สีหน้าของซางหลิงจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย 【บิดามารดาบุญธรรมของข้า】
ทางศาลบรรพชน...
เซียวจิ้งทั้งเจ็บทั้งขุ่นเคือง ขณะเดียวกันก็ประหลาดใจว่าเหตุใดซางหลิงจวินถึงรู้จักวิธีต่อยตีอันพิสดารเช่นนี้ เขาจำได้ว่าตนไม่เคยสอนนางเสียหน่อย
เขาขุ่นเคืองตนเองที่ลืมเรื่องสำคัญ เอาแต่สั่งสอนซางหลิงจวินจนลืมให้นางไปอธิบายความเข้าใจผิดตามบ้านในวันพรุ่ง
เขาไม่ใช่คนรักร่วมเตียง จะไม่ชี้แจงให้กระจ่างได้อย่างไร
“พี่จิ้ง เลือดท่านไหลแล้ว ท่านแม่ รีบให้คนไปตามหมอมาสิ!”
เซี่ยเจาชิงเอ่ยด้วยความห่วงใยอย่างร้อนรน
นังสารเลวซางหลิงจวิน กล้าลงมือกับท่านพี่จิ้ง! หากนางมิได้บาดเจ็บสาหัสจนไร้เรี่ยวแรง ข้าจะใช้แส้ฟาดนางให้หนัก เพื่อระบายโทสะ!
ฉวีซื่อคร้านจะใส่ใจ นังหญิงสำส่อนนั่น ปล่อยให้เลือดไหลจนหมดตัวเสียก็ดี
เรื่องอื้อฉาวนี้เป็นซางหลิงจวินที่แพร่งพรายออกไปก็จริง แต่หากเซียวจิ้งไม่เกลี้ยกล่อมเจาชิงให้ทำเรื่องต่ำช้า แล้วจะกลายเป็นสถานการณ์ที่เกินควบคุมเช่นนี้ได้อย่างไร
เซียวจิ้งโบกมือ “ข้าไม่เป็นไร...”
ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็เหลือบเห็นเงาสองร่างตรงประตู รูม่านตาพลันหดแคบ ปากสั่นระริกเพราะตื่นตระหนก
“ท่าน...ท่านพ่อ พวกท่านมาตั้งแต่เมื่อใด ท่านแม่...ฟังข้าอธิบายก่อน...”
ชั่วพริบตาต่อมา เซียวจิ้งก็ถูกเตะจนลอยกระเด็นออกไปหลายจั้ง ก่อนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงและกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
“ไอ้ลูกอกตัญญู!”
เห็นเพียงแม่ทัพเซียวมีสีหน้าเขียวคล้ำ แม้เส้นผมข้างขมับจะเริ่มขาวโพลน ทว่าทันทีที่ยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายสังหารจากการกรำศึกมายาวนานก็แผ่ซ่าน ทำให้ผู้คนเกิดความยำเกรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว