คืนนี้เหมาะแก่การพบพาน

ตอนที่ 4 เด็กคนนั้นเกี่ยวข้องกับเขา

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ใช่ บังเอิญจริง ๆ

เช้านี้ซ่งอินยังคิดอยู่เลยว่า เมืองเซิ่งโจวที่มีประชากรมากกว่าสิบล้านคน โอกาสจะบังเอิญเจอใครสักคนช่างน้อยนิดเหลือเกิน

แต่ใครจะคิดว่าแค่สองวันกลับเจอกันถึงสองครั้ง

เธอเองก็อยากทำตัวสบาย ๆ แล้วพูดออกไปสักประโยคว่า บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ

แต่เธอพูดไม่ออก

แววตาของซ่งอินหลุบหลีกเล็กน้อย

เธอกดเสียงลง พยายามกลบเสียงเดิมของตัวเอง แล้วพูดว่า “บังเอิญจริง ๆ ค่ะ”

พูดจบ เธอก็หันไปบอกถานเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “คุณแม่ของลู่เจาคะ คลาสทดลองหนึ่งชั่วโมงของพวกเราจบแล้วนะคะ แล้วก็มีการบันทึกวิดีโอตลอดคลาส เดี๋ยวคุณดูได้เลยค่ะ ฉันขอตัวก่อน ไม่รบกวนแล้วนะคะ”

ถานเฟยเหลือบมองเวลา “คุณครูซ่ง ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งคุณกลับนะคะ ไว้เราค่อยติดต่อกันอีกที”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เรียกรถก็สะดวกมากแล้ว”

ซ่งอินปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรค่ะ คนขับรถสะดวกกว่า” ถานเฟยพูดพลางจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อ

ตอนนั้นเอง ถานอวี้เฉิงก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “รถของลุงจางชน ตอนนี้คงอยู่ที่อู่ซ่อมรถแล้ว”

“ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยคะ?” ถานเฟยมองถานอวี้เฉิงอย่างสงสัย

ถานอวี้เฉิงพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ “ตอนผมมาเห็นรถชนแถบต้นไม้ริมทางตรงหน้าประตู คงยังไม่ทันบอกคุณ”

คนขับรถที่บ้านเกิดอุบัติเหตุ ในฐานะนายหญิงของบ้าน เธอกลับไม่รู้ข่าวเป็นคนแรกได้ยังไง?

“อ๋อ” ถานเฟยรับคำอย่างมีนัย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็เล่นละครเป็นเพื่อนเขาแล้วกัน

ถานเฟยมองน้องชายแล้วพูดว่า “งั้นเอาแบบนี้ รบกวนคุณไปส่งคุณครูซ่งกลับบ้านให้ปลอดภัยหน่อยนะ”

“ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ...” ซ่งอินเริ่มประหม่าในใจ เธอไม่อยากข้องเกี่ยวกับถานอวี้เฉิงให้มากไปกว่านี้

ถานเฟยเกลี้ยกล่อมว่า “ทางเข้าที่นี่เข้มงวดมาก ไม่ให้แท็กซี่เข้ามา ต้องโทรศัพท์ลงทะเบียนอะไรต่อมิอะไร ให้คุณน้าของเขาไปส่ง ไม่ลำบากหรอกค่ะ”

ถานอวี้เฉิงหยิบกุญแจรถขึ้นมา พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ไปกันเถอะ ที่อยู่เมื่อวานผมยังเก็บไว้เลย ถือว่าเป็นวาสนา”

ถึงตอนนี้ ซ่งอินไม่อยากทำตัวมีพิรุธเกินไป เธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ปลอบใจตัวเองให้สงบลง

เขาว่าเป็นวาสนาก็เป็นวาสนา เธอไม่ได้เสียเปรียบอะไรสักหน่อย

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

จากนั้นซ่งอินก็หยิบกระเป๋า เดินตามถานอวี้เฉิงออกไป

ถานอวี้เฉิงเดินนำหน้า ซ่งอินตามหลังเขาอยู่ห่างครึ่งเมตร ก้าวตามเขาไปอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียงฝีเท้า

เมื่อหลายปีก่อน ตอนเธอทำงานอยู่บริษัทของถานอวี้เฉิง เธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นชายหนุ่มยังเคยหยอกเธอว่าเดินไม่มีเสียง ถ้าเดินหลงกันขึ้นมาก็คงไม่รู้ตัว

