“เป็นเช่นนั้น” ชิงจือกล่าว
สีหน้าของเซี่ยเจาชิงพลันซีดเผือด ราวกับไม่อาจทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ได้ นางทำลายอนาคตของตนไปแล้วแท้ ๆ แต่ซางหลิงจวินกลับได้แต่งเข้าตระกูลที่สูงศักดิ์กว่าเสียอีก?
นางคู่ควรด้วยหรือ?
“ไม่...ท่านย่าไม่อาจทำเช่นนี้...”
แม้แต่การแต่งงานก็ยังถูกสลับ ท่านย่าทำเรื่องราวจนไร้ทางถอยเช่นนี้ แล้วจะจัดการกับนางอย่างไร?
นางยังต้องเข้าสอบขุนนาง นางท่องบทกวีได้มากมาย ยังมีปณิธานที่ทำไม่สำเร็จอีก!
ซางหลิงจวินขยิบตาให้เซี่ยเจาชิง
“หลานรัก ป้าสะใภ้เหน็ดเหนื่อยยิ่งนักในวันนี้ คงอยู่เป็นเพื่อนเจ้ารับโทษที่นี่ต่อไม่ไหวแล้ว”
ซางหลิงจวินประคองบาดแผล พลางเอ่ยวาจาสะเทือนใจขึ้นอีกครั้ง
“จริงสิ พี่สะใภ้สาม ดูแลหลานชายให้ดีด้วย แล้วก็สามีหนุ่มเลือดร้อนของพี่ด้วย”
นางจงใจเน้นคำว่า ‘สามีหนุ่ม’ ซึ่งหมายถึงเซียวจิ้ง
【พรวด...】
ฮั่วชวนที่เฝ้าดูเรื่องสนุกอยู่หัวเราะจนสำลัก
เขากลั้นรอยยิ้มไว้เล็กน้อย พลางคิดในใจว่า สตรีผู้นี้ช่าง...บัญชีเครือญาติยังไม่ทันแก้ ก็วางอำนาจบาตรใหญ่โดยอาศัยชื่อผู้อื่นเสียแล้ว สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย!
“เจ้า!”
โครม!
ฉวีซื่อเซถลาลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าขึ้นสีเขียวคล้ำ
นังแพศยาผู้นี้ กล้าจงใจพูดจาเสียดสีนางเช่นนั้นหรือ?
เดิมทีฉวีซื่อตั้งใจข่มขู่ซางหลิงจวิน บีบให้นางเปลี่ยนคำพูด แล้วไปอธิบายกับทุกคน
ใครจะคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเปลี่ยนคู่แต่งงานให้นางจริง ๆ? แล้วเจาชิงจะทำอย่างไร?
หรือจะไม่มีทางแก้ไขแล้วจริง ๆ?
ซางหลิงจวินเลิกคิ้ว นึกยินดีที่ตนขอชิงจือมาจากฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย มิฉะนั้นคงถูกแม่ลูกใจร้ายคู่นี้ทรมานอย่างหนักเป็นแน่
ดูท่าเซี่ยเจาชิงจะบาดเจ็บไม่น้อย นางลงมือกับอีกฝ่ายไปตั้งมากมาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีแรงแม้แต่จะโต้กลับ
นางรู้ว่าเซี่ยเจาชิงฝึกวิชาหมัดมวยมา ทั้งยังเป็นเซียวจิ้งที่สอนด้วยตนเอง
ซางหลิงจวินหันกายเตรียมจากไป แต่เซี่ยเจาชิงร้องเรียกไว้
“ซางหลิงจวิน!”
แววตาของนางมืดมน “เจ้าไม่ได้รักเซียวจิ้งจนแทบขาดใจหรอกหรือ? เหตุใดจึงยอมแต่งกับท่านอาเจ็ดของข้าอีกเล่า?
อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าหมายตาฐานะของท่านอาเจ็ด! นังแพศยาที่ใคร ๆ ก็เอาได้อย่างเจ้า...”
คำพูดเหล่านี้ นางจงใจกล่าวให้ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยได้ยิน
เป็นดังที่คาด สีหน้าของชิงจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่ากลับคืนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ซางหลิงจวินชะงักฝีเท้า ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า
“น่าขัน สตรีคนใดจะหลงรักบุรุษตัดแขนเสื้อ? แถมยังเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อใจโฉดอย่างเซียวจิ้ง เขารู้ทั้งรู้ว่าเจ้ามีคนรักอยู่แล้ว
แต่กลับบังคับให้ข้าแต่งเข้ามา ทำลายชีวิตข้า ข้ามีแต่จะเกลียดเขาจนเข้ากระดูก ต่อให้ก่อนหน้านี้เคยเคารพเขาในฐานะพี่ชายอยู่บ้าง แต่บัดนี้ ฮึ...”
