแล้ว ขณะที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วน เด็กชายก็ไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคออย่างยากลำบากว่า “ขอบคุณครับ”
ซ่งอินจึงปรับสายให้น้ำเกลือที่หยดเร็วเกินไปให้เรียบร้อย แล้วกลับไปนั่งที่เดิม
ซ่งเหยียนซีหันไปมองเด็กชายข้าง ๆ
เธออดใจไม่ไหว ในที่สุดก็เอ่ยถามว่า “พี่ชายมาคนเดียวเหรอคะ แล้วแม่พี่ล่ะ?”
เด็กชายตอบสั้น ๆ ว่า “เปล่า ไม่ได้มา”
“พี่ไม่ได้มาคนเดียว แต่แม่พี่ไม่มา แล้วใครพาพี่มาคะ?”
“น้าครับ”
ซ่งเหยียนซีถามต่อ “แล้วน้าของพี่อยู่ไหนคะ?”
เด็กชายยกคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังระเบียงที่อยู่ไม่ไกล
ซ่งอินมองตามทิศที่เด็กชายชี้ เห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งอยู่บนระเบียง ดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน
เงียบกันอยู่พักใหญ่ ยาในขวดก็หมด ซ่งอินกดกริ่งเรียกพยาบาลแทนเด็กชาย พยาบาลเข้ามาถอดเข็มให้
ซ่งอินคิดว่าน้าของเด็กคนนี้ช่างไม่เอาไหนจริง ๆ ปล่อยเด็กไว้ที่นี่ตามลำพังได้อย่างไร
เธอกำชับว่า “โทรบอกคนที่บ้านได้ไหม ให้เขามารับหนูได้นะ”
เด็กชายพยักหน้า กำลังจะหยิบนาฬิกาโทรศัพท์ออกมา
แต่เมื่อสายตาเหลือบไป ก็เห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา
เขาบอกซ่งอินว่า “น้าผมมาแล้วครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งอินกำลังจะพูดว่า ‘เดินทางดี ๆ นะ ลาก่อน’ แต่พอเห็นหน้าผู้ชายที่เดินเข้ามาชัด ๆ คำพูดทั้งหมดก็พลันติดอยู่ในลำคอ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบถานอวี้เฉิงอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้
ซ่งอินนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองสวมหน้ากากอยู่ ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นอะไร
ถานอวี้เฉิงจำเธอไม่ได้หรอก
อีกอย่าง เวลาผ่านมาตั้ง 6 ปีแล้ว เขาคงลืมเธอไปนานแล้ว
ไม่ได้พบกัน 6 ปี พวกเขาก็แทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้า
ซ่งอินถอยกลับไปนั่งที่เดิม ใช้แขนโอบไหล่ลูกสาว ก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนใบหน้าของลูกไว้ในอ้อมอก
ถานอวี้เฉิงกำลังจะพาหลานชายกลับ ทว่าเด็กชายกลับหันไปพูดกับสองแม่ลูกข้างกายว่า “คุณน้าครับ ผมกลับบ้านแล้วนะ”
“ลาก่อนจ้ะ” ซ่งอินตอบ แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ซ่งเหยียนซีโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมอกแม่ ยิ้มแฉ่งพร้อมโบกมือ “ลาก่อนค่ะพี่ชาย”
ถานอวี้เฉิงก้มตาลง สายตาหยุดอยู่บนตัวสองแม่ลูก
เด็กชายเร่งอย่างหงุดหงิด “จะไปไหมเนี่ย มัวชักช้าอะไรอยู่?”