ถานอวี้เฉิงขับรถออกมา ซ่งอินมองผ่านกระจกหน้าต่างฝั่งผู้โดยสาร เห็นมีของวางอยู่บนเบาะ เธอจึงลังเล

ถานอวี้เฉิงเตือนว่า “คุณครูซ่ง นั่งข้างหลังเถอะ”

“ได้ค่ะ”

ซ่งอินเปิดประตูเบาะหลังแล้วนั่งลง

เดิมทีเธอก็ไม่ชอบนั่งข้างหน้าอยู่แล้ว

นั่งเบาะหลังถึงจะรู้สึกปลอดภัย

ถานอวี้เฉิงมองหญิงสาวบนเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง จากนั้นก็เปิดไฟเลี้ยวแล้วสตาร์ตรถ

ซ่งอินก้มหน้า เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ทันสังเกตสายตาที่ชวนให้คิดอะไรต่อของชายหนุ่ม

เธอนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เธอกับถานอวี้เฉิงเดินทางไปทำงานด้วยกัน พูดแล้วก็น่าขัน ระยะทางตลอดเส้นทางสี่ร้อยกิโลเมตร เจ้านายอย่างเขาเป็นคนขับเองจนจบ

ส่วนซ่งอินแค่นั่งตัวตรงเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับก็แทบแย่แล้ว

เธอฝังใจกับรถที่ขับเร็วเกินไป

ตอนนั้นถานอวี้เฉิงสังเกตเห็นว่าเธอเกร็ง จึงถามขึ้นลอย ๆ ว่า “กลัวขับรถเหรอ?”

ตอนนั้นซ่งอินเล่าสาเหตุให้เขาฟัง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ส่วนเธอรอดชีวิตมาได้เพราะนั่งอยู่เบาะหลัง

ถานอวี้เฉิงจึงหาที่พักรถระหว่างทางแล้วจอด ให้ซ่งอินย้ายไปนั่งเบาะหลัง

ชายหนุ่มพูดติดตลกว่า “พอจบโครงการแล้ว ตอนทำกิจกรรมบริษัท ฉันจะพาเธอไปขับรถโกคาร์ตสักสองสามรอบ ฝึกให้ชินจนหายกลัว”

ตอนนั้นซ่งอินคิดว่าเขาแค่พูดเล่น แต่หลังจากนั้นไม่นานถานอวี้เฉิงก็ทำตามจริง ๆ เขาเลือกสถานที่จัดกิจกรรมบริษัทเป็นที่ที่ขับรถโกคาร์ตได้ ทั้งยังพาเธอขับมากกว่าสองรอบด้วย

ถานอวี้เฉิงเป็นคนแบบนี้ เพราะเขามีฐานะดี จึงใจกว้างกับคนรอบข้าง แต่กลับทำให้ซ่งอินเข้าใจผิด แล้วเผลอมีความคิดที่ไม่ควรมี

ภายหลังเธอถึงได้รู้ว่า ทั้งหมดเป็นเพียงความคิดไปเองฝ่ายเดียว

ซ่งอินดึงตัวเองกลับมาจากห้วงความทรงจำ

ในรถไม่ได้เปิดเพลง แถมยังเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม ภายในรถจึงเงียบเสียจนแทบไม่กล้าหายใจแรง

ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร บรรยากาศอึดอัดมาก

แต่ถ้าให้พูด ซ่งอินคิดว่าคงยิ่งอึดอัดกว่าเดิม

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อน บอกว่าจะไม่รับงานสอนพิเศษที่บ้านนี้แล้ว

งานสอนพิเศษในย่านคนรวยไม่ได้หากันง่าย ๆ เพราะค่าตอบแทนสูง

แต่เธอไม่อยากมีโอกาสได้พบถานอวี้เฉิงอีก

ช่างเถอะ

งานมีให้หาได้ทุกที่

กลางวันรถไม่ติด ไม่นานนักก็มาถึงด้านนอกหมู่บ้านที่ซ่งอินอาศัยอยู่

“ไม่ต้องขับเข้าไปค่ะ จอดตรงนี้เลย” ซ่งอินบอก

ถานอวี้เฉิงจอดรถริมทางตามที่เธอบอก

“ขอบคุณค่ะ” ซ่งอินหยิบของเตรียมลงจากรถ

สุภาพมาก มีมารยาทมาก วางตัวเหมาะสมมาก

เป็นเพียงการพูดคุยตามปกติระหว่างคนแปลกหน้า

ถานอวี้เฉิงไม่ได้พูดอะไร ซ่งอินลงจากรถแล้วเดินจากไป

หลังซ่งอินเดินจากไป ชายหนุ่มกลับไม่ได้ขับรถออกไปทันที เขาดับเครื่องยนต์ แล้วมองแผ่นหลังนั้นเดินห่างออกไป

