บทที่ 4 เซี่ยเจาชิงรู้เรื่องการสลับคู่แต่งงาน
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมีสีหน้าเรียบเฉยดุจสายลมพัดผ่านผิวน้ำ
“ไม่ว่านางจะรักใคร่จริงหรือเสแสร้ง เยี่ยนอันก็สมควรแต่งภรรยาสักคนมาช่วยเสริมสิริมงคล ในเมื่อการแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่นางวางแผนทุกวิถีทางจนได้มา ย่อมทะนุถนอมฐานะฮูหยินเจ็ด และอยู่เคียงข้างเยี่ยนอันไปชั่วชีวิต”
นางไม่สนใจว่าซางหลิงจวินจะรักใคร่เซี่ยเยี่ยนอันจริงหรือไม่ สิ่งที่นางต้องการก็เพียงสตรีที่อยู่เคียงข้างเยี่ยนอันไปตลอดชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นคนเป็น หรือว่า...
ป้ายวิญญาณ
แม้ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยจะไม่อยากเผชิญหน้า แต่ในใจก็รู้ดีว่าเยี่ยนอันคงมีชีวิตเหลืออีกไม่นาน
สตรีเช่นนี้หาได้ไม่ง่ายนัก
หากชาติกำเนิดสูงส่ง อีกฝ่ายย่อมไม่ยินยอม หากชาติกำเนิดต่ำต้อย ก็มีแต่พวกที่หวังเกาะใบบุญ อีกทั้งการมีญาติฝ่ายภรรยาที่ฐานะต่ำต้อยเพิ่มขึ้น ย่อมก่อปัญหาตามมาอีกมากมายอย่างเลี่ยงไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ใครจะเต็มใจแต่งให้คนใกล้ตาย?
ทนได้สักปีสองปีก็ว่าไปอย่าง แล้วสิบปีหรือยี่สิบปีเล่า จะยังทนได้หรือ? ย่อมก่อเกิดความขุ่นเคือง หากมีชู้ขึ้นมา ต่อให้เยี่ยนอันสิ้นใจไปแล้วก็ไม่อาจหลับตาลงอย่างสงบ
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยไม่มีวันยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น!
แต่ซางหลิงจวินนั้นต่างออกไป ในใจนางมีความแค้น สิ่งที่ต้องการก็คือฐานะฮูหยินเจ็ด เพื่อใช้เหยียบย่ำเรือนสามให้จมดิน
อีกทั้งซางหลิงจวินยังแตกหักกับสกุลเซียว ไม่มีครอบครัวเดิมให้พึ่งพา ทำได้เพียงอาศัยร่มเงาใหญ่ของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย
เมื่อมีสิ่งที่มุ่งหวัง ก็ย่อมถูกควบคุมได้ ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยคิดจะบีบนางไว้ในกำมือ ย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย...
สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยราวกับมองทะลุถึงเบื้องลึก
“เด็กคนนั้นภายนอกดูอ่อนแอเอาแต่ใจ ทว่าความจริงเป็นคนใจแข็ง ดูบาดแผลบนศีรษะนางสิ ลงมือรุนแรงไม่น้อย ต่อไปนางกับเรือนสามยังมีเรื่องให้ขัดแย้งกันอีก นางต้องการเพียงฐานะฮูหยินเจ็ดมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็ยกให้นาง”
ใครเล่าจะไม่เคยมีอารมณ์ร้อนในวัยเยาว์?
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยกลับชื่นชมความเด็ดขาดของซางหลิงจวินอยู่บ้าง กล้าทุ่มสุดตัวถึงเพียงนี้ ทำลายอนาคตของเซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งได้ในคราวเดียว อีกทั้งยังสงบนิ่งเจรจาต่อรองกับนางได้อีกหรือ?
ช่างกล้าหาญ
คิดดูแล้ว คงเข้าตาเยี่ยนอันได้กระมัง
“หาหมอมาดูบาดแผลให้นาง พรุ่งนี้เปิดศาลบรรพชน แก้ไขผังสกุล”
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยสั่งการ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่นมเฒ่าโฉวก็รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าตัดสินใจไว้แล้ว ทั้งยังดูเหมือนจะชื่นชมเด็กคนนั้นอยู่บ้าง
“เจ้าค่ะ”
...