ถานอวี้เฉิงถึงได้สติ แล้วพาหลานชายออกไป
……
หลังน้ากับหลานจากไป ซ่งเหยียนซีก็ลุกออกจากอ้อมกอดของซ่งอิน
เธอชี้ตรงตำแหน่งหัวใจของแม่อย่างสงสัยแล้วพูดว่า “แม่คะ หัวใจแม่เต้นเร็วมากเลย”
ซ่งอินคลายมือที่กำแน่น แล้วถอนหายใจยาว
……
ให้น้ำเกลือเสร็จแล้ว
ตอนออกจากโรงพยาบาล จู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก
ตอนมาถึงฟ้ายังแจ่มใส ซ่งอินจึงพกมาแค่ร่มกันแดดคันเล็ก ซึ่งพอจะช่วยกันฝนให้ลูกได้อย่างทุลักทุเลเท่านั้น
หน้าโรงพยาบาลรถติดเป็นประจำอยู่แล้ว พอฝนตกด้วย รถแท็กซี่ก็หายไปจนหมด
ซ่งอินยืนอยู่ใต้ป้ายรถเมล์หลบฝน ทำอะไรไม่ได้จึงหยิบโทรศัพท์เรียกรถผ่านแอป
เพราะเงามืดในใจจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่คร่าชีวิตพ่อแม่ไป เธอจึงไม่กล้าขับรถและไม่เคยคิดจะซื้อรถ แต่ในเวลานี้เมื่อก้มมองลูกสาวที่กำชายเสื้อของเธอไว้ หัวใจก็ยังอึดอัดขึ้นมา
ในแอปมีคนต่อคิวเรียกรถจำนวนมากจนแสดงเป็นสีแดง ไม่รู้ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย
ขณะที่ซ่งอินกำลังกระวนกระวาย เสียงแตรรถก็ดังขึ้นสองครั้ง
จากนั้นรถคันหนึ่งก็จอดเทียบข้างทางตรงหน้าพวกเธอ
กระจกรถฝั่งผู้โดยสารลดลง เด็กชายที่พบในห้องให้น้ำเกลือเมื่อครู่ก็คือคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น
เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “คุณน้าครับ ฝนตกหนักมาก ผมไปส่งพวกคุณกลับบ้านนะครับ”
ซ่งอินเกือบจะปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว เพราะมีโอกาสสูงว่าคนที่นั่งตรงเบาะคนขับคือถานอวี้เฉิง
แต่เด็กชายลงจากรถอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดประตูเบาะหลังให้แล้ว
ฝนตกหนัก ซ่งอินประเมินสถานการณ์แล้วจึงไม่ลังเลอีก พาลูกสาวขึ้นรถไปด้วย
ประตูรถปิดลง เสียงอึกทึกจากภายนอกพลันถูกตัดขาดในชั่วพริบตา
ขณะเดียวกัน เธอก็สบเข้ากับดวงตาสีดำลึกล้ำของถานอวี้เฉิง
ชายหนุ่มหันกลับมามองพวกเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล “พวกคุณอยู่ที่ไหนครับ?”
ซ่งอินบอกที่อยู่ ระหว่างพูดก็ยกมือดึงหน้ากากขึ้นเล็กน้อย
ถานอวี้เฉิงป้อนที่อยู่ เปิดไฟเลี้ยว แล้วสตาร์ตรถ
จากโรงพยาบาลไปบ้านของซ่งอินใช้เวลาเดินทางไม่ไกลนัก ราว 15 นาที
เธอนั่งอยู่บนรถอย่างกระสับกระส่าย
ในใจหวั่นไหว แต่ยังต้องรักษาท่าทีภายนอกให้สงบ
ซ่งอินไม่ได้เตรียมใจเลยว่าจะได้พบถานอวี้เฉิงอีกครั้ง หลังแยกจากกันเมื่อ 6 ปีก่อน เธอคิดว่าพวกเขาคงเป็นเส้นขนานสองเส้นที่ไม่มีวันตัดกันอีก
โชคดีที่ตลอดทางนี้ สายตาของถานอวี้เฉิงแทบไม่เคยสบกับเธอเลย
จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปในหมู่บ้านและจอดใต้ตึก
ตอนลงจากรถเพื่อแยกย้ายกัน ถานอวี้เฉิงก็ยังคงรักษามารยาทพื้นฐานระหว่างคนแปลกหน้าไว้เท่านั้น
ถานอวี้เฉิงหยิบร่มสำรองในรถส่งให้สองแม่ลูก ร่มคันนั้นใหญ่มาก พอจะบังฝนให้ทั้งคู่ได้
ซ่งอินรับด้ามร่มจากมือถานอวี้เฉิง
สบตากันเพียงชั่วครู่ เธอก็เบือนสายตาหนีทันที กดร่มลงต่ำเพื่อหลบเลี่ยงดวงตาเย็นชาและห่างเหินของชายหนุ่ม
ซ่งอินจูงมือลูกสาว จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
เธอบอกลูกว่า “เด็กดี บอกลาคุณลุงสิจ๊ะ”
ซ่งเหยียนซีเอ่ยอย่างว่าง่ายว่า “คุณลุงลาก่อนค่ะ”
ท่ามกลางราตรีถานอวี้เฉิงมองดวงตาสีดำสนิทของเด็กหญิง แล้วตอบเสียงเรียบว่า “ลาก่อนครับ”
สองแม่ลูกหันหลังเดินเข้าไปในตึก
……
ถานอวี้เฉิงกลับขึ้นรถ แต่ไม่ได้สตาร์ตรถทันที
“คิดอะไรอยู่?” หลานชายจอมขบถถามขึ้นอย่างหงุดหงิด
เห็นถานอวี้เฉิงไม่ตอบสนอง เขาก็พูดต่อว่า “อย่าบอกนะว่าถูกใจเขาเข้าแล้ว รู้อยู่แล้วว่าคุณคงไม่ทำความดีช่วยใครตามใจชอบหรอก”
ถานอวี้เฉิงไม่พูดอะไร เพียงมองไปยังทิศทางที่สองแม่ลูกจากไปเงียบ ๆ
ค่ำคืนที่ฝนพรำปกคลุมด้วยหมอก ราวกับมองอะไรได้ไม่ชัดเจน
จากนั้นถานอวี้เฉิงก็ขับรถออกไป