แววตาของชิงจือวูบไหวเล็กน้อย ทว่ายังคงเงียบงัน
มุมปากของซางหลิงจวินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน
“พวกเจ้าจงใจนัดพลอดรักกันในคืนนี้ ก็เพราะอยากมีคืนเข้าหอที่เป็นของพวกเจ้าเพียงสองคนหรือ? ช่างไร้ยางอายเสียจริง คู่ชู้รักโสมม คิดว่าคนอื่นจะเหมือนเจ้าไปหมดหรือ? เชอะ~”
กล่าวจบ นางก็ไม่สนใจคำด่าทอของเซี่ยเจาชิงอีก ก้าวเท้าออกไปเร็วขึ้น ทว่ากลับชนเข้ากับเซียวจิ้งที่ยืนอยู่ตรงประตูพอดี
ไม่รู้ว่าเขามาถึงตั้งแต่เมื่อใด
เมื่อเห็นเซียวจิ้ง แววตาของเซี่ยเจาชิงก็สว่างวาบพอดี ให้จิ้งหลางเห็นธาตุแท้ของหญิงชาเขียวผู้นี้เสียที!
ฉวีซื่อเห็นเซียวจิ้งแล้วก็ขมวดคิ้วแน่นทันที ไอ้คนเสเพลผู้นี้ ยังมีหน้ามาอีกหรือ?
ยังทำร้ายเจาชิงไม่พออีกหรือไร?
เซียวจิ้งยืนอยู่ในเงามืด มองซางหลิงจวินด้วยสายตาแปลกหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“อาถี เมื่อก่อนเจ้าไม่เป็นเช่นนี้ แต่ก่อนเจ้าอ่อนโยนรู้ความ บัดนี้กลับเปลี่ยนคู่แต่งงานเพื่อปีนป่ายอำนาจ ทั้งยังกล่าววาจาร้ายกาจ เจ้าไม่ใช่อาถีของข้า”
อาถีเป็นชื่อเล่นของซางหลิงจวิน
【ตีเขา】
เสียงของฮั่วชวนเย็นเยียบ 【หรือให้ข้าควบคุมร่างเจ้า ข้าจะตีให้เจ็บกว่านี้】
ซางหลิงจวินหัวเราะเยาะออกมา
“ทั้งที่เจ้าเป็นชู้กับเซี่ยเจาชิง แล้วยังบังคับให้ข้าแต่งกับนาง ทำลายชีวิตข้า เจ้าหน้าด้านถึงเพียงนี้ ยังมีหน้ามาซักถามข้าอีกหรือ?”
เซียวจิ้งตกตะลึง สีหน้าเผยความกระอักกระอ่วนและอับอายวูบหนึ่ง
“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า เจ้าจะพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยเฉพาะมารดาของเจาชิง เขารู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง
นี่ไม่ใช่อาถีของเขา อาถีไม่มีทางไม่ไว้หน้าเขาเช่นนี้
ซางหลิงจวินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ บางทีความชิงชังที่เอ่อล้นออกมาคงทำให้เซียวจิ้งสะดุ้ง เขาถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“เจ้ามองข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ใบหน้าของเซียวจิ้งพลันเปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง ความรู้สึกผิดอันคลุมเครือเล็กน้อยในใจสลายไปสิ้น เหลือเพียงโทสะที่ปะทุขึ้นมาแทน
“ข้าอธิบายไปตั้งหลายครั้งแล้ว พวกเราไม่ได้เป็นชู้กัน นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด แม้แต่เจ้าก็ไม่เชื่อหรือ?
เจ้าไม่คิดช่วยอธิบายความเข้าใจผิดให้พวกเรา กลับยังจะเปลี่ยนคู่แต่งงานอีกหรือ? เจ้าจากไปโดยไม่เหลียวหลัง สถานการณ์ของข้ากับเจาชิงก็ยิ่งลำบากขึ้น!”
เขาจับนางแต่งให้เจาชิงจริง ทว่าเจาชิงไม่ใช่บุรุษรักร่วมเพศ แต่เป็นสตรี สกุลเซี่ยมีชาติตระกูลไม่เลว แต่งเข้ามาแล้วได้กินดีอยู่ดี มีอะไรไม่ดี?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเจาชิงคอยดูแลนาง
นี่เป็นการแต่งงานที่ดีเลิศที่สุดแล้ว
ความอุตสาหะของเขา ไม่เพียงไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ ซางหลิงจวินกลับเกลียดเขาอีกหรือ?