ทางด้านซางหลิงจวิน หลังหมอพันแผลให้ใหม่เรียบร้อย นางก็ไปนอนบนเตียง ชิงจือเฝ้าอยู่ด้านนอก
ยามนี้แผนการทั้งหลายลุล่วงแล้ว ซางหลิงจวินจึงมีแก่ใจถามถึงที่มาของผีหนุ่ม
【นี่ ฟังจากสำเนียงแล้วเจ้าก็เป็นคนเมืองเซิ่งจิงเหมือนกัน บ้านอยู่ที่ใด แซ่อะไร ชื่ออะไรหรือ?】
เซี่ยเยี่ยนอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า 【ปีนี้เป็นปีอะไรแล้ว?】
【ปีเจี้ยนเจา ที่ยี่สิบสอง】
ซางหลิงจวินจำปีที่ตนแต่งงานได้ชัดเจน
เซี่ยเยี่ยนอันนึกอยากแกล้งนางขึ้นมา 【เช่นนั้น... ข้าเกิดปีหยวนคังที่สิบสี่ เด็กน้อย เรียกท่านปู่เสีย!】
ซางหลิงจวินสงสัย
【เจ้าจงใจเอาเปรียบข้าใช่หรือไม่? ฟังจากเสียงแล้วเจ้าไม่เหมือนคนแก่เลย】
ผีหนุ่มผู้นี้ถึงกับเป็นคนในยุคที่อดีตฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพ เมื่อนับดูแล้ว เขาแก่กว่านางถึง 46 ปีหรือ?
หากยังมีชีวิตอยู่ มิใช่ว่าอายุ 62 ปีแล้วหรือ?
เซี่ยเยี่ยนอันจุปาก 【พูดจาอะไรเช่นนั้น? ตอนข้าตายอายุเพียง 17 ปี】
【ไม่ได้แต่งเรื่องหลอกกันใช่หรือไม่?】 ซางหลิงจวินยังคงไม่เชื่อ
【เอ่อ... ข้าจะหลอกเจ้าไปไย?】
น้ำเสียงของเซี่ยเยี่ยนอันฟังดูไม่มั่นใจนัก คล้ายต้องการกลบเกลื่อน เขากระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
【ข้าแซ่... แซ่ฮั่ว ใช่แล้ว ชื่อชวน เจ้าเรียกข้าว่าท่านปู่ฮั่วก็แล้วกัน】
เหตุเกิดกะทันหัน ยามนี้เขายังบอกตัวตนที่แท้จริงให้ซางหลิงจวินรู้ไม่ได้ จึงขอแต่งชื่อปลอมขึ้นมาก่อน!
（ยีราฟคอยาว: ก่อนตัวตนพระเอกจะเปิดเผยในตอนต่อ ๆ ไป จะใช้ชื่อปลอมว่าฮั่วชวนไปก่อนชั่วคราว ขอบคุณ!）
ซางหลิงจวินพูดไม่ออก
【ฮั่วชวนสินะ? ตอนเจ้าตายอายุแค่ 17 ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้เฒ่าอีกหรือ? ชาติก่อนข้าตายตอนอายุ 25 เจ้าต่างหากที่ต้องเรียกข้าว่าพี่สาว มา เรียกพี่ซางสักคำ!】
ฮั่วชวน 【...】
จะนับเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!
ฮั่วชวนกำลังจะเถียงกับนางอยู่แล้ว จู่ ๆ ประตูก็ถูกถีบเปิดดังปัง แม่นมร่างกำยำสองคนพุ่งเข้ามา ใบหน้าเหี้ยมเกรียม
“ฮูหยินน้อย เชิญเจ้าค่ะ!”
คนเหล่านี้เป็นคนที่ฉวีซื่อ อดีตแม่สามีของนางส่งมา คงยังไม่รู้เรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยตัดสินใจสลับคู่แต่งงาน
ซางหลิงจวินไม่ได้ประหลาดใจ คืนนี้ย่อมเป็นคืนที่มิอาจข่มตาหลับ
นางยกมือห้ามชิงจือที่กำลังจะเอ่ยปากขัดขวาง ยามนี้นางเองก็อยากรู้ว่าเซี่ยเจาชิงกับเซียวจิ้งเป็นอย่างไรบ้าง
ศาลบรรพชนสกุลเซี่ยเย็นเยียบและมืดสลัว สองข้างป้ายวิญญาณบรรพชนมากมายมีเพียงเทียนสองเล่มส่องสว่าง เปลวไฟไหวระริกไปตามแรงลม
เซี่ยเจาชิงคุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด
ฉวีซื่อนั่งอยู่ข้างกาย สีหน้าหม่นคล้ำ
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ซางหลิงจวินก้าวเข้าสู่ศาลบรรพชน
ทันทีที่เซี่ยเจาชิงเห็นซางหลิงจวิน ดวงตาที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดก็พลันปะทุความเกลียดชังอย่างแรงกล้า
“นังหญิงแพศยา! เจ้าไปพูดจาเหลวไหลต่อหน้าคนนอกทำไม? ข้าถูกเจ้าทำให้ย่อยยับหมดแล้ว!”
นางพุ่งเข้าใส่ซางหลิงจวิน ราวกับอยากแทงอีกฝ่ายให้ตายด้วยดาบเพื่อระบายโทสะ!
