บ่าวคนหนึ่งเร่งรุดเข้ามารายงานว่าเซียวจิ้งพูดคุยธุระเสร็จสิ้นแล้ว จึงให้พวกนางทั้งสองกลับจวนพร้อมกัน
ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยความโมโห วันนี้มาเยือนคราหนึ่ง นอกจากจะไม่ได้อบรมซางหลิงจวินแล้ว ยังถูกทำให้เจ็บแน่นหัวใจอีกด้วย
ส่วนเผยจืออิงกลับยินดีอยู่ในใจ คาดว่าเซียวจิ้งคงจัดการเรื่องสำเร็จแล้ว ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในอกนางจึงร่วงหล่นลงเสียที
ขอเพียงบุตรชายของนางไม่เป็นไร ทุกอย่างก็พูดคุยกันได้
ส่วนอาถี นางเพียงเอาแต่ใจตามประสาเด็กอยู่ชั่วครู่ ใช้ความคิดเอาใจสักหน่อยก็พอแล้ว
เผยจืออิงรีบยัดกำไลวงหนึ่งใส่มือซางหลิงจวิน พลางกล่าวเพียงว่า
“วันนี้แม่มาอย่างเร่งรีบ คราวหน้าแม่จะชดเชยให้เจ้าเป็นอย่างดี”
กล่าวจบ นางก็จากไปอย่างเร่งร้อนเช่นกัน
หลังพวกนางจากไป ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ไขว่ห้างอย่างไม่ยี่หระ ก่อนโยนกำไลทิ้งลงพื้นตามใจ เสียงกระทบพื้นดังใสกังวาน กำไลแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ของเฮงซวยอะไร ก็เอามายัดเยียดให้ข้า?”
แม่นมเหลียงกับชิงจือมองหน้ากันไปมา ต่างไม่มีใครเอ่ยวาจา
ดูท่าฮูหยินจะขุ่นเคืองสกุลเซียวไม่น้อย วาจาถึงได้แหลมคมถึงเพียงนี้ อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้อาวุโส แต่นางกลับไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ลุกขึ้น
“ไปพบแม่ผัว...แม่สามี”
วาจาเกือบหลุดจากปากแล้วกลับเลี้ยวเปลี่ยนกลางคัน คำเรียก ‘แม่สามี’ ช่างไม่คุ้นหูเอาเสียเลย
ฮั่วชวนใคร่รู้อยู่จริง ๆ ว่าเจ้าหมอนั่นอย่างเซียวจิ้งจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
……
อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสาวเท้าเดินอย่างเร่งร้อน ใบหน้าแก่ชราบูดบึ้งจนยาวเหยียด
ระหว่างทางออกจากจวนมีบ่าวสกุลเซี่ยนำทางให้ตลอด พวกนางทั้งสองจึงเอาแต่เดิน ไม่พูดคุยกัน กระทั่งออกจากสกุลเซี่ยและขึ้นรถม้าแล้วจึงค่อยเริ่มสนทนา