ยิ่งกว่านั้น นางยังบุ่มบ่ามไปโวยวายที่เรือนด้านหน้า จนบัดนี้ทั่วทั้งเซิ่งจิงต่างพูดกันว่าเขากับเจาชิงเป็นคู่รักชายรักชาย เรื่องยุ่งเหยิงถึงเพียงนี้ นางกลับไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย!
เซียวจิ้งยิ่งคิดยิ่งเดือดดาล จึงตะโกนเสียงดังทั้งที่คอตั้งแข็ง
“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า! หากบิดาและพี่ชายของเจ้าอยู่บนสวรรค์แล้วเห็นเจ้าขัดคำผู้ใหญ่ เปลี่ยนใจไปหลงรักผู้อื่น พวกเขาจะหลับตาลงได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินเซียวจิ้งยังกล้าเอ่ยถึงบิดาและพี่ชายผู้ล่วงลับของนาง ซางหลิงจวินก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป นางตวาดเสียงกร้าว
“หากบิดาและพี่ชายของข้าอยู่บนสวรรค์ พวกเขาคงเสียใจยิ่งที่เอาชีวิตเข้าแลกช่วยคนอกตัญญูเช่นเจ้า!
บิดาและพี่ชายผู้ซื่อสัตย์กล้าหาญของข้า ได้แต่เฝ้ามองจากสวรรค์อย่างเจ็บปวด เห็นข้ากลายเป็นเด็กกำพร้า แล้วคนที่พวกเขาช่วยไว้ก็คือเจ้า กลับอาศัยความเห็นแก่ตัว บังคับให้ข้าแต่งกับคนรักของเจ้า...”
ซางหลิงจวินสูดหายใจลึก
“เพราะฉะนั้น เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาเอ่ยถึงบิดาและพี่ชายของข้า? เซียวจิ้ง เจ้ายังนับเป็นคนอยู่หรือ?”
สีหน้าของเซียวจิ้งเปลี่ยนไปอย่างมาก ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด
เขาเพิ่งรู้ตัวว่าซางหลิงจวินเปลี่ยนไปแล้ว น้องสาวตัวน้อยที่เคยคล้องแขนเขา พลางเรียก ‘พี่ใหญ่’ ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน กลับหันมาเย็นชาใส่ ทั้งยังกล่าววาจาร้ายกาจใส่เขา?
แต่ก่อนต่อให้นางน้อยใจเพียงใด เมื่อพบเขาก็มีแต่จะขอบตาแดงก่ำแล้วบอกว่าไม่เป็นไร
เหตุใดบัดนี้จึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
ถึงกับต้องทำเช่นนี้เชียวหรือ?
ซางหลิงจวินหันกายจากไป ทว่าความแค้นจากชาติก่อนและชาตินี้รวมกัน ยิ่งคิดนางก็ยิ่งอัดอั้น จึงหันกลับมาอีกครั้ง
【ฮั่วชวน ตามที่เจ้าว่า】
【ได้เลย!】
สีหน้าของซางหลิงจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเลิกคิ้วขึ้น กำหมัดเดินเข้าหาเซียวจิ้ง
จู่ ๆ ก็ปล่อยหมัดฮุกขวาออกไป โครม!
เซียวจิ้งยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกชกเข้าอย่างแรง เลือดไหลจากมุมปาก
จากนั้นหมัดเสยขึ้นอีกครั้ง เซียวจิ้งครางอู้อี้ เลือดกำเดาพุ่งทะลัก
ฮั่วชวนยังคิดจะลงมือต่อ ซางหลิงจวินจึงรีบแย่งอำนาจควบคุมร่างกลับมา แล้วหันหลังวิ่งหนี
【เอ๊ะ? ข้ายังตีไม่เสร็จเลย เจ้าจะวิ่งไปไหน?】
ฮั่วชวนโวยวายลั่น
【มีคนมาแล้ว หากไม่หนีคงไปไม่ได้】
ซางหลิงจวินแสร้งทำเป็นโกรธแล้วสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็วิ่งหายลับไป ทิ้งเซียวจิ้งกับคนอื่น ๆ ไว้ตรงนั้นด้วยสีหน้างุนงง
【ใครกัน?】 ฮั่วชวนถาม
ตกลงใครมา ถึงทำให้นางตกใจได้ถึงเพียงนี้?