ไม่รู้ว่าเขาจะยินดีแต่งกับตนหรือไม่
ช่างเถิด อย่างไรเสียเรื่องก็ลงเอยเป็นที่แน่นอนแล้ว ต่อให้เขาไม่ยินยอม ก็ไม่มีทางกระโดดขึ้นมาคัดค้านได้
แต่หากอยากยืนหยัดในสกุลเซี่ยได้อย่างมั่นคง ก็ยังต้องมีบุตรสักคน...
สายตาของซางหลิงจวินเลื่อนต่ำลง หยุดอยู่ตรงตำแหน่งหนึ่งใต้เอวของเซี่ยเยี่ยนอัน
เพราะทั้งสองมีวิญญาณอยู่ในร่างเดียวกัน สิ่งที่ซางหลิงจวินมองเห็นก็คือสิ่งที่ฮั่วชวนมองเห็น
【เจ้ามองอะไรอยู่?】
ฮั่วชวนเอ่ยเสียงเนิบช้า
เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าสายตาของซางหลิงจวินดูไม่ชอบมาพากลนัก?
ซางหลิงจวินได้สติกลับมา ก่อนถามอย่างอ่อนโยนว่า
【ชวนชวนเอ๋ย ก่อนตายเจ้ามีความปรารถนาอันใดหรือไม่? มีสิ่งใดที่อยากได้ หรือเจ้าช่วยชี้ทางให้ข้าสักหน่อย ข้าจะช่วยเหลือลูกหลานของเจ้าอย่างสุดกำลัง】
ฮั่วชวนเริ่มสงสัย ซางหลิงจวินเหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นสุภาพถึงเพียงนี้?
เขาอยากกลับเข้าร่างของตน นางจะช่วยได้หรือ?
【ขอบคุณในน้ำใจของเจ้า ก่อนตายข้าไม่มีภรรยา ยิ่งไม่มีลูกหลาน】
ซางหลิงจวินผิดหวังเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมแพ้ จึงถามต่อว่า
【เช่นนั้นเจ้าคงมีพี่น้องกระมัง? ข้าช่วยเหลือลูกหลานของพวกเขาได้เช่นกัน】
ฮั่วชวนเริ่มรู้สึกเลือนรางว่านางมีนัยแอบแฝงในคำพูด
【อาถี มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ】
ซางหลิงจวินเม้มริมฝีปาก รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง นางเอ่ยอย่างอ้อมค้อมที่สุดว่า
【ชะตาชีวิตข้าช่างขมขื่นนัก หากมีลูกสักคนไว้เป็นที่พึ่ง คงดีไม่น้อย เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?】
หากต้องทำเรื่องน่าอายนั่นจริง ๆ แล้วฮั่วชวนช่วยรับช่วงแทนได้ก็คงดียิ่งกว่า
จู่ ๆ ซางหลิงจวินก็เกิดความคิดเหลวไหลเช่นนี้ขึ้นมา จนตกใจตนเองอยู่ไม่น้อย
เหลวไหลเกินไปแล้ว...
เขาจะยินยอมหรือ?