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ เจ้าอย่าเข้ามา...”
ซางหลิงจวินแสร้งทำเป็นตกใจแล้วถอยหลัง ก่อนยกเท้าถีบเข้าที่หน้าอีกฝ่ายอย่าง ‘ไม่ตั้งใจ’
หลังเซี่ยเจาชิงล้มลงด้วยความเจ็บปวด ซางหลิงจวินก็ทำมือไม้ลนลานไม่รู้จะทำอย่างไร แล้วฝ่ามือหนึ่งก็ ‘บังเอิญ’ ฟาดลงบนใบหน้าของเซี่ยเจาชิง
เพี๊ยะ!
ท่วงท่าต่อเนื่องราวสายน้ำ เสียงตบกึกก้องเป็นพิเศษในศาลบรรพชน
เซี่ยเจาชิงแข็งค้างไปทั้งร่าง เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกัน?
“เจ้าเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาชนข้าเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า”
ซางหลิงจวินโบกมือซ้ำ ๆ สีหน้าไร้เดียงสา
【หึ...】
ฮั่วชวนอดไม่ไหว การแสดงของนางเกินจริงไปหน่อยหรือไม่?
เซี่ยเจาชิงบาดเจ็บสาหัสจนลุกไม่ขึ้น โกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง
“นังหญิงแพศยา! เจ้าจงใจ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่...”
ซางหลิงจวินย่นจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เจ้าต่างหากที่เป็นหญิงแพศยา เป็นแค่ ‘เสี่ยวหวน’ คนหนึ่งยังริอ่านแต่งภรรยา แต่งให้ของสกปรกเช่นเจ้า ข้าคงโชคร้ายมาถึงแปดชั่วโคตร ถุย น่าขยะแขยงนัก เคราะห์ดีที่ทุกคนบอกความจริงแก่ข้า...”
เซี่ยเจาชิงแทบถลึงตาจนลูกตาจะหลุดออกมา นังมารยาสาไถผู้นี้ยังกล้าด่านางอีกหรือ?
ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว ที่ผ่านมาความไร้เดียงสาและอ่อนแอล้วนเป็นเรื่องเสแสร้ง!
“บังอาจ! กล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ จับนางไว้!”
ฉวีซื่อตบโต๊ะลุกขึ้น นางเป็นมารดาของเซี่ยเจาชิง ทั้งยังเป็นฮูหยินเรือนสาม
ที่นางเพิ่งเอ่ยปากในยามนี้ ก็เพราะกำลังสังเกตซางหลิงจวิน ว่าการวิ่งไปเรือนหน้าร้องไห้ขอความช่วยเหลือเป็นการจงใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่
ทว่านางกลับมองไม่ออก เรื่องนี้มีความเป็นไปได้สองประการ ประการแรก ซางหลิงจวินนังเด็กตัวดีผู้นี้ก่อเรื่องโง่เขลาโดยบังเอิญ
ประการที่สอง นางจงใจทำเช่นนั้น
หากจงใจจริง ฝีมือการแสดงของนางก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก อีกทั้งยังมีจิตใจลึกล้ำยากหยั่งถึง!
ดวงตาของฉวีซื่อลึกล้ำ ไม่ว่านางจะจงใจหรือไม่ ก็ยากจะพ้นโทษ!
หญิงรับใช้สูงวัยใบหน้าเหี้ยมเกรียมหลายคนเดินกดดันเข้าหาซางหลิงจวินทีละก้าว
“หยุดมือ”
ชิงจือเดินเข้ามา แล้วคำนับทุกคนตามลำดับ
ฉวีซื่อพลันชะงัก “แม่นางชิงจือมาได้อย่างไร? ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกข้าหรือ?”
ชิงจือเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย นางย่อมรู้จักฉวีซื่อ
ชิงจือส่ายหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบาว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า การแต่งงานครั้งนี้สกุลเซี่ยเป็นฝ่ายผิดต่อสะใภ้ใหม่ จึงสลับคู่แต่งงานให้สะใภ้ใหม่ บัดนี้สะใภ้ใหม่เป็นภรรยาคนใหม่ของท่านเจ็ดแล้ว ขอฮูหยินสามกับคุณชายเจาชิงโปรดระมัดระวังคำพูดและการกระทำ”
ฉวีซื่อตะลึงงัน
“นี่... นี่จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”
สีหน้าของเซี่ยเจาชิงยิ่งราวกับเห็นผี น้ำเสียงแหลมสูงจนแตกพร่า
“เจ้าพูดว่าอะไร? ท่านย่าเปลี่ยนคู่แต่งงานให้นาง ให้นางแต่งกับท่านอาเจ็ดหรือ?!”