ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ชิงจือรั้งอยู่จัดการเก็บกวาดเรื่องวุ่นวาย ส่วนแม่นมเหลียงต้องวิ่งเหยาะ ๆ ตามมาตลอดทางจึงไล่ทันซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) อย่างทุลักทุเล
“ฮูหยิน เดินช้าลงหน่อยเจ้าค่ะ”
เมื่อมาถึงเรือนหรงฝู ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ก็ได้พบกับฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ขณะนั้นนางใช้มือข้างหนึ่งค้ำหน้าผาก คิ้วขมวดเล็กน้อย ดูคล้ายมีเรื่องหนักใจรบกวนอยู่
ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย อารมณ์ในดวงตาพลุ่งพล่านชั่วขณะ ก่อนจะถูกขนตาหนาแน่นบดบังจนมิด
เขากลืนคำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากลงไปทั้งหมด แล้วเดินไปข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอย่างเงียบงัน ยกมือขึ้นนวดศีรษะให้นางเบา ๆ
“ท่านแม่ เมื่อวานท่านก็พักผ่อนไม่เพียงพอ วันนี้ยังวุ่นวายจนดึกดื่น ร่างกายคงทนไม่ไหว แม่นมโฉว ให้คนจุดกำยานสงบใจสักก้านเถิด ท่านแม่ควรพักผ่อนแล้ว”
แม่นมเฒ่าโฉวชะงักไป ในใจคิดว่าฮูหยินเจ็ดผู้นี้ช่างกล้าหาญยิ่งนัก เพิ่งมาถึงก็จัดการให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสียแล้ว ทั้งยังสั่งให้นางไปทำงานอย่างคุ้นเคยอีกด้วย?
ในสกุลเซี่ยอันกว้างใหญ่แห่งนี้ แม้แต่คุณชายใหญ่ยังต้องพูดจากับฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเกรงใจ กลัวจะทำให้นางไม่พอใจ
ผู้ที่กล้าจัดการเรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าโดยตรง มีเพียงนายท่านเจ็ดเท่านั้น
เมื่อนึกถึงนายท่านเจ็ด แม่นมเฒ่าโฉวก็ลอบถอนใจ หากนายท่านเจ็ดไม่ประสบเหตุครั้งนั้นก็คงดี...
แม่นมเฒ่าโฉวเหลือบมองสีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย เห็นนางมิได้เอ่ยสิ่งใด จึงขานรับ
“เจ้าค่ะ บ่าวจะให้คนไปจุดเดี๋ยวนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“อาถี เจ้านวดเป็นด้วยหรือ?”
ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ขานรับเบา ๆ มือยังคงนวดต่อไปไม่หยุด