ถานอวี้เฉิงคิดว่า บนโลกนี้ทำไมถึงมีคนคิดว่าแค่ใส่หน้ากากแล้วคนอื่นจะจำไม่ได้ด้วย?

เขาดูเหมือนคนจำหน้าคนไม่เก่งมากหรือไง?

หรือเขาดูเหมือนคนปัญญาอ่อนที่ความจำเสื่อมจริง ๆ?

ภายในรถยังหลงเหลือกลิ่นหอมจาง ๆ เป็นกลิ่นที่ไม่ใช่ของเขา อ่อนบางจนแทบไม่ได้กลิ่น

มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา

เขาเหลือบมอง เป็นสายจากพี่สาวถานเฟย

ถานอวี้เฉิงรับสาย

ถานเฟยถามจากปลายสายว่า “ส่งคนถึงบ้านหรือยัง?”

“ถึงแล้ว มีอะไรเหรอครับ?”

“ฉันได้รับแจ้งมาว่าคุณครูซ่งคนนี้ไม่คิดจะมาสอนที่บ้านเราแล้ว ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น อีกฝ่ายก็ไม่ได้ให้เหตุผลชัด ๆ แค่บอกว่าคงไม่ค่อยเหมาะมั้ง”

ถานอวี้เฉิงมองไปทางที่ซ่งอินเดินจากไป เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เพิ่มค่าจ้าง รั้งเธอไว้”

“หืม?” ถานเฟยตั้งตัวไม่ทันกับคำพูดนี้

ถานอวี้เฉิงเสริมว่า “ลู่เจากับเธอมีวาสนาต่อกัน ยอมฟังคำพูดของเธอได้”

“ก็ได้ ฉันจะลองพยายามดู”

ถานเฟยคิดในใจว่า ไม่รู้หรอกว่าลูกชายมีวาสนากับคุณครูซ่งหรือเปล่า แต่น้องชายคนนี้ของเธอดูแปลกอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

คนที่อยากมีวาสนาด้วยน่าจะเป็นใครอีกคนมากกว่า

“อวี้เฉิง ฉันสงสัยนะ คุณรู้จักคุณครูซ่งคนนี้หรือเปล่า?” ถานเฟยยังอดถามสิ่งที่สงสัยในใจไม่ได้

ถึงอย่างไรปีนี้ถานอวี้เฉิงก็อายุสามสิบเอ็ดแล้ว ถึงจะยังไม่ถือว่าอายุมาก แต่ในฐานะคนในครอบครัว เธอก็ต้องเป็นห่วงเรื่องส่วนตัวของเขา

เพราะเขาไม่ยอมมีแฟนจริง ๆ แถมดูเหมือนไม่สนใจเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ

คุณปู่ถึงกับพูดไว้แล้วว่าอย่างไรก็ต้องให้เขามีทายาทสืบสกุล แสดงว่าสถานการณ์น่าเป็นห่วงมากจริง ๆ ผู้ใหญ่ในบ้านกังวลเรื่องรสนิยมทางเพศของเขาอย่างมาก

ใครจะรู้ว่าในวินาทีต่อมา ถานอวี้เฉิงกลับพูดประโยคที่ฟังแล้วงุนงงไปหมด

เขาบอกว่า “ผมรู้จักเธอหรือเปล่า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมจะพูดเอง”

“ประสาท” ถานเฟยพูดอย่างเอือมระอา

ถานอวี้เฉิงไม่ได้อธิบายอะไร อย่างไรเสียเขาก็ต้องรีบสืบหาข้อมูลให้เร็วที่สุด

อย่างเช่นเรื่องซ่งอิน

หรือเด็กที่อยู่ข้างกายซ่งอิน

อาจเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง ถานอวี้เฉิงรู้สึกว่าเด็กคนนั้นเกี่ยวข้องกับเขา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป