ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) นอนอยู่ใต้ผ้าห่มแล้ว เขาหาวหวอดหนึ่ง
“ไม่ร้อน พวกเจ้าจัดการเสร็จแล้วก็ไปนอนเถิด คืนนี้ไม่ต้องเฝ้ายามแล้ว”
ซางหลิงจวิน (ฮั่วชวน) ซุกกายลงในผ้าห่มหอมกรุ่นนุ่มนิ่มทั้งตัว เมื่อเขาเป็นผู้ควบคุมร่างกาย จึงจะรับรู้สัมผัสต่าง ๆ ได้
ฮั่วชวนนอนอยู่บนเตียง จึงได้รู้ว่าผ้าห่มของสตรีกับของบุรุษแตกต่างกันถึงเพียงนี้ ผ้าห่มนุ่มละมุนยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ อบอวลอยู่ด้วย
เขาหลับสบายไปแล้ว ทว่าทางสกุลเซียวกลับวุ่นวายโกลาหล
“ท่านหมอ เป็นอย่างไรบ้าง? อาจิ้งบาดเจ็บสาหัสหรือไม่?”
เผยจืออิงร้อนใจจนเดินวนไปวนมา
เดิมทีพวกนางรอเซียวจิ้งอยู่ที่ประตูหลังของสกุลเซี่ย นึกไม่ถึงว่าเซียวจิ้งจะถูกคนหามโยนออกมา
เผยจืออิงเห็นเช่นนั้นแล้วจะทนได้อย่างไร?
เดิมทีนางคิดจะบุกเข้าไปในสกุลเซียวเพื่อแก้แค้นอีกครั้ง ทว่าเซียวจิ้งกลับคว้าชายเสื้อของนางไว้ เขาบอกว่าตนกับฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยตกลงเรื่องราวกันเรียบร้อยแล้ว บาดแผลบนร่างเกิดจากซางหลิงจวินลงมือทำร้ายตอนเขาจากมา ไม่เกี่ยวข้องกับสกุลเซี่ย ขอให้นางอย่าเข้าไปก่อเรื่อง
เผยจืออิงจึงทำได้เพียงพาเซียวจิ้งกลับมา แล้วตามหมอมารักษาบาดแผลโดยเร็ว
“บาดเจ็บไม่น้อย ข้าสั่งยาไว้แล้ว จงพักรักษาตัวให้ดี” ท่านหมอกล่าว
หลังท่านหมอจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็เดือดดาลยิ่งนัก
“เจ้าว่าเมื่อหลายปีก่อนพวกเจ้ารับนางกลับมาทำไม!”
“ข้าแก่ปูนนี้แล้ว นางยังพูดจาประชดประชันใส่ข้า ทั้งยังทำอาจิ้งบาดเจ็บสาหัส ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
เผยจืออิงเองก็อัดอั้นด้วยโทสะเต็มอก ทว่านางยังโกรธที่เซียวจิ้งโง่เขลาเกินไปด้วย