ห้องลับแห่งหนึ่งในสกุลเซี่ย
เซี่ยเจาชิงฝืนลืมตาขึ้น แม้ร่างกายจะได้รับการทายาแล้ว แต่บาดแผลยังคงปวดแปลบ สิ่งที่ทรมานที่สุดคือใบหน้า เหตุใดจึงแสบร้อนถึงเพียงนี้?
ภายในห้องมีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่ง แสงไฟสลัวราง
“ฟื้นแล้วหรือ?”
ฉวีซื่อนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าไร้อารมณ์ แม้จะหวีผมแต่งกายอย่างประณีตแล้ว ก็ยังปิดบังความอิดโรยบนใบหน้าและเส้นผมขาวที่แซมขึ้นมามากมายไม่ได้
สติของเซี่ยเจาชิงค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น “ท่านแม่?”
นางหันไปมองเซี่ยซานเหยียซึ่งนั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกล
“ท่านพ่อ? เหตุใดพวกท่านจึงอยู่ที่นี่กันหมด?”
แสงตะเกียงสีเหลืองสลัวทาบลงบนใบหน้าของเซี่ยซานเหยีย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเจือความขมขื่น
“ข้าจะพูดให้สั้น ๆ ชิงเอ๋อร์ ยามนี้เจ้ารอดชีวิตมาได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว ต่อไปเมื่อไปอยู่กับเซียวจิ้ง จงดูแลตัวเองให้ดี”
“ท่านพ่อพูดเรื่องอันใด?”
เซี่ยเจาชิงเต็มไปด้วยความสงสัย
ฉวีซื่อทอดสายตามองเซี่ยเจาชิง ถ้อยคำมากมายเอ่อขึ้นมาจรดริมฝีปาก สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงเสียงถอนใจหนักหน่วง
“สกุลเซียวปกป้องเซียวจิ้ง ผลักความผิดทั้งหมดมาให้เจ้า ทางตระกูลเชิญราชครูใหญ่เหมิงซูมาแล้ว เขาตัดสินว่าเจ้าถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง
“วันนี้ เซี่ยเจาชิงได้ฆ่าตัวตายเพราะสำนึกผิด ต่อจากนี้เจ้าเป็นอนุที่อยู่นอกเรือนของเซียวจิ้ง ก่อนฟ้าสาง สกุลเซียวจะส่งคนมารับเจ้า”
เซี่ยเจาชิงเบิกตากว้าง ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ ที่แท้ซางหลิงจวินพูดจริงหรือ? ความผิดทั้งหมดตกเป็นของนางไปแล้วหรือ?
เซี่ยเจาชิงตายแล้วหรือ?
แต่ซางหลิงจวินนังแพศยานั่นก็จงใจขู่นางชัด ๆ สกุลเซี่ยไม่ได้ฆ่านางเสียหน่อย
เมื่อนึกได้ว่าถูกซางหลิงจวินหลอกเล่น เซี่ยเจาชิงก็กัดฟันกรอด!
นางยังไม่ตาย แล้วตอนนี้นางเป็นใครกัน?
อนุที่อยู่นอกเรือนหรือ???
เซียวจิ้งรับนางไว้เป็นเพียงอนุนอกเรือนหรือ?