ฮั่วชวนรีบอธิบายอย่างร้อนรน 【เมื่อวาน... เมื่อวานเหงื่อออก จึงจำเป็นต้องอาบน้ำ แต่เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!】
ซางหลิงจวินหอบหายใจด้วยความโมโห แก้มลามแดงไปจนถึงลำคอ
【เจ้าหลอกผีหรือไร!】
แม้นางรู้ดีว่าบางเรื่องในชีวิตย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะได้ยินหรือเห็น ทว่านางไม่คิดเลยว่าฮั่วชวนจะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับใช้ร่างของนางอาบน้ำ!
【ข้าเป็นตาแก่ที่อายุมากปูนนี้แล้ว มองเจ้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง จะต้องอับอายอะไรด้วย...】
ฮั่วชวนพึมพำเสียงเบา
ซางหลิงจวินเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ 【นี่เจ้าพูดภาษาคนหรือ? ตอนเจ้าตายอายุเพียง 17 ปีชัด ๆ!】
วัยกำลังเลือดร้อนแท้ ๆ...
ฮั่วชวนรู้สึกลำบากใจเหลือเกิน
【ถะ... ถ้าเช่นนั้นเจ้าว่าควรทำอย่างไร? ยามนี้เราสองคนมีสองดวงวิญญาณร่วมร่าง เรื่องพวกนี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าเห็นเข้าแล้ว อย่างไรเสียร่างนี้ก็เป็นร่างของข้าเองในอีกความหมายหนึ่ง เจ้ามองข้าเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายเจ้าก็แล้วกัน】
ได้ยินคำพูดประหลาดพิกลเหล่านั้น ซางหลิงจวินอัดอั้นจนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แต่... ที่เขาพูดก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผลเสียทีเดียว...
【แต่... เฮ้อ ช่างเถิด ๆ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์ ราชครูเหมิงซูมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง บางทีเขาอาจแก้ปัญหาของเราสองคนได้】
เด็กน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมจะไปรู้อะไร!
ซางหลิงจวินทำได้เพียงปลอบใจตนเองเช่นนี้ ยามนี้นางฝากความหวังไว้กับราชครูเหมิงซู เขามิใช่ผู้ที่เพียงดีดนิ้วก็ทำนายได้หรอกหรือ?
บางทีอาจทำนายได้ว่ามีวิญญาณบุรุษเพิ่มขึ้นมาในร่างนางหนึ่งดวง
หากขับไล่ฮั่วชวนออกจากร่างนางได้ก็ยิ่งดี
ฮั่วชวน 【...】
ฟังแล้วชอบกลอยู่บ้าง
เขายังนับว่าเป็นมนุษย์อยู่กระมัง?
วิญญาณมนุษย์น่ะหรือ?
ยามซางหลิงจวินแช่น้ำ นางจงใจหลับตา ฮั่วชวนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ถึงขั้นอยากหัวเราะ ทั้งปากบอกช่างเถิด ๆ แต่ก็ยังคงเขินอายอยู่ดี