ซางหลิงจวินเพ่งมองอย่างละเอียด เห็นเหมิงซูใช้เสื้อคลุมตัวกว้างบังเซี่ยเจาชิงไว้ นางจึงมองไม่เห็นใบหน้าของเซี่ยเจาชิง
ส่วนด้านข้างที่ไม่มีผู้ใดสนใจ ศิษย์คนหนึ่งของเหมิงซูยังคงประกอบพิธีอย่างตั้งใจ ทว่าภายใต้หน้ากากนั้น ไม่มีผู้ใดเห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง
หว่างคิ้วของซางหลิงจวินกระตุก นางเข้าใจแล้ว
เป็นวิชาพากย์เสียงนี่เอง!
ละครฉากนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน
เหมิงซูผู้นี้คงมาจากคณะงิ้วกระมัง? ฝีมือการแสดงล้ำเลิศ แสร้งทำพิธีอัญเชิญภูตผีเสียจนหลอกผู้คนให้ตะลึงงันได้จริง ๆ
เดิมทีซางหลิงจวินยังคิดว่าเขามีอิทธิฤทธิ์จริง บัดนี้ประกายแห่งความหวังกลับถูกสาดน้ำเย็นใส่จนดับวูบ
ทันใดนั้น เสียงอุทานก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ
“คุณชายสามกัดลิ้นฆ่าตัวตายแล้ว!”
“เจาชิงกัดลิ้นฆ่าตัวตายแล้ว!”
“เขากัดลิ้นฆ่าตัวตายแล้ว!”
ราวกับเกรงว่าผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอกจะได้ยินไม่ชัด คนที่สกุลเซี่ยจัดเตรียมไว้จึงตะโกนย้ำแล้วซ้ำเล่า บรรยากาศยิ่งโกลาหลกว่าเดิม
“เจาชิง! ลูกแม่!”
เสียงร้องไห้ของนายท่านสามเซี่ยแหบแห้งจนแทบขาดใจ
ซางหลิงจวินกัดเนื้อด้านในริมฝีปากแรง ๆ แล้วร่วมแสดงด้วย แสร้งทำท่าตกใจ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไว้อย่างมิดชิด พร้อมเตือนตนเองในใจว่าห้ามหัวเราะ!
ห้ามหัวเราะเด็ดขาด!
โลหิตสดจำนวนมากที่เซี่ยเจาชิงสำรอกออกมาจากปากก็เป็นกลลวงของเหมิงซูเช่นกัน
นั่นคือเลือดไก่
เลือดไก่มีกลิ่นคาวเหม็น ทำให้เซี่ยเจาชิงคลื่นเหียนจนขย้อนออกมา เลือดที่พ่นออกมาจึงยิ่งดูสมจริง
พิธีใหญ่โตครั้งนี้จึงจบลงในที่สุด ด้วยผลลัพธ์ว่าเซี่ยเจาชิงฆ่าตัวตาย บริเวณนั้นวุ่นวายไปหมด ซางหลิงจวินถึงกับได้ยินเสียงผู้คนด้านนอกอุทานและวิพากษ์วิจารณ์